Plus

Dekmantel dag 1 & 2: historisch besef en geen keuzestress

De openingsavond van Dekmantel Festival droop van het historisch besef, de eerste echte dag was een fijne afwisseling van dj's en bands.

Sassy J. Beeld Niels Cornelis Meijer

Wat gek eigenlijk, dat niemand eerder op het idee kwam om het Muziekgebouw aan 't IJ, het Bimhuis, de Tolhuistuin en Eye te combineren tot een festivallocatie. Het was Dekmantel, de Amsterdamse organisatie bekend van feesten en festivals, die op het idee kwam de vier locaties rond het IJ donderdag te gebruiken voor de openingsavond van hun jaarlijkse meerdaagse festival in het Amsterdamse Bos.

Waar vorig jaar nog één concert op het programma stond, kon je nu terecht voor twaalf concerten in de vier zalen aan weerszijden van het IJ - voor het gemak verbonden met een speciale festivalpont voor wie geen zin had om om te fietsen.

Op deze vierde editie van Dekmantel Festival is met de openingsavond een volwaardige vierde festivaldag toegevoegd aan de weekender. Want het was goed festivallen donderdagavond, zo hobbelend en varend van de ene naar de andere zaal, tussendoor een beetje hangen langs het water en luisteren naar de radiouitzendingen van Red Light Radio.

Uitstekende neus
Een avond ook, die droop van het historisch besef. Dekmantel heeft in hun negenjarig bestaan met hun brede programmering van elektronische acts al laten zien dat ze een uitstekende neus hebben voor de smaakmakers uit de meer undergroundhoeken van de dance. Smaakmakers van nu, en in toenemende mate ook van toen.

Bij Dekmantel heb je nu niet alleen meer de garantie dat de vernieuwende dj's en knoppendraaiers in de time-table staan. Ook zetten ze steeds vaker de pioniers op het podium die de jonge generatie hebben beïnvloed in hun muzikale opvoeding, zoals vorig jaar met legende Roy Ayers.

Donderdagavond waren dat wegvoorbereiders als Azymuth, Tony Allen, Jaki Liebezeit en Cabaret Voltaire - elk met minimaal veertig dienstjaren in de muziek op de teller. Concerten die als vanzelf ook de wat oudere fans van het eerste uur aantrekken waardoor Dekmantel meer een event voor alle leeftijden aan het worden is.

Toch was het ook weer niet geheel een veteranenavond. De huidige generatie trok de gemiddelde leeftijd weer wat naar beneden met producers als Young Marco en James Holden op het podium. En ook met de mannen van het Duitse label Raster Noton, dat sinds 1996 pioniert in de meer abstracte hoek van de elektronische muziek.

Dekmantel vond ook plaats in de Tolhuistuin. Beeld Bart Heemskerk

Mathematische beats
De twintigste verjaardag van het Duitse label werd onder meer gevierd met een optreden van oprichter Byetone die de bezoekers in de tot dansvloer omgedoopt filmzaal in Eye haast liet verdrinken in zijn zware mathematische beats en visuals.

Het is een goede ontwikkeling dat Dekmantel meer dan voorheen ook een festival aan het worden is voor bands. De festivalbeleving krijgt net iets meer avontuur wanneer je dansen op een dj-set af kan wisselen met kijken naar een bandje.

De trend van verdieping en verbreding werd ook voortgezet in de programmering op de eerste van de drie outdoorfestivaldagen in het Amsterdamse Bos.

Dekmantel Festival
Gezien aldaar: 4 en 5 augustus, Muziekgebouw aan 't IJ, Bimhuis, Tolhuistuin, Eye en Amsterdamse Bos.
Te bezoeken t/m 7 augustus.

Keuzestress
Zo was het een welkome break het podium waar Theo Parrish en Marcellus Pittman maar liefst 4,5 uur draaiden even te verlaten voor een optreden van ESG, even verderop in de tot groene kas omgebouwde tent.
Deze New Yorkse post-punk zussenband (anno jaren tachtig) liet even horen hoe je met eenvoudige funky songs makkelijk de boel aan het grooven krijgt, ook dertig jaar na dato.

Er waren opvallend meer veel-uren sets zoals die van Parrish en Pittman in het programma vrijdag te vinden. Dat is goed nieuws voor de blokkenschemalopers: de keuzestress was een stuk minder met de wetenschap dat je gerust even de 3,5-uurs discoset van DJ Harvey achter je kon laten om tussendoor even te neuzen bij funkmachine Amp Fiddler.

En ook van elke minuut kon genieten van de magnifieke haast geweldadige sounds van Ben Frost om daarna ook nog het laatste uur mee te kunnen van een rommelige maar continu verrassende Moodymann.

James Holden aan de knoppen. Beeld Bart Heemskerk
Azymuth Beeld Niels Cornelis Meijer
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden