Dennis Hopper (1936 - 2010) - topacteur met dierlijke trekken

De Amerikaanse acteur Dennis Hopper is zaterdag thuis in de Amerikaanse staat Californië overleden aan de gevolgen van prostaatkanker. Foto ANP

DEN HAAG - In de top 10 van ultrakorte huwelijken tussen beroemdheden staat een echtverbintenis uit 1970 die slechts acht dagen duurde. De hoofdrolspelers waren de Amerikaanse acteur Dennis Hopper en de ranke blondine Michelle Phillips, die furore had gemaakt als zangeres van The Mama's & The Papa's. Een typisch geval van 'beauty and the beast'. Hopper had weliswaar geen beestachtig uiterlijk, maar zijn persoonlijkheid bevatte veel dierlijks. Dat liet hij niet alleen zien in vele filmrollen, maar ook in het echte leven, zoals tijdens de korte romance met Michelle, die later ironisch haar huwelijk met de aan drank en drugs verslingerde Dennis omschreef als 'de gelukkigste acht dagen van mijn leven'.

In totaal trouwde Hopper vijf keer. Op zijn sterfbed was hij nog verwikkeld in een echtscheidingszaak met zijn dertig jaar jongere laatste echtgenote Victoria Duffy, die hem zes jaar geleden een dochtertje schonk. Zaterdag overleed hij op 74-jarige leeftijd aan prostaatkanker.

Dennis Hopper laat niet alleen een flink filmoeuvre na, maar ook een omvangrijke collectie foto's, schilderijen en sculpturen. Eén van de eerste werken waarmee hij als beeldend kunstenaar bekend werd, was zijn hoesontwerp voor de hitsingle 'River deep, mountain high' van Ike en Tina Turner (1966).
Hopper werd op 17 mei 1936 geboren in de staat Kansas, maar bracht z'n tienertijd door in Californië. Na de middelbare school schreef zich in bij een theateropleiding. Daar ging het zo goed, dat hij al snel naar de beroemde Actor's Studio in New York verkaste, waar hij toneellessen volgde en acteurs leerde kennen als Jane Fonda, Dustin Hoffman en Jack Nicholson.

Z'n eerste rol was begin 1955 in een tv-serie waarin hij een epileptische jongeman speelde. In datzelfde jaar leverde hij bescheiden bijdragen aan de laatste twee films met de zeer door hem bewonderde James Dean in de hoofdrol: Rebel Without a Cause en Giant. Dean overleed kort na de opnamen van Giant bij een auto-ongeluk.

Gladjes verliep Hoppers carrière daarna allerminst. Omdat hij de reputatie had van een lastpost die het niet zo nauw nam met de aanwijzingen van regisseurs en graag improviseerde, werd hij in Hollywood nauwelijks meer gevraagd voor serieuze producties. Jarenlang moest hij het doen met optredens in B-films. Pas in de jaren zestig krabbelde hij dankzij z'n aandeel in enkele westerns met de fameuze Johnn Wayne weer op.

EASY RIDER
De klapper van zijn leven maakte hij in 1969 met de 'road movie' Easy Rider, die hij samen met Peter Fonda en Jack Nicholson maakte en waarvan hij niet alleen hoofdrolspeler en medescriptschrijver was, maar ook regisseur.

De met een laag budget vastgelegde avonturen van twee mannen die op motoren de VS doorkruisen, bleken een enorm kassucces. Er kwam een Oscarnominatie voor 'beste script' uit voort, maar Hopper en Fonda moesten het bij de prijsuitreiking afleggen tegen Butch Cassidy and the Sundance Kid. Wel won Easy Rider een Gouden Palm op het filmfestival in Cannes.

Na Easy Rider stonden de filmbazen en regisseurs echter niet in de rij om Hopper te contracteren, vooral vanwege zijn levensstijl en karakter.

Jarenlang moest de getalenteerde acteur het doen met optredens in tv-series en vrij onbeduidende films. Pas in 1977 kreeg hij weer wat meer internationale aandacht met zijn rol in Der Amerikanische Freund van regisseur Wim Wenders. Twee jaar later kon men hem zien als doorgedraaide persfotograaf in Coppola's bekroonde surrealistische oorlogsfilm Apocalypse Now.

Langzamerhand draaide Hopper zelf ook door. Alcohol en cocaïne sloopten zijn lichamelijke en geestelijke gezondheid. In 1983, kort nadat hij had meegewerkt aan de verfilming van de Ludlum-thriller The Osterman Weekend (met Rutger Hauer in e hoofdrol) werd hij hallucinerend en nagenoeg bloot langs een snelweg in Mexico aangetroffen. Terug in de VS belandde hij in een afkickkliniek.

In 1986 kwam Hoppers naam wereldwijd weer over miljoenen lippen door zijn agressieve en sadistische rol in de omstreden film Blue Velvet van regisseur David Lynch. In hetzelfde jaar sleepte hij een Oscarnominatie voor beste bijrol in de wacht voor de manier waarop hij in de film Hoosiers een alcoholische basketbalcoach gestalte gaf. In 1988 deed Hopper ook als regisseur _van het politiedrama Colors_ weer van zich spreken.

Hoewel hij in zijn filmrollen bijna altijd kwaadaardige of geschifte karakters vorm gaf (in de jaren negentig ook in Speed van Jan de Bont en in de futuristische flop Waterworld, liet hij de afgelopen vijftien jaar zien ook in zachtere rollen te kunnen kruipen, zoals in het drama Carried Away uit 1996 waarin hij een verliefde leraar speelde. Zelfs in komedies kwam Hopper goed tot z'n recht. (GPD)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden