Concertrecensie

De overweldigende kwaliteit van de Nederlandse popmuziek

De winst van de Popprijs door Ronnie Flex was lang niet het belangrijkste nieuws op Noorderslag. Dat was de overweldigende kwaliteit in de etalage van de Nederlandse pop.

Ronnie Flex ontvangt de Popprijs, de meest prestigieuze prijs voor Nederlandse popmuziek, tijdens Noorderslag. Beeld anp

Het was dringen rondom Ronnie Flex in de Groningse nacht. Toen de zaterdag al enige tijd in zondag was overgegaan omzoomden cameraploegen de winnaar van de Popprijs.

Dat het merendeel van hun vragen ging over Flex' persoonlijke leven ('Ga je dit vieren met Famke?' of 'Hoe bevalt het vaderschap je?') illustreerde dat de Popprijs voor het eerst in jaren naar een echte polderpopster was gegaan.

Geen gedegen rockband (Kensington 2018) of een afwezige deejay (Martin Garrix), maar een rapper die het afgelopen jaar bijna net zo vaak viraal nieuws veroorzaakte als Donald Trump.

Voor wie het toch miste: Flex (Ronell Plasschaert, 26) deed op sociale media dagelijks verslag vanuit de kliniek waarin hij afkickte van zijn wietverslaving en hield vervolgens de showbizzrubrieken maandenlang in zijn greep met de vraag: wie is de moeder van Flex' eerste kind?

Want: Flex had toch een relatie met die andere ster van de nieuwe media, Famke Louise? En die was niet zwanger. Eind goed al goed: DJ Wafae Kefi bleek de moeder en Louise (ook op Noorderslag als aspirant-zangeres) en Flex zijn nog steeds gelukkig samen.

Aaneenrijgen van hits
Een popster in klassieke zin van het woord dus: een idool dat hits aaneenrijgt en het licht van de spotlights als vanzelf naar zich toetrekt. Het was volledig terecht dat Flex voor het eerste deel van die definitie werd onderscheiden.

Zijn album Nori (naar in december bleek ook de naam van zijn dochter) werd niet uitsluitend lovend ontvangen, maar zorgde zoals alle releases waaraan de rapper en producer zijn naam verbond, wel voor een uitslaande streamingmeter.

In zijn nog jonge carrière verzamelde hij zo al 21 noteringen in de Top 40. Simpelweg de grootste popster van Nederland dus. En die werd net als in 1994 (2 Unlimited), 1997 (Marco Borsato) en 2001 (Anouk) geëerd met de Popprijs.

Doekoe
Flex is zelfs de eerste die twee keer wint. In 2015 kreeg hij de prijs met hiphopcollectief New Wave. Flex viel dankzij die ervaring nu iets op tijdens de prijsuitreiking: "O jee, er zit ook doekoe (Een geldbedrag van in dit geval 10.000 euro, red.) bij. Dat wist ik niet."

Minder vanzelfsprekend dan Flex' zege was de overweldigende kwaliteit die deze editie van Noorderslag bood. De etalage van de Nederpop fonkelde als nooit tevoren met knappe optredens van Jeangu Macrooy, Rondé, Thomas Azier en Nielson. Het waren niet eens de meest in het oog springende shows.

Stijlvolle opening van de avond kwam van countryband Dawn Brothers. De countryband nodigde de top van de Nederlandse americana uit voor een adembenemende rootsrevue: Tangerine, Douwe Bob in duet met zangeres Black Bird en Tim Knol in zijn element met de Bluegrass Boogiemen.

Liefdestwijfel
Maar het ontroerendst was zangeres Judy Blank. Haar ingetogen gebrachte liefdestwijfel op 1995 leverde het mooiste liedje van de Noorderslag-avond op.

Famke Louise treedt op tijdens muziekfestival Eurosonic Noorderslag. Beeld anp

Enige minpunt van de vrolijke countrycarrousel was de rommelige podiumpresentatie. Het was een onderdeel waar meer jonge artiesten zaterdagavond mee worstelden. Zangeres Rimon bijvoorbeeld. Ze bleek de ontdekking van het festival met haar fraaie gelaagde vocalen waarin je zonder moeite de Nederlandse Lauryn Hill zou herkennen.

Rimon bewoog zich over het podium alsof ze geen 20-jarige debutante, maar een geroutineerde soulster was. Zo zonde dat rondom haar een onduidelijke show met gemaskerde gitaristen en langgerekte intro's werd opgevoerd. Alleen haar stem en haar persoonlijkheid waren al voldoende geweest.

Onverdiend
Voor die laatste benadering koos Willem de Bruin wel. De helft van het verscheiden hitduo Opposities (in 2013 Popprijswinnaar) liet zijn podium de hele show vrijwel verduisterd. Het rauwe verslag van zijn tocht langs de diepe dalen van depressie maakte diepe indruk.

Voor de argeloze bezoeker, die wellicht nog hoopte op een Opposites-achtig feestnummer, was de show duidelijk te veel. De Bruin eindigde met slechts een derde van het aantal toeschouwers waarmee hij begon.

Onverdiend, want De Bruin bood precies die ongepolijste kwaliteit die de 33ste uitvoering van Noorderslag zo boeiend maakte.

Douwe Bob Beeld anp
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden