Plus Achtergrond

De kortstondige zegereeks van Britse band Travis

Even leek Travis de grootste Britse band van het nieuwe millennium te worden. Maar de band verloor zijn momentum aan Coldplay. Nu resten voornamelijk herinneringen.

Travis in 1997, met Neil Primrose, Andy Dunlop, Dougie Payne, Fran Healy (vlnr). Beeld Getty Images

Toen de Schotse band Travis vorig jaar een documentaire over zichzelf liet maken, was de titel snel bedacht: Almost Fashionable, bijna modieus. Het vatte de algemeen geldende opvatting over de band vrij aardig samen, maar is uiteindelijk niet zelfkritisch genoeg. Het kwartet, inmiddels bijna 25 jaar samen, heeft nu inderdaad zijn aansluiting met de laatste trends verloren.

Er was een tijd dat de groep precies de muziek maakte die vooral de Britse jeugd wilde horen. Eind jaren negentig liep de britpop op zijn eind. Bands als Blur en Oasis waren door onderlinge vetes opgebrand en aan de alternatieve kant van het spectrum werd Radiohead moe van zijn eigen roem. De nieuwe generatie, veel minder brutale, Britse bands zoals Keane en Snow Patrol moest nog opstaan. Travis was rond de millenniumwisseling de schakel tussen beide periodes.

Twee albums lang bepaalde de band van singer-songwriter Fran Healy (1973) de mode in Engeland en omstreken: The Man Who uit 1999 en The Invisible Band uit 2001 staan nog altijd in de Britse recordboeken.

In de rest van Europa waren de platen ook een succes, maar nergens zoals thuis. The Man Who stond in 1999 liefst elf weken op 1 in de Britse albumlijst. Van de 3,6 miljoen – toen nog allemaal fysieke – exemplaren die er van het album werden verkocht, gingen er liefst 2,7 miljoen in eigen land over de toonbank. Mede dankzij die ene onweerstaanbare hit: Why Does it Always Rain on Me?

Fijne bonus

Die zegereeks is nu precies twintig jaar geleden. Om daarbij stil te staan verschijnt een omvangrijke box met daarin het album en een vers samengestelde verzameling B-kantjes, op cd’s en op vinyl. Fijne nostalgische bonus is een fotoboek dat vooral documenteert hoe weinig de bandleden van Travis op traditionele popsterren leken.

Vergeleken met de mega-ego’s van de broers Gallagher (Oasis) en Damon Albarn (Blur) of de kunstzinnige looks van Jarvis ­Cocker (Pulp) of Brett Anderson (Suede) was Healy simpelweg een grijze muis. Zie hem in gesprek met het toen fameuze Sacha Baron Cohenpersonage Ali G en Healy lijkt meer op de zanger van Wet Wet Wet dan op die van een coole rockband.

Toch lukt het de groep in 1999 precies het juiste album op het juiste moment te maken. Travis’ debuut Good Feeling lag nog veel dichter tegen traditionele drieminuten-britpop aan. Met Radioheadproducer Nigel Godrich maakte de band een veel minder toegankelijke, maar des te sfeervollere plaat. Eentje die inderdaad wat rauwheid leende van Radiohead, maar die overal trouw bleef aan de traditionele, puntige structuur van een popsong.

Hitlijsten

Mede dankzij een optreden op Glastonbury van dat jaar – eveneens afgelopen week verschenen op alle streamingdiensten – viel alles op z’n plek. ‘Volgens ons hadden we die middag onder ons niveau gespeeld,’ zegt Healy. Tot overmaat van ramp was het halverwege de set gaan regenen. Precies op het moment dat de band Why Does it Always Rain on Me? inzette. Symbolisch, maar vooral vervelend, vond Healy. ‘Totdat ik thuisgekomen de Glastonburyhoogtepunten aanzette. De presentatoren vonden ons optreden hét concert van het festival. Ik kon niet geloven wat ik hoorde.’

Waar veel bands na zo’n succes niet in slagen, lukte Travis wel: een goede opvolger schrijven. The Invisible Band – een titel met een voor­uitziende blik – werd opnieuw geproduceerd door Godrich en bevatte de magistrale popsongs Sing en Side. De plaat bereikte in juni 2001 opnieuw de eerste plek in de Britse hit­lijsten. Een half jaar later won Travis de Brit Award voor beste band van het jaar.

Het bleek de piek waarvandaan het alleen nog maar naar beneden kon. In de zomer van 2002 kwam drummer Neil Primrose bijna om het leven toen hij op vakantie in Frankrijk in een ondiep zwembad dook. Hij brak zijn nek en moest lang revalideren. Travis annuleerde alle optredens totdat Primrose weer achter het drumstel kon zitten.

Momentum

Weer een jaar verder was alles anders. Coldplay had net z’n tweede album A Rush of Blood to the Head uitgebracht en had alle aandacht als ‘dé nieuwe grote Britse band’ naar zich toe­getrokken. Healy was in de tijd dat Travis stillag, niet voor het eerst, in een depressie geraakt. Hij schreef er het hypersombere album 12 Memories over, dat in oktober 2003 verscheen.

Het album kreeg redelijke kritieken, maar bleek een commerciële flop. Travis was zijn momentum kwijt en zou het nooit meer terug­vinden. De band maakte nog vier albums, treedt nog steeds op, maar straalde nooit meer zo als twintig jaar geleden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden