Recensie

De vreugde van Bach klinkt toch nog in de Stopera (***)

De muziek van Johann Sebastian Bach kan swingen, verleiden of verheffen. Maar soms klinkt Bach als een kabbelende notenstroom uit een handwarme muziekkraan. En ook al werd Het Balletorkest bij zijn begeleiding van 'Back to Bach' afgewisseld én ondersteund door goede solisten: de muziek bleef steken in de wollendekenakoestiek van de Stopera.

'Fantasia' van Hans van Maanen. Beeld Angela Sterling

De uitzondering was 'Cellosuite nr. 6', die crispy uit de luidsprekers schalde, in de korte film 'Back 2 Bach' van de voormalige HNB-solist Altin Kaftira. In deze dansclip, waarin bijvoorbeeld een camera bevestigd werd op de strijkstok van cellist Artur Trajko, bleef de in een duinlandschap gezette choreografie helaas een beetje loos in de ruimte hangen.

Het programma begint met 'In light and shadow' van Krzysztof Pastor. Dit uit 2000 stammende ballet opent met een sfeervol duet op de aria uit de Goldbergvariaties. Het klapstuk is echter de dynamische ensembledans op de 'Derde orkestsuite'. Hierin nemen steeds wisselende plukjes dansers elkaars bewegingen over. Als dat spat­gelijk wordt uitgevoerd, geeft het een spectaculair golvend effect. Maar het was niet spatgelijk - althans niet de hele tijd. En juist op die precieze muziek van Bach valt dat op - en stoort het.

Danspionier
Een sterkere indruk maakten de dansers in het nieuwe werk 'Axiom of choice'. Choreograaf Ernst Meisner liet zich mede inspireren door danspionier George Balanchine, één van de eerste choreografen die het danspoten­tieel van Bachs muziek onderkenden. Door die abstractie ligt een zekere vrijblijvendheid op de loer. In het slotdeel weet Meisner echter te overtuigen met een reeks dwingend herhaalde en strak gedanste bewegingssequenties.

Ook nieuw op het repertoire van HNB is 'Fantasía'. Hans van Manen creëerde het in 1993 voor het Nederlands Dans Theater. In deze sensuele dans voor drie mannen en drie vrouwen plaatsen de dansers regelmatig hun handen trots op de bovenbenen. Minstens zo vaak schieten de handen geëxalteerd in de lucht, de vingers gespreid. De viriele dansers van NDT begeleidden hun vrouwelijke partners destijds als trotse toreadors. De meer op klassieke elegantie drijvende solisten van HNB krijgen met dezelfde passen veeleer de uitstraling van ­paraderende pauwen. Wat stoer was bij NDT, neigt bij HNB naar het pompeuze.

De sprankeling die Bach kan hebben, bereikt het podium dan toch in het slotstuk, 'A million kisses to my skin' van David Dawson, dat veertien jaar geleden in première ging. Dawson bewerkte het tot een gestroomlijnd ballet met minder dansers en strakkere kostuums. Gehuld in het blauw van de hemel of van een koel bergmeertje wervelen de dansers over het toneel. En ook al jakkert het orkest nogal rap door BWV 1052 heen: de vreugde in Bachs muziek komt hier fraai samen met puur dansplezier. Daarvan hadden we graag iets meer gezien.

Back to Bach

Ons oordeel: ★★★☆☆
Wat:Het Nationale Ballet en Het Ballet­orkest
Met: Werken van: Pastor, Van Manen, Meisner, Dawson
Gehoord: 11 oktober
Waar: Nationale Opera & Ballet
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden