Theaterrecensie

De nieuwe Mamma Mia! klinkt als de perfecte jukebox

Het heeft iets merkwaardigs. De musical Mamma Mia! opnieuw in de theaters brengen op het moment dat in de bioscoop al enige tijd een vervolg op het eerste verhaal rond de hits van ABBA draait.

Beeld Mamma Mia

Maar geef producent Albert Verlinde eens ongelijk. Leek de eerste Nederlandse musicalversie in 2003 meesterlijk getimed middenin in een ABBA-revival, deze nieuwe uitvoering is dat opnieuw. De opgeleefde populariteitsstorm rond het Zweedse superkwartet is niet meer gaan liggen.

Hologramtournee
En ABBA zelf kondigde voor deze winter het nooit meer verwachte aan: twee nieuwe liedjes die de hologramtournee van het viertal moeten ondersteunen. Waarom onder die omstandigheden niet nog eens kopje onder in een dompelbad vol ABBA-materiaal waarvan de tijdloze kwaliteit inmiddels vaststaat?

Het enige gevaar dat voor de makers dreigt is die van de invuloefening. De eerste Nederlandstalige versie was immers met een grootse Simone Kleinsma en de sublieme Nederlandse liedvertalingen van Coot van Doesburgh al meer dan geslaagd.

Niemendalletje
Begrijpelijkerwijs is aan die songteksten niets veranderd. Krijg het maar eens voor elkaar: van een niemendalletje als Our Last Summer een prachtig lied over misgelopen liefde maken. Het lied glinstert nu nog net zo fraai als het andere muzikale hoogtepunt van de voorstelling: 't Glipt me door m'n vingers als bewerking van de ballade Slipping through my fingers.

De nieuwe hoofdrolspeelster Antje Monteiro zingt het pareltje over het verglijden van de tijd prachtig ingehouden en zorgt voor ontroering in de zaal. Hetzelfde lukt haar met S.O.S. in duet met Dieter Troubleyn (Sam). Monteiro is duidelijk een betere zangeres dan actrice, maar kan ook vocaal soms overdoseren. Haar The Winner Takes it All is te zwaar aangezet, terwijl op Dancing Queen de samenzang met Hilke Bierman en Sophia Wezer schreeuwerig is.

Een grote ontdekking
Toch blijft de grootste kracht van Mamma Mia! de wijze waarop het verhaal (dochter is op zoek naar haar vader en nodigt drie mogelijke kandidaten op haar huwelijk uit) bijna volledig in liedjes wordt verteld. De voorstelling heeft daardoor een ongekende vaart en klinkt voor iedere ABBA-fan (en wie is dat diep van binnen niet?) als een jukebox die zonder in te werpen kwartjes de juiste liedjes uitkiest.

Daarbij is de jonge Jolijn Henneman een grote ontdekking in deze tak van musical. Ze acteert en zingt prima en maakt zelfs de vreemdste keuzes van haar personage Sophie volkomen invoelbaar. Geestig is ook de chemie tussen Sophia Wezer (als de wulpse Tanja) en Delano Willemsen als de flexibel dansende barman Pepper.

Zo is deze Mamma Mia! misschien niet beter dan de eerste, maar wel opnieuw de moeite waard.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden