Plus Portret

De uitbundige vaudeville van De Theatertroep: ‘Er zijn geen regels’

Patrick Duijtshoff, Luuk Ritmeester, Kyrian Esser en Rosa Asbreuk. ‘Het gaat bij vaudeville om de actualiteit, maar niet op een Koefnoen-achtige manier.’ Beeld Mark van der Zouw

De Theatertroep brengt een uitbundig avondje vaudeville waarin klassieke helden worden ontmaskerd. Met Cervantes, Gogol en Shakespeare halen ze vrolijk uit naar populisme, instantroem en millennials. 

Vaudeville ontstond eind negentiende eeuw in Amerika, en wordt gezien als voorloper van het huidige cabaret en stand-upcomedy. Tijdens een vaudeville­avond krijgt het publiek een grote verzameling uiteenlopende scènes voorgeschoteld. Een afwisseling van teksttoneel, acts, dans en zang.

Het is een theatergenre dat in Nederland na­genoeg uitgestorven is, maar dat collectief De Theatertroep al enkele jaren nieuw leven probeert in te blazen. De belangrijkste regel is dat er geen regels zijn, legt Patrick Duijtshoff uit. “We voelen ons als kinderen die op zolder spelen met een omgegooide verkleedkist.”

“Het gaat bij vaudeville om de actualiteit, maar niet op een Koefnoen-achtige manier. Hoe kunnen we – net zoals die oorspronkelijke vaudevilles uit Amerika – via de act of de sketch toch flink kritiek uiten op deze tijd?”

In Troupe en nuit ’19 ontmaskert De Theatertroep drie klassieke helden uit de (theater)literatuur. Don Quichot van Cervantes, De revisor van Gogol en King Lear van Shakespeare worden uit hun context getrokken en genadeloos in deze tijd gesmeten. Theatertroepers Duijtshoff, Kyrian Esser en Rosa Asbreuk leggen uit wat deze personages eigenlijk te zoeken hebben in de actualiteit.

Don Quichot

“Don Quichot is een maskerade voor zichzelf,” zegt Esser. “Hij is iemand die in een waanwereld leeft, een wereld met oude tradities en achterhaalde man-vrouwverhoudingen. Een populist op een paard, zou je kunnen zeggen. Hij leeft in het idee dat vroeger alles beter was, en dat we hebben verkwanseld wat we hadden aan heldere normen en waar onze mooie Europese cultuur op gestoeld is.”

“Er zijn zo veel overeenkomsten met politici die nu rondlopen. Je herkent dat gewoon vrijwel een-op-een, tot aan de opgeblazen taal die Cervantes zijn personage meegaf. Neem PVV’er ­Dion Graus die zich de laatste ridder van Limburg noemt.” Asbreuk: “Of Thierry Baudet die zegt dat hij terug moet naar het front, dat hij geroepen wordt omdat ons land hem nodig heeft.”

Esser: “Die hele waanvoorstelling van een beter verleden op het nu willen plakken, of het goed en kwaad van iemands intenties omdraaien, al dat soort complotgedachten zitten allemaal ook in Don Quichot.”

De revisor

In De revisor van Gogol raakt een volledig plattelandsdorp in de ban van de komst van een geheime inspecteur (een revisor) die het bestuur komt controleren, iets wat het corrupte dorpsbestuur maar slecht kan verdragen. Opgejaagd door angst zien ze een nietsvermoedende reiziger aan voor de inspecteur. Deze verlaat het dorp pas weer nadat hij zijn zakken goed gevuld heeft en hij bijna ontmaskerd is.

De Theatertroep onderwierp Gogols satirische komedie aan een actuele hertaling die zich afspeelt in een kleine Nederlandse gemeente, waarin alle rechtse partijen met elkaar gefuseerd zijn tot een superpartij. Asbreuk: “Het stuk deed ons denken aan de one minute of fame die onze maatschappij kenmerkt. Je hoeft vrij weinig te kunnen om beroemd te worden.” Het gaat er niet om wat je kunt, maar wat je om­geving je toeschrijft.

Duijtshoff: “Net als dat die revisor helemaal niet de echte revisor is. Alleen, het hele dorp plakt dat label op hem. Wat kunnen die mensen die nu zo populair op Instagram zijn eigenlijk echt?”

King Lear

Voor de bewerking van King Lear vroeg De Theatertroep de jonge toneelschrijver Luuk ­Ritmeester de tekst te schrijven. Hij gaf zijn bewerking als ondertitel mee: ‘De ondergang van de pensionada’.

Ritmeester: “Wat gebeurt er eigenlijk in King Lear? Een koning heeft geen zin meer en vertrekt. Hij gaat met pensioen en wil eindelijk de vruchten plukken van het leven, maar zijn dochters keren zich tegen hem. Ik heb me gericht op het intergenerationele aspect in dat stuk. De onoverbrugbare generatiekloof tussen vader en dochters.”

Duijtshoff: “Volgens mij is het grote verschil tussen onze huidige generatie met die daarvoor, dat de millennial vooral zichzelf aan het bekritiseren is. Terwijl vorige generaties gingen schoppen naar die boven hen. Daar gaat King Lear over: de zussen keren zich tegen hun vader, en dat is eigenlijk zoals het hoort. Je hoort te kijken naar waar de generatie boven je jou mee heeft opgezadeld en daartegen te schoppen. Shake­speare heeft het allemaal allang verteld.”

De Theatertroep: Troupe en nuit ’19, 24-25/5 in Frascati.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden