PlusLiteratuur

De zinnen van Dimitri Verhulst zijn vermakelijk en bewonderenswaardig

De pruimenpluk.Beeld Dimitri Verhulst

Hoe vermoord je een dode? Het móet kunnen, als je maar listig en verliefd genoeg bent. Althans dat hoopt Mattis Hansen, hoofdpersoon van De pruimenpluk, van Dimitri Verhulst. Jarenlang heeft Mattis afgezonderd ­geleefd in een huis aan een meer, op een dieet van sigaretten, rode wijn en diepvriesmaaltijden, net te laf om zich op te hangen, net niet solitair ­genoeg om duurzaam te genieten van zijn eenzaamheid. 

Als hij besluit om in godsnaam dan maar terug te verhuizen naar een bewoonder oord, vaart Elma zijn leven in. Letterlijk: ze vaart in haar kano over het meer, precies als Mattis zich – spiernaakt – staat te wassen.

Het is het begin van een tedere vrijage. Mattis’ levenslust en hartstocht laaien acuut op. ‘Ik geloof dat ik zestien was op een manier die ik niet beheerste toen ik echt zestien was,’ zegt hij, treffend. Maar zoals elke relatie brengt ook die met Elma gekmakende complicaties met zich mee. Mattis moet namelijk de strijd aangaan met Elma’s geweldige, onvergetelijke, morsdode echtgenoot.

Zo vermakelijk, zo bewonderenswaardig als Verhulsts zinnen zijn, zo weinig overtuigend zijn de conflicten van zijn hoofdpersonen. Hoofdpersóón, eigenlijk: Elma is weinig meer dan een veredeld bijfiguur. Het is flauw om een korte roman ‘afgeraffeld’ te noemen. Compactheid kan júist een teken van zorgvuldig schrijf- en schrapwerk zijn. 

En een auteur als Verhulst, die zulke ritmische, fonkelende zinnen schrijft en zelden genoegen neemt met een voorspelbare formulering, maar het ook vrijwel nooit té ver zoekt – zo’n auteur kun je niet van haastwerk beschuldigen (trouwens, de snelheid waarmee iets geschreven is, hoeft nog niks te zeggen over de kwaliteit ervan).

Maar je zou wel willen dat Verhulst zijn plot, de conflicten en worstelingen van zijn personages, even goed had uitgewerkt als zijn zinnen. De pruimenpluk bevat scènes (waaronder één rondom een trouwring van de overleden man) die meerdere hoofdstukken aan suspense, aan pijn, aan zwarte humor hadden kunnen opleveren, maar die na de veelbelovende aanloop al binnen een paar alinea’s netjes en onbevredigend worden opgelost. De nek omgedraaid.

Dat geldt eigenlijk voor Mattis’ gehele streven naar Elma’s overgave, voor zijn dilemma’s en doortrapte plannen: het zijn meer oppervlakkige situatieschetsen dan diepgaande, krachtig ingebeelde gewetens- of ­gevoelskwesties. Prachtig geformuleerde situatieschetsen, dat wel.

Fictie

Dimitri Verhulst
De pruimenpluk
Pluim, € 19,99
152 blz.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden