Plus Muziekrecensie

De nieuwe Iggy Pop: een werkelijk fascinerende plaat

Pop Iggy Pop Free (Caroline)

Als er één regel is voor het werk van Iggy Pop, luidt die dat regels zo snel mogelijk doorbroken, omgebogen of anderszins genegeerd moeten worden. Op Free, zijn achttiende solo­album, horen we de veteraan-rocker (72) precies doen waar hij zin in heeft. En die instelling levert een eclectische mix van jazz, poëziedeclamatie, ambient en liedteksten over bijvoorbeeld de voors en tegen van internetporno op.

Op zijn memorabele samenwerking met Josh Homme op het album Post Pop Depression uit 2016 volgde een lange en intensieve wereldtournee. Pop arriveerde naar eigen zeggen doodmoe aan het einde ervan. Hij verlangde naar rust. En vooral: vrijheid. En zie daar: het verbindende thema van het album waarop Pop slechts op drie nummers meeschreef.

Chansons

‘Op deze plaat spreken anderen voor mij,’ schrijft Pop in de begeleidende tekst. ‘Ik leen ze mijn stem.’ Die anderen zijn bijvoorbeeld voormalig wapen­broeder Lou Reed – wiens gedicht We Are The People hij met diepdonkere stem voordraagt – en poëet Dylan Thomas. Maar de drijvende kracht van Free is vooral jazztrompettist Leron Thomas, die zijn weemoedige blaaspartijen toevoegt aan zeven van de tien songs.

Het blijft enigszins merkwaardig dat Pops recente albums zo verschillen van zijn liveshows die hem in 2017 nog naar festival Lowlands brachten. Daar stuiterde de zanger – strakke spijkerbroek, ontbloot bovenlijf – over het podium alsof het begin jaren zeventig was en hij nog maar net samen speelde met rockband The Stooges.

Zij maakten samen in 2013 nog een album – het enigszins tegenvallende Ready to Die – maar solo vaart Pop al tijden volkomen zijn eigen koers. Zelfs een Franstalig album met chansons en kaarslichtromantiek (Après uit 2012) past zomaar in de herfst van Pops loopbaan.

Pop heeft die eigenzinnigheid na een monumentale carrière uiteraard meer dan verdiend. En het levert nog interessante platen op ook. Free is voor een volwaardig album eigenlijk te weinig coherent, maar wat is het fascinerend om te horen hoe Pop met zijn rauwe vocalen tussen de melancholieke koperblazers probeert te laveren.

Online porno

Soms gaat dat grandioos mis. Zoals op het veelzeggend getitelde Dirty Sanchez, waar Pop eerst zingt over ‘sluts’, daarna over ‘butts’ en daarna concludeert: ‘This online porn is ­driving me nuts’. Met een gierende tweede stem die Pops teksten rap-zingend herhaalt, is het allemaal net zo fout als het op papier klinkt.

Maar geweldig is daarentegen het door Leron Thomas geschreven James Bond. Een broeierige jazz­swinger waarin Pop ineens de koning van de nachtclub is.

Een halfuurtje. Veel langer duurt de nieuwe Pop niet. Maar aan het einde heb je iets gehoord dat je het hele jaar niet zult horen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden