Plus

'De kechs van Boef: angstwekkende stap terug in de tijd'

Vriend en vijand zijn het erover eens: Boefs kijk op vrouwen is kwetsend. Maar mogen popsterren van tegenwoordig dan niet meer uit de pas lopen? Deel één van twee zienswijzen.

Lorianne van Gelder en Josien Wolthuizen
Boef tijdens een optreden in de Ziggo Dome Beeld anp
Boef tijdens een optreden in de Ziggo DomeBeeld anp

Ja, Boef is een rapper. Ja, Boef is een kunstenaar. En ja, kunstenaars hebben artistieke vrijheid. En moeten we ons nou meteen in de hoogste boom laten jagen als een rapper iets controversieels roept? Dan kunnen we daar wel in blijven zitten.

Allemaal valide argumenten in de discussie rond Boef, die vrouwen in korte rokjes in clubs die ­alcohol drinken kechs (straattaal voor hoeren) noemt. Rappers zeggen wel vaker controversiële dingen. Sterker nog: de woorden bitches en ho zijn niet weg te denken uit raps, die we zelf ook luisteren en misschien zelfs wel ­meezingen.

Maar toch blijft wat Boef zegt hangen. Het maakt boos. Een beetje verdrietig ook wel. "Wat doen jullie in een club met alcohol, korte rokjes, om acht uur 's ochtends? Als je thuiszit, hele dag niks doet, studeren, lief doen, dit dat, mamma pappa luisteren, dan noem ik je een vrouw. Maar ga niet als je een kech bent, boos worden als ik je een kech noem. Want je bent een kech. Klaar, snap je?"

Snap je? Nee, sorry. Het is een denkbeeld over vrouwen dat halverwege de vorige eeuw in Nederland misschien nog de norm was, maar nu hopeloos ouderwets is en bovendien regelrecht tegen de Grondwet (gelijkheid voor mannen en vrouwen) indruist.

Diep decolleté: hoer
Domme jongen, domme uitspraak dus. Maar toch staat het niet op zichzelf, en daar zit het pijnpunt. Waar de discussie aan de oppervlakte ontspoorde door verwijten over en weer (de racismekaart werd veelvuldig getrokken), verschenen in de luwte ­interessante opiniestukken van vrouwen die anno 2018 last ­hebben van conservatieve ­denkbeelden.

'Door die middeleeuwse mentaliteit van Boef was ik jarenlang op mijn hoede als ik een Marokkaan tegenkwam in het nachtleven. Vaak onterecht (want lief en gezellig), maar soms ook terecht. En dat waren hele onaangename situaties. Wie daar lichtzinnig over doet, deugt niet,' schreef journalist Nadia Ezzeroili op Twitter.

Het sluit naadloos aan op de trend onder jongeren om vrouwen te slutshamen op sociale media. Recent was er de berichtgeving van NOS op 3 over de exposegroepen op berichtendienst Telegram, waarin foto's worden gedeeld van meisjes uit vooral Marokkaanse of Turkse kringen die een te diep decolleté hebben of een jongen hebben gedumpt. Ze worden 'ontmaskerd', omdat ze een kech zouden zijn: een hoer.

En laten we Milou Deelen niet vergeten, die opstond tegen mannen binnen het studentencorps die over haar spraken als hoer. Of Geenstijl, dat reaguurders opriep seksuele fantasieën te delen onder de foto van een journaliste.

Kortom: de vrouw die niet genadeloos wil worden afgestraft, moet zich vooral gedeisd houden en er geen eigen seksuele moraal op nahouden, en dat begint al op jonge leeftijd.

Online schandpaal
Conservatisme is onder jongeren bezig aan een comeback, observeert Heleen Cousijn van maatschappelijk bureau Diversion. "Het gaat niet alleen over seksualiteit, maar ook over moslim­meiden die zeggen: ik studeer wel, maar ik ga niet iets met een carrière doen, want ze zullen me wel een hoer noemen. Bij meisjes van 10 horen we dat al."

Ook onder jongeren zonder islamitische of migrantenachtergrond duiken denkbeelden rechtstreeks uit de jaren vijftig op, ziet Cousijn. "Laatst merkten we bij een groot debat over slutshaming dat alle jongeren, met en zonder migrantenachtergrond, het de schuld van het meisje vinden als ze online aan de schandpaal wordt genageld. Daar schrokken we van."

Geschrokken ja. Meer nog dan boos of geërgerd, zijn we een beetje bang. Deze rapper geeft niet alleen zijn eigen vrouwonvriendelijke mening. Hij verwoordt wat duizenden jongeren denken, zijn excuses ten spijt.

En voor het oog van zijn honderdduizenden volgers zegt hij: jullie wereldbeeld klopt helemaal. Zo maakt hij die bekrompen opvattingen zelfs cool.

Verslaggever Roelf Jan Duin ziet een gelijkenis met zijn jeugd, waarin Osdorp Posse zong over discosnollen: 'Niet iedereen is als Nick en Simon'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden