PlusAchtergrond

De drone maakt overuren in filmcompetitie Cinedans

Van industriële flamenco tot sciencefictionthriller en van abstract vogelperspectief tot vloeiend geanimeerde tangodroom: de ruim vijftig korte films die meedingen in de Cinedanscompetitie tonen een enorme variatie in stijl, toon en thematiek.

Fraaie, bijna abstracte patronen in Memories of the Future van Dansgezelschap Arnhemse Meisjes. Beeld
Fraaie, bijna abstracte patronen in Memories of the Future van Dansgezelschap Arnhemse Meisjes.

In zijn komisch aangezette videopamflet The Case Against Dance-Film ageert de Amerikaan Mitchell Rose – die zelf al tientallen jaren dansfilms maakt – tegen de vele clichés die het genre volgens hem ondraaglijk maken. Met name het te pas en te onpas gebruiken van het vogelperspectief, mogelijk gemaakt door de toenemende betaalbaarheid van drones, moet het bij Rose ontgelden.

Dat luchtopnamen wel degelijk een meerwaarde kunnen hebben bewijst de Tsjechische productie Fibonacci. We zien mensen rennen in een glooiend, door maaimachines gegroefd graanbouwlandschap. Door de op afstand zwevende camera herkennen we de rennende mensfiguren niet als individu: we zien een kudde. Een jager ziet die kudde eveneens en geeft de verder zo esthetische film een macaber tintje.

De drone maakt ook overuren in Memories of the Future van Dansgezelschap Arnhemse Meisjes. Op een steenworp afstand van de Nijmeegse brug De Oversteek bewegen vijf danseressen, figuranten van alle leeftijden en een hoop rode kleren zich over een vierkant grid van betonnen vloerplaten. De choreografie op de grond is niet heel bijzonder. Maar van bovenaf gezien leveren vooral de meebewegende schaduwen fraaie, bijna abstracte patronen op.

Fabrieksterrein

De situering van Memories of the Future, op de kade van een fabrieksterrein, brengt ons bij een andere trend. Matthew Rose zal het eerder een cliché noemen. Opvallend veel dansfilms worden gedraaid in loodsen, fabriekshallen en andere industriële omgevingen. Ongetwijfeld zal de noodzaak van social distancing deze trend het afgelopen jaar versterkt hebben, maar ook voor die tijd was het al langere tijd hip.

Niet vaak wordt industrieel erfgoed echter zo effectief ingezet als in Departures. De film laat zich bekijken als een visuele ode aan de monumentale scheepslift bij Niederfinow in het oosten van Duitsland. Die kolossale, vele meters op en neer bewegende stalen bak met water vormt het robuuste decor voor een flamencodrama over een noodlottige romance, gebaseerd op Federico García Lorca’s toneelstuk Bloedbruiloft. Klaaglijke zang en ritmisch stampend voetenwerk zetten de tragedie kracht bij.

Telekinetische krachten

Ook de Zweedse productie Haex speelt zich af in een pakhuis. Daarmee eindigt meteen de vergelijking met andere industrieel gesitueerde dansfilms. Want we kijken naar een nachtelijk blauw gefilmde thriller met een sciencefictiontintje. Drie mensen met telekinetische krachten proberen in een naar manga en superheldenstrips verwijzende vertelling een geheimzinnig object te bemachtigen. Een knappe combinatie van getrukeerde zweefeffecten en spatgelijke synchroonchoreografie laat het gebruik van telekinese geloofwaardig overkomen.

Dat je als dansfilmmaker ook nog uit een heel ander vaatje kunt tappen, bewijst de Poolse animatiefilm Tango of Longing. In dit geval is dat vaatje gevuld met olieverf, die in dikke streken over het doek wordt verspreid. In een expressionistische vormgeving laat de film verschillende melancholische beelden van tangodansers overvloeien. Het idee dat de tango ‘een gedanste droevige gedachte’ is leidt de film de kijker in vijf minuten langs menselijke drama’s als het verlies van een kind en eenzaamheid. Het is mooi om te zien hoe niet alleen de figuren, maar ook de penseelstreken die hun omgeving vormen voortdurend meebewegen in een vloeiende choreografie van olie op canvas.

Volwaardig online programma

Een jaar geleden moest Cinedans in allerijl een online noodversie optuigen, vanwege de eerste lockdown. Ook dit jaar gaat het Amsterdamse dansfilmfestival geheel online. Maar nu is er wel een volwaardig programma, inclusief premières, Q&A’s en een slotceremonie. ­Professionals kunnen elkaar ontmoeten in een zoomroom, waar onder andere zal worden ­gediscussieerd naar aanleiding van Mitchell Rose’s videopamflet The Case Against Dance-Film.

Zoals gebruikelijk wordt de hoofdmoot gevormd door twee competities: een voor korte dansfilms en een voor studentenfilms.

Ook vertoont het festival weer documentaire portretten van markante dansmakers. Guy Weizman, de eigenzinnige artistiek leider van Club Guy en Roni en het Noord Nederlands Toneel, wordt gevolgd tijdens de repetities van de (vanwege covid afgelaste) productie Before/After.

Speciale aandacht is er voor Hongkong, waar ­recente dansfilms vooral in het teken staan van verzet tegen de teloorgang van democratie en burgerrechten.

Cinedans Fest’21, online, 26 t/m 28/3, Cinedans.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden