Plus north sea jazz

De opwindendste jazz komt niet uit de VS maar uit het VK

De opwindendste jazz van het moment komt niet uit Amerika, maar uit het Verenigd Koninkrijk. Dat werd dit weekend duidelijk op de 43ste editie van North Sea Jazz. De jonge Amerikaan Leon Bridges overtuigde er als klassieke soulzanger.

Leon Bridges overtuigde als klassieke soulzanger op North Sea Jazz. Beeld anp

Niet iedereen is bezeten van voetbal. Er zijn genoeg mensen die muziek veel en veel belangrijker vinden. De kaartverkoop voor de zondag van North Sea Jazz 2018 kwam langzamer op gang dan die van de andere twee dagen. Het ligt voor de hand dat te wijten aan de finale van het WK, maar de waarheid is dat de verkoop voor die laatste festivaldag altijd trager gaat. En ook als altijd is de zondag uiteindelijk stijf uitverkocht.

Van het treffen tussen Frankrijk en Kroatië merk je op het festival weinig. Wel staat in het buitengedeelte een groot videoscherm opgesteld waarop de wedstrijd is te volgen. Vlak voor de aftrap wordt de Marseillaise er woord voor woord meegezongen. Blijken er op zo'n festival toch heel wat meer Fransen te zijn dan je zou denken.

Chaka Khan
Iets verderop is tijdens de wedstrijd de Maas (buiten festivaltijden de Ahoy geheten) bomvol voor het concert van Chaka Khan met het Metropole Orkest. De Amerikaanse zegt meermaals heel blij te zijn hier vandaag te mogen zingen. Dat is geen plichtmatige kletspraat.

Na haar desastreuze optreden op North Sea Jazz van een paar jaar terug heeft ze nu iets goed te maken.Toen verliet ze al snel huilend het podium. Stemproblemen luidde de officiële verklaring. Maar op het festivalterrein werd gegrapt dat haar verkoudheid wel eens een gevalletje Colombiaanse griep zou kunnen zijn - haar cocaïnegebruik is berucht.

Dit keer is een geen vuiltje aan de lucht. Heel zuiver zing La Khan niet altijd, maar in elke song zitten wel een paar prachtige uithalen. Het Metropole klinkt in de begeleiding van Chaka Khans soul en funk als een ronkend en kolkend orkest uit de soundtrack van een oude blaxploitationfilm.'From the seventies till the eighties' vat de zangeres het gespeelde repertoire samen.

Chic stond al eerder op het festival Beeld anp

Chic
Op de zelfde lijn zitten Chic en Earth, Wind & Fire. Allebei hebben ze eerder op het festival gestaan, maar ook nu weer brengen ze een enorme mensenmassa naar de Nile, de grootste zaal van het festival. Voor wie niets voelt voor zo'n gemakkelijk hitspektakel heeft het festival meer dan genoeg alternatieven.

Op zaterdag is de Darling de hele dag ingeruimd voor nieuwe Britse jazz. Aan al die opgewonden verhalen daarover is niets overdreven, kan snel worden vastgesteld. Meteen al de eerste groep, Ezra Collective uit Londen, zet de toon met een overdonderend goed concert.

Dit is geen jazz waarbij de muzikanten pakken dragen en de drums met brushes worden bespeeld. Dit is jazz van de straat; hard, fel, brutaal soms zelfs. En het multiculturele Londen hoor je in die wilde jazz terug in flarden afrobeat en reggae.

Opdonder
De mannen van Ezra Collective, jongens eigenlijk, dubbelen even later als begeleiders van saxoniste Nubya Garcia. Een kleine opdonder in een tuinbroek, maar haar tenorspel is enorm powerful. Tegenover al die jeugdige energie staat de ingetogen spiritualiteit van Amerikaanse saxveteraan Pharoah Sanders. Meditatief moment op de late zaterdagavond. Enorme publieksverplaatsingen tussen de nummers in zijn gebruikelijk bij zitconcerten op North Sea, maar hier storen ze echt.

Nog meer veteranen: meesterdrummer Jack DeJohnette en meestergitarist John Scofield, die samen met toetsenist John Medeski en bassist Scott Colley in de Hudson staan. Passende omgeving, want vorig verscheen van deze jazzsupergroep een album dat Hudson heet. Net als op die plaat buigt het kwartet zich op North Sea onder meer over rocknummers uit de jaren zestig. Vooral de jazzversie van Jimi Hendrix' Castles made of Sand, met bijtend en scherp gitaarspel van Scofield, maakt indruk.

In de sector soul en funk, sinds jaar en dag een zwaartepunt in het North Sea-programma, toont Anderson .Paak zich zaterdagavond een gewiekst festivalbespeler. Heel subtiel is zijn muziek niet altijd, heel effectief wel. Verrassing: de gastbijlage van Ceelo Green, die op zondag een eigen optreden heeft.

Leon Bridges
Leon Bridges pakt het allemaal wat subtieler aan. Na een in 2105 verschenen debuutalbum vol retrosoul in de stijl van Sam Cooke, klinkt hij op de dit jaar uitgebrachte opvolger Good Thing een stuk eigentijdser.

Op North Sea lijkt hij zijn voornaamste inspiratie toch weer uit het verleden te halen. Erg is dat geenszins. Bridges is een klassieke soulzanger die heerlijk zwijmelt in de ballads, maar ook goed weg komt in het steviger werk, waarvan het nummer Beyond zowaar een Rolling Stones-achtige groove heeft.

Komend najaar staat hij in Amsterdam in Afas Live.

Lees ook: North Sea Jazz neemt publiek mee terug naar de jaren 70

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden