PlusErelijst

De vallendebladerensfeer van The Verve past perfect bij de herfst

In deze rubriek bespreekt de muziekredactie van Het Parool een klassieker uit de geschiedenis van pop, jazz of klassieke muziek, die het waard is opnieuw te beluisteren. Deze keer: Urban Hymns van The Verve uit 1997.

null Beeld -
Beeld -

Vandaag in 1997 bereikte Urban Hymns van The Verve de eerste plaats van de Britse albumlijst. De groep verdrong daarmee Be Here Now van Oasis van de hoogste positie.

Hoogste positie in de albumlijsten: Nummer 1 in het Verenigd Koninkrijk dus, 23 in de Verenigde Staten en 16 hier in Nederland

Terug in de tijd: Was er in de geschiedenis van de popmuziek een opwindender decennium dan de jaren negentig? Tuurlijk, tuurlijk, in de jaren zestig was de muziek ook geweldig, maar voor wie dat tijdperk niet bewust meemaakte, waren de 90's (waarvan wel werd gezegd dat het 60's turned upside down waren) een prachtige inhaalslag. In de jaren negentig diende zich zo ongeveer elk jaar een nieuw genre aan: trip­hop, grunge, acid jazz, techno, drum & bass, skatepunk, neo-soul, nu metal... . En Engeland had natuurlijk britpop, muziek die duidelijk was beïnvloed door de pop van, jawel, de sixties, maar die toch ook helemaal van de jaren negentig was. Je hóórde gewoon dat die britpoppers dezelfde drugs (ecstasy vooral) gebruikten als die populair waren in kringen van danceliefhebbers. Blur en Oasis waren de Beatles en de Stones van de britpop, maar in 1997, eigenlijk al een beetje in de nadagen van het genre, voegde The Verve zich met Urban Hymns in één klap bij de top.

Waarom nu herbeluisteren?

Omdat Urban Hymns een echte herfstplaat is. Vooral uit de ballads op de plaat spreekt een onmiskenbare vallendebladerensfeer. Min of meer mislukt als shoegazegroep vond The Verve zijn vorm op het het door Youth (ooit bassist van de newwavegroep Killing Joke) geproduceerde derde album. Het op single uitgebrachte Bitter Sweet Symphony zorgde voor de doorbraak van de groep. Daar hielp ook de bijbehorende videoclip, met een door Oost-Londen stampende zanger Richard Ashcroft, flink bij. Dat in het nummer ongeoorloofd een sample was gebruikt uit een uit de jaren zestig stammende orkestversie van Last Time van de Rolling Stones leverde de nodige juridische problemen op, maar stond de zegetocht van The Verve niet in de weg. Urban Hymns bevat nog veel meer van dat soort majestueuze ballads (The Drugs Dont’ Work is misschien nog wel meeslepender dan Bitter Sweet Symphony), maar soms gaat de muziek ook de kant op van de psychedelische en tegelijkertijd ook funky rock. Heel lang duurde het succes van de groep niet: twee jaar na Urban Hymns knalde de groep uit elkaar. Er waren sindsdien reünies en in 2008 zowaar ook nog een vierde album, niet heel erg vindingrijk Forth getiteld, maar zo opwindend als in 1997 werd het nooit meer.

Verder luisteren? Ter gelegenheid van de twintigste verjaardag van Urban Hymns verscheen in 2017 een uitgebreide editie bestaande uit wel vijf cd’s en een dvd. Interessant studiemateriaal voor de heel toegewijde liefhebber, maar voor ieder ander volstaat het oorspronkelijke album.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden