PlusBladrecensie

De schoolmeesters van muziekblad Uncut zijn heel mild in hun beoordelingen

Uncut richt zich op de wat oudere muziekliefhebber. In het februarinummer van het Britse blad komt onder anderen Paul Weller uitgebreid aan het woord.

Peter van Brummelen
Er wordt heel veel achterom gekeken in het Britse muziekblad Uncut. Beeld -
Er wordt heel veel achterom gekeken in het Britse muziekblad Uncut.Beeld -

In het Britse muziekblad Uncut wordt maandelijks een ongelooflijke hoeveelheid nieuwe of heruitgegeven albums besproken. Waar andere bladen meestal een sterrenwaardering hanteren (met maximaal vijf sterren voor een uitzonderlijke goede plaat), geef Uncut cijfers, van 1 tot en met 10, wat er tamelijk schools uitziet.

Ooit was de Britse muziekpers bekend om keiharde, niet zelden op de persoon gespeelde beoordelingen. Netjes was het vaak niet, leuk om te lezen soms wel. De schoolmeester van Uncut zijn een stuk milder. In het februarinummer (10,50 euro) wordt slechts één keer een tien uitgedeeld (voor een heruitgave van van Sly & The Family Stone), maar regent het negens en achten.

Geen zware onvoldoendes

Heel veel zevens worden ook uitgedeeld, maar zware onvoldoendes vallen niet. Het laagste cijfer is een paar keer een vijf, maar afgeslacht worden de betreffende artiesten zeker niet. Kritiek is hier opbouwende kritiek.

Uncut is een blad voor, zeg maar, de rijpere lezer. We stellen ons voor dat het blad vooral wordt gelezen door vijftigers en zestigers (niet meteen weer over boomers beginnen nu); hoofdzakelijk mannen naar alle waarschijnlijk, die popmuziek nog altijd net zo leuk vinden als toen ze tieners waren. De hedendaagse popmuziek interesseert ze zeker wel, maar op oudere muziek zijn ze nog steeds niet uitgeluisterd. En hun helden van toen zijn vaak ook nog hun helden van nu.

Obscure groepen

Er wordt dus heel veel achterom gekeken in Uncut, dat zoveel op concurrent Mojo lijkt, dat de bladen soms nauwelijks uit elkaar te houden zijn. Mojo is over het algemeen net iets beter geschreven, Uncut durft weer net iets verder te gaan in zijn keuze voor onbekende en obscure groepen. Van Cluster, een in de jaren zeventig ondergronds opererend elektronisch gezelschap uit Duitsland, worden uitgebreid alle in die tijd verschenen elpees door genomen.

Geïnterviewd worden onder anderen Elvis Costello, Robert Fripp en heel uitgebreid Paul Weller. Die laatste zegt dat het maar goed is dat The Beatles, zijn favoriete groep, al in 1971 uit elkaar knalden: ‘Can you imagine The Beatles in the 80s doing synthpop with a DX-7? Fucking hell

Net als Mojo heeft ook Uncut veel vaste rubrieken. Altijd leuk om in My Life In Music te lezen door welke platen artiesten muzikaal en persoonlijk zijn gevormd. Singer-songwriter Nicole Atkins blijkt deze maand een echte Uncut-smaak te hebben en noemt platen van Traffic, The B-52's, James Brown, Brian Eno, The Cure, Mercury Rev, Mark Lanegan en Jack Nitzsche. Daar verdient ze zeker een 9 mee.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden