De magie is terug bij de reünie van Pavement

Plotseling besef je dat het er gewoon weer is. Precies datgene wat in de jaren negentig de rockgroep Pavement zo bijzonder maakte, had het vijftal afgelopen zaterdag in het uitverkochte Paradiso nog steeds: de Amerikanen kunnen ondanks hun pakkende refreinen zo wringend, zwoegend, slepend, weerbarstig en rafelig klinken.

Voor het eerst in ruim tien jaar is de groep rond zanger-gitaristen en songschrijvers Stephen Malkmus en Scott Kannberg weer bijeen voor een tournee. In de jaren negentig was Pavement die wat intellectuele rockgroep die de ruimte vulde tussen de steeds grauwer wordende grunge na de dood van Kurt Cobain en het aanstormende live-elan van band als The Strokes en White Stripes rond de eeuwwisseling. De muzikale bronnen van Pavement waren duidelijk hoorbaar: Velvet Underground, Neil Young, The Fall en Sonic Youth. Maar de groep wist daar een heel eigen draai aan te geven.

Veel rockbands uit de jaren zeventig, tachtig of negentig die voor een reünie weer bijeen komen, beheersen hun oude repertoire nog altijd uitstekend en klinken geluids- en speltechnisch vaak nog beter dan destijds, maar de 'magie' van toen is gewoon weg. Zo niet bij Pavement.

Wat de groep in de jaren negentig karakteriseerde was zijn weerbarstigheid. En die is er weer in Paradiso. De ruwe agressie in het nummer Unfair. Dat kietelend buiten de hokjes kleuren in het bijna Beatlesachtige Shady lane. Het stevig slepende, maar aanstekelijke Cut your hair. Vaak symboliseert rockmuziek een ontsnapping aan het dagelijks leven of is het een rebelse aanval op het bestaan van alledag. Hier niet. Bij Pavement verklankt de muziek het leven zelf, met alle daarbij horende vergissingen, hardnekkige pogingen, moedeloosheid en soms een triomfantelijk crescendo, zoals zaterdagavond in het nummer Silence kit. Stephen Malkmus legde het verband tussen de muziek van Pavement en het dagelijks leven ooit in een interview door beide voor te stellen als een tragische karaoke waarbij je wanhopig je lied zingt tegen een achtergrond die vastligt.

Dat doet de groep in Paradiso nog steeds, hoewel er geen misverstand over bestaat dat ze uit puur financiële overwegingen weer bij elkaar is gekomen. Vooral voor Malkmus zal het bitter zijn dat zijn solo-carrière de afgelopen tien jaar nooit uit de schaduw van Pavement is gekomen. Dat verklaart wellicht ook zijn extreem nonchalante podiumgedrag in Paradiso; vooral op momenten dat collega Scott Kannberg een nummer de eerste viool speelt. Maar ook Malkmus zal moeten toegeven dat juist de chemie van Pavement als vijftal magische rockmuziek oplevert. (PETER BRUYN)

Pavement. Gehoord: 8 mei in Paradiso, Amsterdam

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden