PlusBeeldspraak

De Titanic onzinkbaar noemen, is vragen om een ijsberg

De bioscopen zijn weer open en het stuwmeer aan uitgestelde premières stroomt over. Nu nog de moed vinden om in het diepe te springen.

In Titanic van James Cameron komt hoogmoed voor de val. Beeld Alamy Stock Photo
In Titanic van James Cameron komt hoogmoed voor de val.Beeld Alamy Stock Photo

De grote dag was eindelijk aangebroken. Het ging nu echt gebeuren. Er kwam een eind aan het maandenlange gepieker, aan de angst en de onzekerheid. Eigenlijk was het een ritje van niks, maar het rijwiel was speciaal voor deze gelegenheid gereviseerd. Je moet er toch niet aan denken dat je door een lullige lekke band de boot mist. Uitgerekend nu. Er mocht niets tussenkomen.

Daar kwam de boot al. Het was lang geleden en deze pont had je nooit eerder genomen. Die andere ging altijd naar Eye. Heen en weer naar de filmzalen, de expo en de aardige mensen die er werken. Heen en weer naar je vrienden, je festival en een publiek dat je vaak herkende van eerdere voorstellingen. Ook cinefiel. Ook verzot op de betere genrefilms uit de hoogtijdagen. De pont nemen hoorde bij het ritueel. Kijk, daarginds gaat het straks gebeuren!

Zo ging dat voor de pandemie.

Simpel prikje

Deze pont heeft een andere bestemming. De verlossing wacht in de NDSM-scheepswerf aan de andere overkant van het IJ. Het is onbekend terrein, maar niets zal je ervan weerhouden om daar op het juiste tijdstip te zijn en je aan een nieuw ritueel over te geven.

Het is een simpel prikje, maar er komt een boel bij kijken. De oude industriële ­locatie biedt een fraai decor voor het theatrale handelen dat een massale vaccinatiecampagne mogelijk maakt. ­Iedereen speelt hier een specifieke rol, iedereen volgt een medisch en logistiek draaiboek. En als de juiste prik in de juiste schouder is gezet mag je als deelnemer plaatsnemen, om een kwartier lang bekeken te worden. Dan zit je niet in de zaal maar op het podium.

“Het kan even raar aanvoelen,” waarschuwde ze bij het zetten van de prik. “Ik voel alleen maar dankbaarheid,” zei ik. Want ze verloste me van de machteloosheid die me sinds maart 2020 in de greep had.

De eerste prik is gezet, de tweede volgt in juli. Een week of twee later ben ik medisch gezien klaar om het leven weer op te pakken. Om voorstellingen te bezoeken. Ik ken veel mensen die in hetzelfde schuitje zitten en ook in de zomer het gepieker en onbehagen achter zich hopen te ­laten. Maar we hebben veel meegemaakt. Niemand weet hoe het straks zal gaan. Of het echt een feest kan worden.

Intussen heeft een regering zonder gezag het feest alvast een beetje geopend. Anglofielen herkennen daarin het beproefde Britse model: je probleem wegredeneren voordat je vermeende oplossing is uitgevoerd. We vaccineren ons uit de crisis, verklaart men aan beide zijden van Het Kanaal. Dat klinkt goed, maar de daad moet nog bij het woord worden gevoegd. Ik ken kwetsbare mensen die nu nog een maand op hun bescherming moeten wachten. Is er voor hen geen Alpha Beta Gamma Deltaplan?

Blind vertrouwen

Afgelopen weekend openden de bioscopen hun zalen. De duisternis, het grote doek, geen pauzeknop en overwel­digend geluid; onder die omstandigheden ontstaan herinneringen die lang meegaan. Twee weken na de première had ik een loge geboekt in Tuschinski om mijn ouders ­Titanic te laten zien. Het was een uitverkochte voorstelling. We keken uit over rijen vol dweepzieke bakvissen die voor Leo in katzwijm vielen, terwijl ik bij Kate een traantje wegpinkte. Zucht.

Ik had de film al gezien, goed bevonden en gerecenseerd. Het werk zat erop. In Tuschinski deelde ik de genoegens van Titanic en de fraaie zaal in het fabelachtige filmpaleis met twee verstokte Brabanders, die hun jongste zoon veertien jaar eerder met gemengde gevoelens naar Sodom en Gomorra zagen vertrekken om de beest uit te hangen.

Het waren turbulente jaren, hun zorgen waren niet ongegrond. Maar eind 1997 verkeerden we in rustig vaarwater. Na die voorstelling hoefde ik nooit meer uit te leggen waar ik mee bezig was en waarom dat zinvol en bevredigend is. Ze begrepen me.

Terug uit de scheepswerf, overgezet door de veerpont, leek het gepast om weer eens naar het onzinkbare schip, de ijsberg en Kate Winslet te kijken. Zo goed als in ­Tuschinski wordt het nooit meer, maar het was frappant hoe de boodschap van James Cameron ook nu weer doel trof. Cameron waarschuwt in zijn films vaak voor een blind vertrouwen in vooruitgang en techniek. Hoogmoed komt voor de val: de Titanic onzinkbaar noemen, is vragen om een ijsberg.

Een pandemie overwinnen doe je niet door alvast een feestdatum op de kalender te prikken. Daar komt heel wat meer bij kijken. We zijn nog lang niet aan de overkant.

Maar we zijn op weg.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden