PlusAlbumrecensie

De inspiratie is terug bij The Strokes, nu de consistentie nog

The Strokes - The New Abnormal (RCA Records).

“We hebben de jaren tien vrijgenomen. De jaren twintig worden weer voor ons,” sprak Julian Casablancas. Aan bravoure heeft het de 41-jarige leadzanger van The Strokes nooit ontbroken. Ook niet toen ze hun twee enige albums van het vorige decennium aankondigden. Maar nu de twintigste verjaardag van hun alleen maar aan glans winnende debuut Is This It? nadert, voelt Casablancas een revival voor zijn band aankomen.

Dat zou een prestatie van formaat zijn, want de carrière van de rockband uit New York verloopt tot nu toe als het verwelkingsproces van een vroege voorjaarsbloem. The Strokes bloeiden meteen in de felst denkbare tinten om daarna bij elk album meer kleur en levenskracht te verliezen. De laatste twee platen, Angles (2011) en Comedown Machine (2013), had de band net zo goed niet kunnen maken.

Tweeslachtigheid

The New Abnormal is in vergelijking met die albums een trendbreuk. Het bevat in slechts negen liedjes meer energie en intensiteit dan zijn twee voorgangers bij elkaar. Maar om echt te spreken van hervonden topvorm zijn de liedjes toch te wisselvallig van kwaliteit.

Het lijkt alsof het vijftal niet kon kiezen tussen teruggrijpen naar die fijne, rammelende garagesound van weleer en een flirt met de meer beatgerichte pop van nu. Vreemd dat wonderproducer Rick Rubin die tweeslachtigheid een goed idee heeft gevonden. Nu variëren de resultaten op The New Abnormal van virtuoos tot verschrikkelijk.

Om met de zonnige kant te beginnen: Bad Decisions is een song die – met Casablancas’ overslaande stem, een glorieus newwaverefrein en de melodieus ronkende gitaarriffs, die zijn geleend van Billy Idols Dancing with Myself – van kop tot staart klopt. Zo kennen we The Strokes weer. Ook op Why Are Sundays So Depresssing vlamt de vroegere brille weer even op.

Gepijnigd en dreinerig

Eigenlijk zijn alleen Eternal Summer en openingstrack The Adults are Talking geslaagde voorbeelden uit de tweede, zogenaamd moderne categorie. Hoewel je je halverwege die laatste track wel even door een afschrikwekkende synthesizersolo heen moet worstelen.

Dan blijven er nog enkele jammerlijke ongelukken over. Brooklyn Bridge to Chorus klinkt bijvoorbeeld als een ontmoeting van de The Killers en Modern Talking op een jarentachtigfeest. Selfless is traditioneler van opzet, maar bezwijkt onder het gewicht van een monstrueus vervormde gitaarpartij.

Gelukkig zijn de vocalen van Casablancas net zo gepijnigd en dreinerig als vroeger. Hij klinkt desalniettemin geïnspireerd. En dat is het beste nieuws van deze comeback. Hopelijk is hiermee het fundament gelegd voor meer. En beter.

De band is, als de coronamaatregelen op tijd worden opgeheven, op 12 juni te zien tijdens Best Kept Secret in Hilvarenbeek.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden