PlusRecensie

De kunst van Holth is nog niets en dat is precies goed

Holths werk wordt wel eens aangezien voor afval. Zo gooiden schoonmakers in Rotterdam een van zijn creaties in de vuilniswagen.  Beeld
Holths werk wordt wel eens aangezien voor afval. Zo gooiden schoonmakers in Rotterdam een van zijn creaties in de vuilniswagen.

Australiër Kimball Gunnar Holth is allergisch voor verhalen, concepten en inhoud. Zijn werkwijze is ad hoc en plompverloren: hij gebruikt het materiaal dat voorhanden is en de impuls die in hem opborrelt. Zo pakte hij in Galerie van Gelder een bezem, ­doopte die in een pot gele verf en haalde hem – rats! – van linksonder naar rechtsboven over de muur. Een dag later kwam hij terug en was niet tevreden. Dus doopte hij een roller in witte latex en veegde het middenstuk van zijn streep weg. Alleen de passie van de aanzet en het drama van het staartje bleven over, het ‘verhaal’ in het midden was verdwenen.

Holth is een ‘maker van aanzetjes’. De productie van een kunstwerk vergt doorgaans zes, zeven of acht stappen, maar hij houdt het na één of twee stappen voor gezien. Het werk staat dan op het punt iets te worden maar is nog niets. En dat is voor Holth precies goed.

Naast de gele-streep-die-geen-streep-is bevat de expo Tile Painting een opgevouwen canvas met daarop een tekenblok en appelschil. Een ander werk bestaat uit een bouwvakkerszak die met touwtjes aan het plafond overeind wordt gehouden. En dan is er nog een gehavende deur met ernaast een doek vol verfvlekken aan een spijkertje.

Een gitaarrif of drumroffel

Nog minimaler is het geluidswerk dat met korte tussenposen de ruimte doorklieft. Holth gebruikte een contactmicrofoon op een bezem die hij over verschillende oppervlakten haalde. Het resulterende zagende geluid lijkt de aanzet van een gitaarriff of drumroffel, maar geeft niet aan in welke richting het vervolg gaat. Dat is de kracht van zijn werk: hij laat de kijker alle vrijheid zijn aanzetje af te maken en legt geen restricties op.

Velen zullen dit bestempelen als luie kunst, misschien zelfs als oplichterij – en ergens kun je ze geen ongelijk geven. Zo’n smerige prop doeken op de grond getuigt nou niet bepaald van virtuositeit of diepzinnigheid en esthetisch is het al helemaal niet. Holths werk kan makkelijk worden aangezien voor afval, wat dan ook gebeurde op Art Rotterdam, waar schoonmakers een van zijn creaties in de vuilniswagen gooiden.

Toch is Holths streven naar onafheid minder gemakzuchtig dan het lijkt. Terwijl veel kunstenaars zich uitputten in het kernachtige samenballen van een essentie, zoveel mogelijk zeggen met zo weinig mogelijk middelen, gaat hij daar overheen – of onderdoor, het is maar hoe je het bekijkt. Iedere vorm van essentie wordt vermeden. Dat is lastiger gedaan dan gezegd. Iedereen die weleens een nonchalant gebaar op papier heeft proberen te zetten, kan dat beamen. Er sluipt al snel iets bedachtzaams, iets gestuurds in. Iets wat je zou kunnen duiden als een idee of concept. Holth weet dat te vermijden en de consequent betekenisloze leegte in stand te houden.

Tile Painting

Van Kimball Gunnar Holth
Waar Galerie van Gelder, Planciusstraat 9A
Te zien t/m 14/8

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden