Column Artikel RozeBeeld Artur Krynicki

De boodschap: wij mogen hier niet meer zijn

PlusMassih Hutak

Twee jaar geleden zag ik in Brooklyn op enkele plekken de graffititekst ‘gentrification is the new colonialism’. Het is een harde stelling, maar toch begrijp ik waar het vandaan komt. Of beter gezegd, ik vóél waar het vandaan komt.

Allereerst in het ogenschijnlijk simpele, maar uiterst schadelijke taalgebruik van citymarke-tingsteksten als ‘Discover Brooklyn’ of ‘Ontdek Noord’ waar onze helden van Amsterdam Marketing ook zo dol op zijn, met hun columbussyndroom. Hoezo moet je mensen en plekken ontdekken die er altijd al zijn geweest?

Maar het echte kwaad komt van de grootkapitalisten en vastgoedhaaien die onze wijken binnenvallen en alle symbolische elementen die deze plekken ziel gaven óf roven óf kapot maken. Van de cultuur en de architectuur tot de groenstructuur, niets wordt gespaard. De bakken met geld die hier nu worden geïnvesteerd en de utopische beelden en beloftes op billboards zijn bovendien allemaal niet voor ons bedoeld. Plekken waar wij onze identiteit aan ontleenden, verdwijnen in hoog tempo. Dit is niet willekeurig, maar strategisch. Want als mensen niet een duidelijke ‘wij’ kunnen formuleren, kunnen ze ook geen verzet motiveren.

In Noord is die ‘wij’ door het ontbreken van een etnische meerderheid of anderszins dominante groep zo veelzijdig dat het bepalen van ‘wij’ ervaren kan worden als lastig tot onmogelijk. Het is dan ook geen kwestie van generaliseren, maar van categoriseren. Wij zijn Noord. De noorderlingen die bijvoorbeeld PVV stemmen en de noorderlingen die Denk stemmen, kunnen straks allemaal niet meer in Noord wonen.

Terwijl wij ‘outsiders’ op deze plek, waar niemand dood gevonden wilde worden, met elkaar een manier van samenleven hebben ontwikkeld die complex is. Als ik zeg ‘complex’, bedoel ik niet ‘moeilijk’ maar ‘intelligent’. Onze wijken worden gedragen door onzichtbare systemen van solidariteit en liefde die niemand ziet als je hier niet vandaan komt. En dat wordt nu allemaal vernietigd.

Omdat alles om ons heen communiceert dat wij hier niet meer thuishoren. Dat we hier niet mogen zijn. Dat we in de weg lopen. Dat we weg moeten. Los moeten laten. Moeten oplossen. Kranen, en steigers hangen boven ons hoofd als een hakbijl. Overal om ons heen rijzen woontorens uit de grond die ons insluiten en tegelijkertijd uitsluiten.

De bouwagressie in Noord heeft de afgelopen jaren bij mij een angst ontwikkeld die ik betonvrees noem. Ik krijg serieuze paniekaanvallen van al die bouwvallen, nieuwe gebouwen en woontorens. Nergens in Amsterdam is het gentrificatiegeweld zo alomtegenwoordig en voelbaar als in Noord.

Het ergste is dat ik door de betonvrees me ga afvragen: wat doe ik hier nog? Dit is thuis en ik zou niet weten waar ik heen moet. Een beter antwoord heb ik niet. Een beter antwoord bestaat ook niet. Maar wat is het nog waard?

Rapper en schrijver Massih Hutak (28) schrijft columns voor Het Parool.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden