Plus

De Staat: samen één, als een soort Barbapapa

Het nieuwe album van De Staat was geen zware bevalling, zegt zanger-gitarist Torre Florim. 'Mijn hoofd zit vol ideeën.'

De Staat met (vlnr) Vedran Mircetic, Rocco Hueting, Torre Florim, Tim van Delft en Jop van Summeren Beeld Pooneh Ghana

Bubble Gum is al jullie vijfde album. Maakte dat de totstandkoming ervan makkelijker of moeilijker?
"Makkelijker. Mensen veronderstellen dat het moeilijker wordt omdat je ideeën opraken. Maar mijn hoofd zit nog altijd vol ideeën, het loopt er zelfs van over. Ik vind het nu wel makkelijker om die ideeën vorm te geven. In het begin was alles nieuw en was ik nog volop aan het leren. Inmiddels hebben we het wel onder de knie, dat opnemen, produceren en mixen. We staan er allemaal wat ontspannener in. We hebben echt lol in de studio, experimenteren ook volop."

Bubble Gum is al jullie vijfde album. Maakte dat de totstandkoming ervan makkelijker of moeilijker?
"Makkelijker. Mensen veronderstellen dat het moeilijker wordt omdat je ideeën opraken. Maar mijn hoofd zit nog altijd vol ideeën, het loopt er zelfs van over. Ik vind het nu wel makkelijker om die ideeën vorm te geven. In het begin was alles nieuw en was ik nog volop aan het leren. Inmiddels hebben we het wel onder de knie, dat opnemen, produceren en mixen. We staan er allemaal wat ontspannener in. We hebben echt lol in de studio, experimenteren ook volop."

Hup, hup, hup... Barbatruc.
"Precies. Dat zeiden wij aan het begin van elke studiodag ook tegen elkaar. Onze bassist Jop van Summeren heeft een flinke stempel op deze plaat gedrukt. Hij is een ware sounddesigner en weet instrumenten heel anders te laten klinken dan je gewend bent. En daar gaat hij ­behoorlijk ver in. Dat is leuk en goed. We zijn ­inmiddels elf jaar bij elkaar. Avontuur is een voorwaarde om het interessant te houden."

Jullie gaan binnenkort veel optreden, maar vooral in het buitenland. Een optreden in Afas Live is de enige Nederlandse show.
"Maar in Afas live kunnen wel zesduizend mensen. Ik heb het niet precies nagerekend, maar het zou best eens kunnen dat dat er meer zijn dan we met al die optredens in België, Groot-Brittannië, Frankrijk, Italië, Zwitserland en Duitsland in totaal trekken."

"We hebben altijd graag in het buitenland gespeeld. En het groeit. Er komen daadwerkelijk mensen op af en iedere keer zijn het er meer. Meestal staan we er in clubs waar zo'n 150 tot 800 mensen in kunnen."

Is optreden in het buitenland anders dan in ­Nederland?
"Toch wel. Het publiek verschilt, generaliserend gesproken, per land. In België zijn ze meer timide. In Duitsland zijn ze, anders dan je zou verwachten, juist enthousiast. Daar staat iedereen vanaf het begin te dansen. In Zuid-Europa heb je dat ook wel. Zwitserland en Oostenrijk zitten daar een beetje tussenin. Van Frankrijk heb ik niet zo'n goed beeld, daar hebben we nog niet vaak gespeeld, maar dat gaan we nu inhalen."

De Staat heeft ook getoerd in het voorprogramma van Muse.
"Dat was een van de leukste dingen die we hebben gedaan. Elke avond voor een publiek van twaalf- tot wel twintigduizend man. We waren natuurlijk maar de supportact, maar het was bijzonder deel uit te maken van een zo grote productie. En Muse is een legendarische band natuurlijk."

Nog legendarischer: The Rolling Stones.
"Ja, daar stonden we in de Arena bij in het voorprogramma. Als je de geschiedenis van de popmuziek zou moeten samenvatten in één pagina, staan de Stones daar zeker op, misschien wel met een hele alinea."

"We dachten: we staan wel in hun voorprogramma, maar we gaan die lui echt niet ontmoeten. En toen kregen we 's middags de vraag of we het leuk zouden vinden met de Stones op de foto te gaan. Let wel: die vraag kwam van hun kant. Geweldig."

Twee jaar geleden veroorzaakte het nogal wat commotie dat De Staat bijna een miljoen euro subsidie kreeg van het Fonds Podiumkunsten. Hoe kijk je daar op terug?
"Het was een heftige tijd, waar ik veel van heb geleerd. Een band heeft, dat is althans de bedoeling, liefst iets mysterieus. Praten over ­financiën past daar niet in. Als het over De Staat ging, ging het twee jaar geleden alleen nog maar over geld, over subsidie. Mensen waren ook echt kwaad op ons, dachten dat wij geld inpikten dat anders naar ouderenzorg of zo zijn gegaan. Heel bizar en heftig. Ik weet nog steeds niet wat ik ervan moet vinden wat er toen allemaal is gebeurd."

Heb je er misschien zelfs spijt van gehad dat jullie die subsidie aanvroegen?
"Nee, zeker niet. Die subsidie was bedoeld om over een langere periode in optredens te investeren. Daar hebben we, vooral creatief gezien, echt veel aan gehad. Het was voor veel mensen nieuw, maar er is in die wereld veel aan het veranderen, waardoor er meer subsidiegeld voor bands beschikbaar komt. Ik zou collega's aanraden vooral een aanvraag in te dienen. Je komt er echt verder mee."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden