Plus

Debutant Sarah Sluimer: 'Ik ben altijd een beetje in de coulissen gebleven'

Vrijdag verschijnt Keizer, de debuutroman van Sarah Sluimer over een gevierde Amsterdamse theaterregisseur die in New York zijn Nemesis ontmoet. 'Ik had wel zo'n man willen zijn, met een eigen koninkrijk.'

Sarah Sluimer: 'Het is zo'n totale zelfoverwinning om een boek af te schrijven.' Beeld -

Theater was haar eerste grote liefde. Als klein meisje ging Sarah Sluimer (32) vaak mee met haar oom, lichtontwerper bij het Onafhankelijk Toneel in Rotterdam, waar ze zich verstopte in het kostuumatelier.

Op haar zesde zag ze de opera L'Incoronazione di Poppea, vier uur met open mond. Ze zat op het jeugdtheater Hofplein. Gebruikte als puber haar ckv-bonnen om naar het theater te gaan - geen plek op de wereld zo rustig en veilig als daar.

"Je zit in je eentje in een cocon en geleidelijk leer je iets over hoe mensen functioneren, hoe relaties werken en ook hoe grote dingen als haat en moord tot stand komen."

Toen ze werd afgewezen op de Amsterdamse Toneelschool - "Ik was zeventien en ze zeiden, zoals ze tegen iedereen zeggen die ze ook weer niet helemaal willen ontmoedigen: 'Ga eerst maar wat levenservaring opdoen' - koos ze voor de studie theaterwetenschap.

Daarna werkte ze als dramaturg en werd programmamaker bij debatcentrum De Balie. "Ik realiseer me nu dat ik altijd een beetje in de coulissen ben gebleven. Misschien was ik toch bang werkelijk op mijn bek te gaan."

"Toen ik mijn manuscript inleverde kreeg ik direct al die angsten die makers hebben: wat gaat de wereld ervan vinden? Ik heb me er, als columnist en debater, in bekwaamd kritiek te hebben, gefundeerde kritiek weliswaar. Maar wat kan dat een rottig iets zijn, nu ik weet hoeveel bloed, zweet en tranen maken kost. Nu sta ik aan de andere kant van de lijn."

Kritiekloos
Vrijdag verschijnt haar roman Keizer, over een homoseksuele theaterregisseur van middelbare leeftijd die met zijn Amsterdamse ensemble de wereld heeft veroverd en in alle grote toneelhuizen speelt, van China tot New York.

Deze van zichzelf overtuigde, ongenaakbare Leo Landrauff, met zijn vaste coterie van acteurs, ontmoet in New York in de persoon van de Nederlandse kunstenaar Victor Marbre zijn Nemesis. Hij sluit een pact met een Faustiaanse twist dat zijn teloorgang inluidt.

Het is verleidelijk het aanvankelijke succesverhaal van Landrauff en zijn kliek naar Ivo van Hove en Toneelgroep Amsterdam te vertalen. "Maar Leo is níet Ivo. In het theater zijn veel mannelijke regisseurs die op die manier functioneren. Die een positie weten te claimen die behoorlijk onomstreden is."

"Ik was geïntrigeerd door het fenomeen van dat soort mannen; je ziet ze ook in de architectuur, in de kunstgeschiedenis, de opera, die zo buiten of naast de samenleving zijn komen te staan waar ze werk over maken. Die hun eigen koninkrijk hebben gesticht en kritiekloos dat rijkje kunnen uitbouwen, al staan daar ook muren omheen."

"Ik hou ook wel van dat soort mannen, sterker: ik had wel zo'n man willen zijn."

Ze heeft lang gewerkt aan haar boek - er kwam een zwangerschap tussen waardoor het schrijven stilviel. "Leo is een vrij duister iemand, je zit alleen maar in zijn hoofd en op een gegeven ­moment verraadt hij je, dan ontdek je dat hij ook geen betrouwbare verteller is."

"Ik wilde daar mezelf en mijn baby niet mee opzadelen. Ik keek toen vooral naar Heel Holland Bakt en had een geurkaarsenfetisj."

Twee beentjes
Ondanks de totale ontsporing van haar hoofdpersoon eindigt het boek milder dan haar aanvankelijk voor ogen stond.

"Ik kreeg een kind, besefte: God, we zijn allemaal ook maar een beetje aan het aanmodderen. Ik wilde die klassieke thema's niet helemaal uitspelen. Leo moet leren dat hij gewoon een mens is met twee beentjes en een hunkering naar liefde."

"Het wordt hem ook gezegd: je bent niet die one of a million, de status van een Picasso kun je niet claimen want als regisseur ben je uiteindelijk toch een uitvoerende. Het is ­natuurlijk een onuitstaanbare man. Maar ik hou ook van hem, ondanks alle wrede gedachten in zijn hoofd - om zijn onvermogen, om zijn onhandigheid in de werkelijke wereld."

"En ik herken zijn hang naar zuiverheid. Leo is een zuiverheidsapostel, waar Victor staat voor chaos, hij is het beest. Dat is ook de worsteling in mij. Ik heb grote moeite volgens de keurige regels van het bestaan te leven, maar heb tegelijkertijd een zucht naar orde die daarmee moeilijk valt te rijmen."

Toen ze het manuscript had ingeleverd overviel haar een gevoel dat ze nooit eerder heeft gehad. "En ook nooit meer zal krijgen. Een extase, of ik aan het trippen was. Het is zo'n totale zelfoverwinning om een boek af te schrijven."

Sarah Sluimer, Keizer, uitgeverij Lebowski, 224 blz, €19,99.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden