PlusExclusief

De Amsterdamse Ona Moody is Miss Nederland: ‘Een miss die world peace wil, daar kom je niet meer mee weg’

Ona Moody.  Beeld Erik Smits
Ona Moody.Beeld Erik Smits

Ona Moody, opgegroeid op Borneo-eiland, werd in september gekozen tot Miss Nederland. Als kraamverzorgster ziet ze wie de ouders zijn van pasgeboren kinderen in Amsterdam-Oost. ‘Bijna niemand komt uit Amsterdam.’

Robert Vuijsje

Tot een paar maanden geleden, voor ze te druk werd met haar occupatie als Miss Nederland, was Ona Moody (25) kraamverzorgster in Amsterdam-Oost, vooral in Zeeburg en op de Eilanden. Het zorgde ervoor dat ze kon zien wie de ouders zijn van de kinderen die nu in Amsterdam worden geboren.

“Ja, wie zijn die nieuwe ouders? Bijna niemand komt uit Amsterdam. Als ik vertelde dat ik hier ben geboren was het: wow, echt, kom jij uit Amsterdam? Ze komen uit Leiden of Brabant of het Gooi, hebben hier gestudeerd, krijgen kinderen en verhuizen dan vaak weer de stad uit. Ik weet niet hoe de rest van de stad is, maar in Oost wonen veel jonge ouders die het bovengemiddeld goed hebben. Ik kwam regelmatig in huizen waarvan ik dacht: zo, dat is niet mis.”

Zelf bracht Moody haar jeugd door op Borneo-eiland. Haar moeder komt uit Amsterdam en is eigenaar van restaurant Toscanini, in de Jordaan. “Nee, ze is niet Italiaans. Ze had 37 jaar geleden een vriendje dat een Italiaans restaurant wilde beginnen, toen heeft ze alles geleerd over die keuken.”

Haar vader komt oorspronkelijk uit Zimbabwe. “Hij woonde in Londen en bezocht vrienden in Amsterdam. In een bar zag hij mijn moeder en sprak haar aan. Ze gingen daten en mijn moeder raakte best snel zwanger, van mijn broer. Mijn vader was in shock. Halverwege de zwangerschap is het even uit geweest en stuurde ze hem terug naar Londen. Daarna kwam het goed, ze zijn al bijna dertig jaar samen. Mijn vader is muzikant en geeft gitaarlessen, hij heeft thuis een studio.”

Merkte je iets van de verschillen tussen je vader en moeder?

“Als kind zag ik dat hij uit een grotere familie kwam dan zij. Op de basisschool, De Achthoek op het Borneo-eiland, besefte ik nog niet dat ik een kleur had. Het was een witte school, met misschien twee andere donkere meisjes. Ik werd er nooit mee geconfronteerd of anders behandeld. De sfeer was meer: jij hoort gewoon bij ons.”

“Mijn middelbare school was het OSB, in de Bijlmer. Een paar vriendinnen gingen daar ook heen. Ineens merkte ik: oh, ik ben zwart. Toen pas zag ik dat zwarte kinderen anders behandeld kunnen worden dan witte. En ik was Afrikaans, dat werd ook wel een ding.”

Wat dan?

“In de klas werd gevraagd: wat is je afkomst? Ik was 12 en begon me voor het eerst te realiseren wat het betekende om een kleur te hebben. Op mijn andere school werd daar nooit over gesproken. Een ander meisje was Ghanees, maar ze ging erover liegen, ze zei dat ze Surinaams was. Waarom zou je daarover liegen? Daardoor zag ik: aha, dus het is niet cool om Afrikaans te zijn?”

“Bij mij was het extra ingewikkeld. Ona’s moeder heeft een restaurant en ze wordt soms met de auto naar school gebracht – andere kinderen zeiden tegen me dat ik rijk was. Maar ik was ook Afrikaans, wat in hun ogen lager was dan Surinaams of Antilliaans. Ik ging me afvragen: wat ben ik eigenlijk, waar hoor ik bij? Dat wist ik niet. Nu denk ik: het is wel raar om zulke dingen tegen een kind te zeggen.”

Wat wilde je worden?

“Ik was altijd bezig met zingen en dansen, school paste niet zo bij me, ik was er ook niet goed in. Na het vmbo ging ik naar Lucia Marthas. Een mbo-opleiding. Acteren, zingen, dansen, alles erop en eraan. Alleen dacht ik na vier jaar: ben ik wel goed genoeg, zit hier toekomst in voor mij? Ik voelde me niet fijn, ik denk dat het voor mij beter was als hobby dan professioneel. Op mijn 16de keek ik ook al naar een opleiding voor kraamverzorgster, twee jaar geleden ben ik dat gaan doen.”

Missverkiezingen stonden nooit zo op haar radar, tot Moody werd gevraagd om een keer mee te doen. “Van Lucia Marthas kende ik wel dames die het hadden gedaan. Ik werd gevraagd door iemand die ik kende van die school, we waren ook samen koffermeisje geweest bij Miljoenenjacht, op tv.”

Op 14 januari zal Moody namens Nederland meedoen aan de Miss Universe-verkiezing in New Orleans. “Het zijn negentig meiden, we zitten al in een groepsapp. Ik weet dat er in Azië en Zuid-Amerika landen zijn waar een jarenlange opleiding bestaat hiervoor, dat zijn professionals. In die landen zijn ze zo beroemd dat ze bijna niet over straat kunnen. Hier denken we: Miss Nederland, het zal wel.”

Denk je dat je een kans maakt?

“Ik vind het mooi om mee te maken, daarom heb ik meegedaan, ik wilde een nieuwe ervaring, naast mijn werk. Of ik een kans maak: ik weet het niet. Het gaat tegenwoordig ook om wie je bent en wat je te vertellen hebt, daar wordt echt dieper op in gegaan. Dus ik denk dat iedereen kan winnen.”

Betekent het nog iets dat je zwart bent, als Miss Nederland?

“Ik heb wel eens gehoord dat over mij werd gezegd: zij is niet Nederlands. Daarom betekent het best veel voor me, ik wil dat andere vrouwen van kleur hiernaar kunnen kijken en denken: dat is ook voor ons, wij horen daarbij.”

Hoe was de sfeer met de andere kandidaten bij Miss Nederland?

“Bedoel je jurken afknippen en elkaar naar beneden halen en gemeen zijn? Nee, dat heb ik niet gezien. Voor mij ging het over elkaar supporten en vrouwen empoweren. Ik kan zeggen dat de anderen er ook zo in stonden. Ze waren ook echt blij voor me toen ik won.”

“Bij Miss Nederland zat er onder de laatste tien kandidaten veel diversiteit. Bij andere missverkiezingen is een groot deel nog wel het poppetje. Miss Nederland is diverser. Daar was vorig jaar ook een plussize vrouw, een met alopecia en kort haar, een transgender en iemand helemaal vol met tattoos, dat kon vroeger niet.”

Is een missverkiezing nog van deze tijd?

“Ik vind van wel. Het heeft een ontwikkeling doorgemaakt. Ja, we lopen een swimwear ronde, maar er is ook een gesprek. Vroeger zeiden alle kandidaten dat ze world peace wilden, vrede op aarde. Daar kom je nu niet meer mee weg. In het begin moet je al een vragenlijst invullen. Wie ben jij, waar sta je voor? Welk onderwerp wil jij naar voren brengen?”

Wat is dat bij jou?

“In het begin had ik nog niet zo’n onderwerp, het kwam later, terwijl we al bezig waren. Na mijn dansopleiding belandde ik in een soort gat. Ik wist niet wat ik wilde doen met mijn leven, had faalangst en een heel negatief zelfbeeld. Ik vond dat ik nergens goed in was en wilde niets doen. Een hele donkere periode. Eigenlijk wilde ik alleen nog maar in mijn bed liggen.”

Hoe kwam dat?

“Een deel zal komen door sociale media. We waren allemaal klaar met school, met Lucia Marthas, en dan is de vraag: oké, wie gaat er werk krijgen en wie niet? Als achtergronddanseres, bij De Toppers, of Sensation, of op tv of bij andere grote klussen. Je ziet wat klasgenoten doen, welk werk zij binnenhalen en denkt: ik zit thuis en doe niets.

“Mijn moeder zei dat ik met iemand moest praten. Pas toen de psycholoog tegen me zei dat ik een depressie had en een negatief zelfbeeld – op dat moment zag ik het, daarvoor niet. Ik ben aan de slag gegaan en wilde eerst aan niemand vertellen dat ik in therapie was. Naar buiten toe bleef ik doen alsof het goed met me ging.”

Mental health is mijn onderwerp bij Miss Universe. Dat het oké is om hulp te vragen. Veel mensen durven er niet over te praten als het niet goed met ze gaat. Mij heeft het geholpen om dat wel te doen en dat wil ik uitdragen. Op Instagram of andere media doet iedereen alsof het zo goed met ze gaat, alleen is dat vaak helemaal niet zo. Daar kunnen we opener over zijn.”

CV
Ona Moody (Amsterdam, 1997) werkt als kraamverzorgster en is Miss Nederland. Op 14 januari zal ze ons land vertegenwoordigen bij de Miss Universe-verkiezing.

De stad van... Ona Moody

Echt Amsterdams
“Over de grachten fietsen. De stad is zo mooi.”

Accent
“Dat weet ik niet zo goed. Het is in ieder geval niet plat Amsterdams.”

Partner
“Hij werd geboren in Bulgarije, maar heeft in Nederland altijd in Amsterdam gewoond, sinds hij 11 was.”

Huur of koop
“Nu huur. Uiteindelijk wil ik wel kopen, ik weet alleen niet of dat gaat lukken in Amsterdam.”

Import
“Of dat echte Amsterdammers kunnen worden? Lastig. Ik denk het wel, misschien.”

Amsterdammers klagen graag over de snel veranderende stad, maar willen hier toch blijven wonen. Hoe werkt dat, vraagt schrijver Robert Vuijsje (Alleen maar nette mensen, Salomons oordeel) zich af in een wekelijkse interviewserie met bekende en minder bekende Amsterdammers. Lees hier alle afleveringen terug.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden