PlusFilmrecensie

De schaduwkant van de heiligverklaring van de sportschoen

Beeld Het Parool

Eigenlijk wilde Michael Jordan liever op Adidasschoenen spelen. Die droeg hij al als talentvol collegebasketballer. Toen zijn agent David Falk hem vertelde over een aanbieding van Nike, toonde de beginnende NBA-prof amper interesse. Hij moest Jordans moeder inschakelen om haar zoon te overreden toch in het vliegtuig naar Nike in Portland te stappen.

Falk opereerde daar op zijn sluwst. Hij stelde een nieuwe manier voor om zijn protegé in de markt te zetten: niet als onderdeel van een team (de Chicago Bulls), maar zoals een ster in een individuele sport als tennis, een sporter die een naar zichzelf vernoemde schoenenlijn verdiende. Daarbij hoorde geen contract met een vaste sponsorsom, maar royalty’s per verkocht paar schoenen.

Nike, in het basketbal toen nog beschouwd als een inferieur merk, ging akkoord in de veronderstelling dat er in de eerste drie jaar voor 3 miljoen dollar aan Air Jordans zou worden omgezet. Na het debuutjaar van Jordan in de NBA gaf de kassa echter al 126 miljoen aan verkopen aan.

Het succesverhaal komt al voor in de geslaagde Netflixdocumentaire The Last Dance, over de carrière van Jordan. In One man and his Shoes gaat het slechts zijdelings over basketbal. Het draait om de manier waarop een slim bedrijf van de beste basketballer aller tijden de naamgever van het lucratiefste persoonlijke sportmerk ooit maakte.

Daarbij waren er gelukjes (De NBA weigerde de eerste versie van de schoen omdat die niet in de verplichte kleuren was gemaakt, waardoor de Air Jordan het aura kreeg van een schoen met verboden kwaliteiten), maar was het vooral strategie. Voor Afro-Amerikaanse tieners werden de dure schoenen een statussymbool.

Het duurt lang – waarom koos regisseur Yemi Bamiro niet voor een wat spannender vertelstructuur? – voor daarvan de keerzijde wordt belicht. Begin jaren negentig worden honderden tieners door leeftijdsgenoten beroofd van hun schoenen. Enkele keren loopt de overval dodelijk af. Aangrijpend is de scène waarin een moeder van een van de slachtoffers de plek van de moord bezoekt. Pas dan wordt duidelijk waarom Jordan en Nike niet zelf wilden meewerken aan de documentaire, die uiteindelijk toch niet alleen een lofzang blijkt.

Regie Yemi Bamiro

Met David Falk, Michael Jordan, Spike Lee

Te zien in Arena, City, De Balie, FC Hyena, Lab111, De Munt, Rialto

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden