De maan, Jarmusch, Anderson en Huang samen in Cannes

Oneindig contrast met een wonderlijke overeenkomst op het de 72ste editie van het van filmfestival van Cannes. 

Een deel van het team van 'The Dead Don't Die' Beeld AFP

Er is een wonderlijke overeenkomst tussen The Dead Don’t Die, de film die dinsdagavond de 72ste editie van het filmfestival van Cannes opende, en de virtual reality-installatie Go Where You Look! die vanaf woensdag ook op het festival is te zien: de maan. Verder zijn de twee zo verschillend als maar kan.

De film van regisseur Jim Jarmusch is een droog-komische, politiek geladen en kleurrijke zombiekomedie; het VR-drieluik van de New Yorkse avant-gardekunstenares Laurie Anderson en de Taiwanese multimediamaker Hsin-Chien Huang biedt poëtische en filosofische reflecties in (voornamelijk) zwart-wit.

Laurie Anderson, de zalvende stem van de Amerikaanse kunstenaar gidst de bezoekers door To the Moon Beeld -

Jarmusch’ met Hollywoodsterren overladen film ging met veel bombarie in de competitie in première in het festivalpaleis aan de jachthaven van het steenrijke stadje; het VR-werk, geselecteerd voor het bijprogramma Quinzaine des Réalisateurs, is te zien in een kleine kunstgalerie, hemelsbreed op een steenworp afstand van het festivalgewoel, maar dankzij een wandeling heuvelop er toch flink van verwijderd.

De twee projecten delen een fascinatie voor de aantrekkingskracht die de maan op mensen heeft. In The Dead Don’t Die zijn het mysterieuze maankrachten die de doden weer tot leven wekken. En in To the Moon, een van de drie VR-ervaringen waaruit Go Where You Look! bestaat, plaatsen Anderson en Huang je letterlijk op het oppervlak van de maan – en zwevend erboven.

Hoogstandjes

To the Moon is de nieuwste van deze drie, het abstracte Chalk Room is thematisch het rijkst en het ambitieust en Aloft heeft de grootste dosis vernuft: dankzij enkele technische hoogstandjes kan de gebruiker objecten in de virtuele wereld beetpakken zonder tussenkomst van de controllers of joysticks die hiervoor normaal gesproken nodig zijn. Dat maakt de VR-ervaring zeldzaam intiem.

De drie projecten waren los van elkaar eerder al op verschillende plekken te zien, maar in Cannes zijn ze nu voor het eerst als één geheel bij elkaar gezet, en dat biedt een enorme meerwaarde.

Virtuele ruimtes

Een nauwe, bunkerachtige gang verbindt drie kleine kamertjes waarin je, gezeten op een simpel krukje en met een VR-headset op je hoofd, in de werelden van Anderson en Huang wordt geplaatst. In die verbindende gang lopen de visuele elementen van de drie ervaringen in elkaar over, zoals ook in de werken zelf steeds weer dezelfde thema’s en visuele vondsten terug­keren.

Telkens zweef je door expressief vormgegeven virtuele ruimtes, telkens komen letters los van hun ondergrond, en telkens is het de zalvende stem van Anderson die je door die vreemde werelden gidst. Zo voelt het drie keer alsof je een droom van de kunstenares met haar mag mee­dromen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden