Recensie

De ‘mislukte’ sessies van Miles Davis, 28 jaar na zijn dood

JAZZ Miles Davis Rubberband (Warner Records, Rhino)

Een nieuwe Miles Davis? Jawel, 28 jaar na het overlijden van de waarschijnlijk belangrijkste jazzmuzikant aller tijden verschijnt van hem Rubberband. Leuk, zo’n bericht uit het verleden, maar de jazzgeschiedenis hoeft er niet voor te worden herschreven.

Halverwege de jaren tachtig stapte Davis over van zijn tot dan vaste platenmaatschappij Columbia naar Warner Bros. Bij de eerste opnamesessie voor zijn nieuwe label dook hij met een stel jonge honden de studio in om muziek te maken die aansloot bij de toenmalige popmuziek (Davis was fan van Prince, maar ook van de Britse groep Scritti Politti).

Bij Warner waren ze er niet erg enthousiast over. Ze brachten Davis in contact met bassist/producer Marcus Miller, wat leidde tot het in 1986 verschenen, succesvolle album Tutu.

En nu, na al die jaren krijgen we ook de muziek te horen van die ‘mislukte’ sessies die eraan vooraf gingen. Het geluidsmateriaal is flink opgekalefaterd en hier en daar ook aangevuld. Met zang van Ledisi en Lalah Hathaway bijvoorbeeld. In sommige songs is het zo herkenbare trompetspel van Davis heel nadrukkelijk aanwezig, in andere nummers hoor je hem nauwelijks. Op de beste momenten heeft Rubberband spannende funkjazz te bieden, op zijn slechtste momenten zielloze jarentachtig-R&B met hier en daar een trompetscheetje.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden