Plus Interview

De video vixens van toen zijn de rappers van nu

Lowriders, lange nagels en gouden kettingen. Zomaar wat stereotypes over de video’s die te zien zijn in de voorstelling Jezebel, waarmee Cherish Menzo (31) in september de Amsterdam Fringe Award won. Dinsdag gaat in Theater Frascati de voorstelling over video vixens nogmaals in première.

In haar dansvoorstelling speelt Cherish Menzo met beelden van vrouwen. Beeld Annelies Verhelst

Om bij het begin te beginnen: wat is een video vixen?

“De term video vixens verwijst naar de modellen in hiphop- en rapvideo’s uit de jaren ’90 en 2000. Gekleurde vrouwen, vaak voluptueus en schaars gekleed. Deze video vixens bepaalden de populariteit van de rapartiest in wiens video ze te zien waren. Voor mij was het een van de eerste representaties van donkere vrouwen waarmee ik in aanraking kwam. Ik ging in die tijd net uit en hoe ik uitging en me ging gedragen, baseerde ik heel erg op die video’s.”

“De afgelopen twintig jaar zijn ze getransformeerd. Nu zijn zij de rappers, de insta-modellen, maar ze zijn ook nog steeds in videoclips te zien. De vorm is wel wat veranderd. Vrouwelijke rappers gebruiken de codes van de video vixens in hun voordeel: making money als een soort emancipatie. Een belangrijk voorbeeld voor mij is Lanisha Cole in de video bij Frontin’ van Pharrell Williams. Met haar kon ik me als eerste echt fysiek identificeren.”

Hoe kwam u uit bij video vixen als onderwerp voor je voorstelling?

“Toen ik ging studeren aan de dansacademie werd ik geconfronteerd met dingen als identiteit en stereotypering. Ik merkte dat ik alles wat naar mijn idee bij het stereotype black female hoorde aan de kant schoof, zodat ik niet in bepaalde hokjes werd gestopt en de verwachtingen in ieder geval niet waren: zij zal wel hip hop gaan doen. Nu ik zes jaar ben afgestudeerd, komt er meer ruimte voor mezelf. Ik deal met mijn zwarte vrouwelijke lichaam in de hedendaagse dans en dat brengt automatisch gelaagdheid met zich mee: hoe spreekt mijn lichaam en hoe wil ik gezien worden?”

“Aanvankelijk was ik heel kritisch over het fenomeen video vixen, maar door het creatieproces kan ik nu alle kanten omarmen. Het fenomeen zegt vooral veel over de representatie van de donkere vrouw. Het zijn niet alleen maar vulgaire ladies en ze zijn in ieder geval geen slachtoffers van deze vulgariteit. Twerken kan meer zijn dan alleen een leuk of vulgair beeld. Door het in een andere context te plaatsen en er kunst van te maken, laat ik een ander perspectief zien. Aan de ene kant bevraag ik het objectiveren van het vrouwelijk lichaam, maar tegelijkertijd laat ik ook zien hoe empowering het kan zijn. Wanneer een vrouw sex als haar currency gebruikt, is ze niet gelijk minder waard.”

U won het Amsterdam Fringe Festival met deze voorstelling. Hoe was dat?

“Met een work in progress dat festival winnen, was best heftig. Ik dacht wel echt: oh shit! Maar ik ben vooral dankbaar dat er iets in gezien werd. Dat ik het daardoor internationaal kan presenteren, is humbling.”

Jezebel gaat nu opnieuw in première. Hoe sleutel je aan een voorstelling die al zoveel lof kreeg?

“Eerst heb ik erg getwijfeld of ik dat wel zou doen. Maar dat de voorstelling 45 minuten duurt, voelde tijdens het Fringe Festival te krap. Dus daarna nam ik me voor om er meer tijd voor te nemen. Ik had voornamelijk veel vraagtekens bij het einde. Nog steeds trouwens. Wil ik eindigen met een statement? Of het open laten voor het publiek?”

“Op het festival eindigde ik heel persoonlijk. Nu heb ik het idee dat ik mijn verhaal niet hoef te legitimeren met mijn persoonlijke ervaringen. De voorstelling mocht wat radicaler worden. Ik laat het publiek nu wat minder comfortabel achter.”

De voorstelling is onderdeel van Frascati Issues: To Voice, een week met verschillende voorstellingen en programma’s over de macht van het gesproken woord. Hoe past Jezebel hier als dansvoorstelling tussen?

“Ik denk dat ik op een bepaalde manier een stem geef aan een cultuur die je niet zo snel ergens anders ziet. Dat mis ik erg – deze vorm van performance en dans. Er bestaat zo’n grijze zone van wat we wel en niet tonen. Met deze voorstelling kies iker radicaal voor daar iets over te zeggen.”

Jezebel van Cherish Menzo: dinsdag en woensdag in Theater Frascati. 

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden