PlusDe erelijst

De teksten van Jim Morrison komen na al die jaren soms wat potsierlijk over

In deze rubriek bespreekt de muziekredactie van Het Parool een klassieker uit de geschiedenis van pop, jazz of klassieke muziek die het waard is opnieuw te beluisteren. Deze keer: het album The Doors van de gelijknamige groep.

The Doors.

Vandaag in 1967 verscheen het debuutalbum van The Doors, simpelweg The Doors geheten.

Terug in de tijd  Halverwege de jaren zestig leren in Los Angeles zanger Jim Morrison en toetsenist Ray Manzarek elkaar kennen, beiden ex-studenten van de lokale filmacademie. In gitarist Robbie Krieger en drummer John Densmore vinden ze gelijkgestemden. 

Al snel zijn ze als The Doors een van ’s werelds populairste rockgroepen. Light my Fire, op The Doors het laatste nummer van de A-kant,  is de song waarmee ze in 1967 doorbreken.  De ingekorte versie van het nummer van ruim zeven minuten is in Amerika een grote radiohit. 

Tot groot ongenoegen overigens van Frank Sinatra. Als die in zijn auto voor de zoveelste keer Light my Fire op de radio hoort, zoekt hij gauw een ander radiostation op, maar ook daar draaien ze The Doors. Sinatra, een hater van rockmuziek in het algemeen, wordt daarop zo kwaad dat hij zijn wagen aan de kant zet en met een schoen de autoradio kapot slaat.

Waarom nu herbeluisteren? Jim Morrison, charismatisch, uitermate knap (totdat drank en drugs hun tol eisten) en rebels, was altijd degene die de meeste aandacht opeiste en kreeg (ook op de hoes van The Doors). Maar de muziek van The Doors was toch echt het werk van víer mannen, van wie die andere drie ook heel getalenteerd waren. 

Ray Manzarek, evenals Morrison niet meer onder ons, voorzag de sound van de groep van harmonieën die niet echt gebruikelijk waren in de rockmuziek. Soms is zijn spel op The Doors jazzy, soms verwijst het naar de klassieke muziek, zoals in Light my Fire, waarin hij duidelijk is beïnvloed door Bach. 

John Densmore is als drummer ook al geen standaardrockmuzikant: in het verder heel stevige Break on Through (To the Other Side)  speelt hij onverstoorbaar een bossanovaritme. 

Robbie Krieger, die pas kort voor zijn toetreden tot The Doors van de akoestische naar de elektrische gitaar was overgestapt, is op het debuutalbum van de groep ook al zo creatief; voor hij zich tot de rock-’n-roll bekeerde, was hij vooral in de weer met klassieke muziek en flamenco. 

En dan is er Jim Morrison natuurlijk.  Merkwaardig genoeg hebben zijn bijdragen aan The Doors de tand des tijds eigenlijk het  slechtst doorstaan. Goede zanger daar niet van, met een krachtige, ronduit viriele stem, maar zijn teksten komen na al die jaren soms wat potsierlijk over. In zijn verlangen grote poëzie te schrijven (hij voelde zich meer dichter dan zanger) zette hij vaak wel erg zwaar geschut in.  

Verder luisteren Behalve The Doors zelf had ook de Porto Ricaanse zanger en gitarist José Feliciano een grote hit met Light my Fire. Nog veel meer mooie, grappige én bizarre uitvoeringen van  songs van de groep, in de meest uiteenlopende muziekstijlen, zijn te beluisteren via de Spotifyplaylist The Doors Covers.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden