PlusTheaterrecensie

De hele trukendoos gaat open in Paul de Leeuws geslaagde vertelvoorstelling

Wát een boeiende vertelling houdt Paul de Leeuw voor zijn 60ste verjaardag in het theater, al blijft hij het leukst als hij zich gigantisch boos maakt. Soms dijen zijn anekdotes wel heel erg uit.

Jeroen Schmale
Paul de Leeuw: ‘Ik ben te veel, veel te veel, dat hoor ik al mijn leven.’ Beeld Annemieke van der Togt
Paul de Leeuw: ‘Ik ben te veel, veel te veel, dat hoor ik al mijn leven.’Beeld Annemieke van der Togt

De kruk achter de vleugel op het podium blijft leeg. Vijf pianisten vergezelden Paul de Leeuw de afgelopen decennia in de theaters en in de televisiestudio’s en nu willen ze allemaal niet meer met hem op tournee. De Leeuw, als vanouds hevig gesticulerend op het podium: “Want ik ben te aanwezig, te veeleisend, te dominant. Ik ben te veel, veel te veel, dat hoor ik al mijn leven.”

Daarna legt hij de voorstelling 60? We zien wel even stil, zodat het publiek even kan spieken op de telefoons en hijzelf tot rust kan komen. Hard nodig, constateert De Leeuw, na zijn eigen ‘Matthijsmomentje’ (De Leeuw erkende zondag dat hij achter de schermen ook te ver kon gaan tegen medewerkers).

Hier toont De Leeuw zich de cabaretvakman die hij al een half mensenleven is. Vol zelfspot, met een vette knipoog naar de actualiteit, vol verrassingen: natuurlijk bezit hij de hele trukendoos en in deze heerlijke voorstelling trekt hij die helemaal open. Er zitten een paar klassiekers in zijn repertoire: een theelepeltje Bob de Rooij in een sketch over een kopje koffie met Rita Corita, een vleugje Annie de Rooij in een dolkomische nabootsing van de SBS-hit Lang leve de liefde.

Maar bovenal is 60? Wie zien wel een boeiende vertelling. Vooral over zijn vader Henk, die twee jaar geleden overleed. Maar ook over de liefde, voor man en kinderen. Samen met zijn zelfverklaarde ‘Matthijsmomentje’ vormt een sketch over hoe zijn puberende adoptiezoons en hun amoureuze veroveringen hem een paar jaar geleden tot razernij dreven de hoogtepunten van de voorstelling.

Zo maar, ogenschijnlijk uit het niets, citeert hij in dat stuk over opvoedingsproblematiek een prachtzin van de in 2016 overleden dichter en televisiepresentator Wim Brands: “Lopen is uitgesteld vallen.” En die flard poëzie past daar dus perfect, tussen beeldende, typische Paul de Leeuwpassages over het leeglikken van een pot mayonaise en het zingen van zijn opgefriste culthit Blote jongens in het park.

Bij een voorstelling van een mateloos mens als De Leeuw hadden alleen in de regie strengere keuzes gemaakt mogen worden. Een scène over een relatiedip met zijn latere echtgenoot voert via een vakantie in Spanje en de emotionele nalatenschap van zijn vader tot aan het beeld dat Nederland heeft van Sigrid Kaag en Angela de Jong. Hij hoort het al zijn hele leven, maar op dat moment is en wil De Leeuw gewoonweg te veel. Veel te veel.

Paul de Leeuw - 60? We zien wel, 1 december in Purmerend, in 2023 in Amsterdam, tussendoor tournee.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden