Plus Filmrecensie

Deerskin heeft een aanstekelijk droogkomische ondertoon

Deerskin. Beeld Filmdepot

Georges heeft er genoeg van. Het kan zo niet langer. Hij stopt bij een toilet langs de snelweg en propt zijn groene ribfluwelen jasje in de wc-pot. Omdat het doorspoelen niet wil vlotten, drukt hij het onding met zijn schoen dieper in de pot. Klemvast. Hij rijdt verder de bergen in, naar het afgelegen huis van een oude man die een annonce voor een beter jasje plaatste. Georges is verrukt: echt ­hertenleer met stoere franjes!

Hij betaalt met klinkende munt en krijgt van de verkoper een kleine videocamera als aankoopbonus. Het is een echte, verzekert de man. Eenmaal buiten is Georges een ander mens: vanaf dat moment bepalen het jack van hertenleer en de analoge videocamera zijn identiteit. Wie of wat hij eerder was, blijft ongewis in Deerskin. Er was een echtgenote in een vorig leven, meer komen we niet te weten.

Schrijver, regisseur, cameraman en editor Quentin Dupieux zaait graag verwarring met zijn films. De Franse absurdist brak in het festivalcircuit door met Rubber (2010), een surrealistische afrekening met Amerikaanse filmclichés annex een horrorfilm over een moordende autoband met telekinetische gaven. Het werd nog veel gekker in de mozaïekfilm Réalité (2014), dat wemelde van de plotparadoxen en een bescheiden uitbreng in de Nederlandse bioscopen kreeg. Deerskin is de rechtlijnigste en toegankelijkste film van Dupieux.

De door Jean Dujardin (The Artist) stoïcijns vertolkte Georges is een rare snuiter die steeds meer rare dingen doet, maar zijn transformatie wordt inzichtelijk uit de doeken gedaan. De filmstijl van Dupieux is simpel en functioneel, de vormgeving en decoratie suggereren als gebruikelijk dat we naar een verleden kijken, terwijl er toch moderne elementen opduiken. De maker verklaart dat Deerskin zijn eerste realistische film is: deze film is niet gek, alleen het personage raakt de kluts kwijt.

Daar valt weinig op af te dingen, maar het maakt de verhandeling over de man, het jasje en de camera minder interessant dan de knotsgekke voorgangers. Amusant is de film wel, want Dupieux en Dujardin geven de absurde en afgrijselijke avonturen van Georges een aanstekelijk droogkomische ondertoon. Adèle Haenel (Héloïse in Portrait de la jeune fille en feu) levert een amusante bijdrage als video- en misdaadpartner voor Georges. Maar het ­hertenlederen jasje maakt in Deerskin de dienst uit. ­Kleren maken de man.

Deerskin/Le Daim

Regie Quentin Dupieux
Met Jean Dujardin, Adèle Haenel, Albert Delpy
Te zien in Eye, Filmhallen, Het Ketelhuis, Kriterion

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden