Plus

De vele levens van Owen Schumacher: 'Ik vermaak me wel'

In Zaandam ging woensdagavond Laten We Eerlijk Zijn in première, een cabaretachtig toneelstuk waarin Owen Schumacher de hoofdrol speelt. Het is een van de levens van de acteur/schrijver na Koefnoen.

Owen Schumacher in Laten We Eerlijk Zijn Beeld Peggy de Haan

Het is kwart over acht geweest in het Zaantheater als Owen Schumacher (51) opkomt en zich onmiddellijk tot het publiek wendt. De acteur vertelt het verhaal waarin hij speelt. De bezoekers in de zaal knipperen even met de ogen.

De 'interactie' met de zaal is niet gebruikelijk in het toneel, maar dat is er wel meer niet bij Laten We Eerlijk Zijn. In het cabaretachtige toneelstuk gaan grote thema's als liefde, dood, seks en schuld hand in hand met kleine, zoals het uitbeelden van een whatsappgroep door de acteurs.

En over ongewoon gesproken: de producenten verzamelden eerst de acteurs, pas daarna werd het verhaal geschreven. "De omgekeerde volgorde," zegt Schumacher, die vereerd was dat Richard Kemper en Rick Engelkes aan hem dachten.

De twee producenten wilden weer een succesnummer op de planken na de theaterhit Hart tegen hart, een toneelstuk met een cabaretachtig karakter. "Daarvoor zochten ze een cabaretier die ook acteerde en zich tot de zaal kon richten. Best spannend voor mij, ook omdat er nog helemaal geen script was. Maar wat was nou het ergste wat mij kon gebeuren?"

Opnieuw in de schijnwerpers
Roos Schlikker en Erris van Ginkel schreven het verhaal, waarna de acteurs - Schumacher kreeg gezelschap van Hanneke Drenth en Beau Schneider - aan de slag gingen. "We hebben lang kunnen schaven aan het stuk. Grappen erin of eruit, een overkam op mijn hoofd, een bekakt accent of niet. Nu is het eindelijk zover."

Schumacher stond woensdag tijdens de première weer in de schijnwerpers, anderhalf jaar nadat hij was gestopt met Koefnoen, het televisieprogramma dat dertien jaar op de buis was.

Is dit dus het leven na Koefnoen? "Een van de levens," nuanceert Schumacher, om er direct aan toe te voegen dat stoppen 'best een momentje was'.

"Ook al deden we het halfjaarlijks, met Koefnoen zat je in een stramien. Vrijwel tegelijk ging mijn oudste dochter het huis uit; ook die taak zat erop. Ik was maker van Koefnoen en vader en dat stopte allebei, een deel van mijn identiteit viel weg. Heel even overviel me de angst: o, en wat nu dan?"

Tijd om daar uitgebreid bij stil te staan had hij niet: er kwam van alles op zijn pad. Eerst was daar het satirische programma Dwars door de week van Sophie Hilbrand.

"Geen succes, nee, al keken er nog altijd wel 700.000 à 800.000 mensen. De opdracht was: het moest een zaterdagavondgevoel hebben. Dan ga je meer denken aan wat de mensen waarschijnlijk leuk zullen vinden, dan dat je maakt wat je zélf leuk vindt. We hadden beter een jaar kunnen wachten."

Satirische musical
De allrounder - Schumacher is jurist, maar schrijft, acteert en presenteert - legde zich toe op fotografie. Hij trok naar Polen, waar zijn vader, de professionele fotograaf Peter Schumacher, in 1963 een fotoserie had gemaakt. "Ik heb dezelfde plaatsen bezocht als hij. Als eerbetoon," vertelt Schumacher die zelf als fotograaf drie exposities had.

Het was niet het enige. De Amsterdammer schreef mee voor Sanne Wallis de Vries, vertaalde een toneelstuk en begon zelf te schrijven aan een satirische musical, in de geest van Monty Python's Spamalot. "Dat genre bestaat wel, maar wordt in Nederland niet vaak gemaakt. Er is niets leukers dan het bedenken van dingen en maken van plannen."

Kortom, Owen Schumacher ('Ik vermaak me wel') verveelt zich niet, want jawel, ook Koefnoen komt er weer aan. In het theater. "Nadat we gestopt waren, hadden Paul (Groot) en ik eerst zoiets als: o jee, het houdt op. Toen kwam de berusting, maar langzamerhand gingen we wat vaker naar elkaar appen: 'Het zou mooi zijn als we die daar iets over konden laten zeggen.' We misten vooral onze eigen types."

Een personage ontwikkelen
De theaterversie van Koefnoen staat nog tot 2020 on hold, eerst is er Laten We Eerlijk Zijn. Tot mei van dit jaar kruipt Schumacher zeventig keer in de huid van Otto, een gewezen bankmedewerker. Een personage dat hij zich eigen kan maken. Dat is anders dan in Chez Brood, waarin hij Bart Chabot gestalte gaf, en Spamalot, dat 'gespeeld werd zoals het gespeeld moet worden'.

"Heerlijk om een personage te ontwikkelen. En Otto maakt ook veel mee, dat helpt. Er komt ook van alles voorbij. Mensen die in de schuld zitten. Burenruzies. Banken. Seks. Liefde. En live spelen geeft iets extra's."

"Dat is toch anders dan Koefnoen, waarbij je om het ouderwets te zeggen een videoband over de heg gooit en hoopt dat de mensen lachen op de momenten die jij bedoeld had. Hier is een grap meteen toetsbaar, en dat is wel lekker."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden