De dichter die lucht schiep in de poëzie

Driek van Wissen (1943-2010)

Foto ANP Beeld
Foto ANP

Driek van Wissen, voormalig Dichter des Vaderlands (2005-2009) is vrijdagochtend tijdens een verblijf in Turkije overleden. Hij is 66 jaar geworden. Donderdagochtend werd hij op het vliegveld van Istanbul onwel als gevolg van een hersenbloeding. 's Nachts stierf hij in een ziekenhuis in die stad.

''Ik twijfel wel eens aan mijn eigen onsterfelijkheid", zei hij twee maanden geleden nog in een interview als antwoord op de vraag of hij nog bepaalde twijfels had. Typisch Van Wissen: ernst pareren met scherts. Hij was daar zeer bedreven in, zowel in zijn gedichten als in het echte leven. Als hij ergens arriveerde, gehuld in fladdercolbertje en vlinderdas, goedmoedige glimlach rond de lippen, wist iedereen het zeker: hoe serieus en interessant het ook mag zijn, het wordt gelukkig ook nog draaglijk.

De geboren stads-Groninger Van Wissen (12 juli 1943) was leraar Nederlands toen hij in de jaren zeventig officieel als dichter debuteerde. Hij deed dat samen met zijn vriend Jean Pierre Rawie, die hem verslaafd maakte aan vaste vormen en eindrijm. Door zeer veel op te treden, eerst in Groningen en later ook landelijk, maakten ze gezamenlijk furore als 'light verse'-dichters. Ze legden daarmee de basis voor het huidige, levendige circuit voor podiumdichters.

Waar de meer archaïsche Rawie later door ook de serieuze literatuurcritici werd omarmd, is de taalvirtuoos Van Wissen altijd de dichter van het brede publiek gebleven. Zijn vele optredens voor radio en televisie hebben daarbij zeker een rol gespeeld, net als zijn neiging om op bijna elke uitnodiging 'ja' te zeggen. Van Wissen was overal, deed alles met graagte en in een hoog tempo. Geen onderwerp was hem te dol.

Voor Van Wissen was poëzie allesbehalve exclusief, een opvatting die hem niet door iedereen in dank werd afgenomen. Dat bleek vooral nadat hij in 2004, met Rawie als campagnestrateeg, tot Dichter des Vaderlands werd gekozen. Gerrit Komrij en Simon Vinkenoog waren zijn illustere voorgangers. Zijn voorliefde voor eenvoud en toegankelijkheid, voor sonnetten, 'ollebollekes' en 'sonnettetten', leverde hem bijnamen op als 'rijmelende drinkebroer' en 'Sinterklaasdichter'.

Die eerste benaming nam van Wissen, die na zijn verkiezing zijn leraarschap aan een scholengemeenschap in Hoogezand opgaf, niet serieus. De tweede deerde hem nauwelijks, verknocht als hij was aan poëzietradities en het ambachtelijke van dichten. ''Rijmen is ook kunst, dat wordt wel eens vergeten", heette het. Van Wissen wist precies waar hij stond: niet hoger of lager dan wie dan ook. Hij had de taak op zich genomen om lucht te scheppen in de poëzie. En dat deed hij met verve. (GPD)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden