PlusExpositie

De nieuwste film van Charlotte Dumas: kijken we naar een droom?

De dochter van Dumas in Yorishiro.Beeld Charlotte Dumas

De foto’s zijn rechthoekig en niet al te groot. De bruine lijst zit er krap omheen, zonder passe-partout, en bevat glas. Daardoor lijken ze op tv-schermpjes waarop het beeld even is stilgezet. Dat is passend, want het gaat om stills van Yorishiro, de nieuwste film van Charlotte Dumas, die in de achterruimte van Andriesse Eyck Gallery draait.

De foto’s zijn schitterend van compositie en ongekend scherp in detail. Maar de keuze voor deze afbeeldingen is bijna arbitrair. Dumas had wel 300 foto’s kunnen destilleren uit haar film, die een opeenvolging is van oogverblindende shots. Toch is Yorishiro geen formalistische mooifilmerij, zoals je dat weleens ziet wanneer een fotograaf bewegend beeld gaat maken, maar overduidelijk nog denkt in losse plaatjes. Dan zou deze 20 minuten durende film al snel vervelen – en dat doet hij geen seconde, zonder zelfs een snipper dialoog.

Wie een beetje bekend is met het oeuvre van Dumas, zal het niet verbazen dat een belangrijke rol is weggelegd voor paarden. Al bijna twintig jaar portretteert ze dieren: honden, een witte tijger, maar vooral veel hengsten en merries. Als een hedendaagse George Stubbs, de 18de-eeuwse Britse paardenschilder die vanaf 20 februari een overzichtstentoonstelling heeft in het Mauritshuis, behandelt zij de dieren als volwaardige modellen of zelfs personages, met een eigen karakter en waardigheid.

Behalve in foto’s doet ze dat sinds 2012 ook in film, resulterend in een soort ingedikte ‘biopics’ van Zweedse werkpaarden of hun wilde achter­neven op de prairie van Nevada.

Drieluik

Yorishiro is het tweede deel van een drieluik. Voor deel 1, Shio, reisde Dumas naar het Japanse eiland Yonaguni. Hier leven de laatste 85 exemplaren van een lokaal paardenras. In de film krijgen ze gezelschap van een Japans meisje, dat stoïcijns met hen de elementen trotseert. Wachten op Godot in een setting die Beckett nooit had kunnen bedenken.

In Yorishiro zien we weer een meisje, dit keer de kleuterdochter van de kunstenaar. Ze loopt door de stad, kauwend op een wortel, reist per trein, slaapt heel diep en komt uit­eindelijk terecht op een weide met Yonagunipaarden. Die hele tijd is ze gekleed in een paars ponypak, met gekleurde repen stof bij wijze van manen.

Het lotgenootschap uit Shio is geëvolueerd tot identificatie, bijna eenwording met de ultieme ander, een levend wezen dat geen mens is. De vraag is natuurlijk wat de sleutel is tot dit metafysisch ideaal met rouwrand – de paarden staan immers op uitsterven. Kinderlijke ontvankelijkheid? Uiterlijke transformatie? Of ­kijken we naar een droom?

Yorishiro
Charlotte Dumas

Waar Andriesse Eyck Gallery, Leliegracht 47
Te zien t/m 7/3

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden