PlusInterview

De Amsterdamse groep Mich: geen podiumbeesten, wel liefde voor de jaren 80

De Amsterdamse groep Mich maakt ‘deprimerende liedjes met vrolijke gitaarmelodieën’. Podiumbeesten zijn ze niet: initiator en gitarist Piet Parra speelt liefst zittend in een donker hoekje.

Mich, met Bastiaan Bosma en Mick Johan rechts en Piet Parra als derde van links. Beeld Harry Brieffies

Mich is een beetje een rare groep. Niet dat de Amsterdammers maffe muziek maken, integendeel: hun duidelijk door de muziek van de jaren tachtig beïnvloede muziek ligt lekker in het gehoor, maar als ‘organisatie’ wijken ze nogal af van wat gebruikelijk is in de popmuziek.

Mich, dat onlangs zijn tweede cd, No, uitbracht, is in de eerste plaats een studioproject. Maar ‘omdat de platenmaatschappij dat wil’ treden ze ook wel op. Dat gebeurt dan in een deels andere bezetting. En waar er bij Mich voorheen op het podium geen livegitaar aan te pas kwam (best opvallend voor een groep die gitaarmuziek maakt), wordt tegenwoordig opgetreden met wel drie gitaristen.

Buiten de muziek zijn de leden van Mich actief in de wereld van kunst, vormgeving en media. Ontwerper en illustrator Piet Parra (echte naam Pieter Janssen) is de bekendste van hen, maar hij doet geen interviews. Zanger Bastiaan Bosma en drummer Mick Johan wel. We spreken de twee in de werkruimte annex jongenskamer van de laatste in Amsterdam-Noord. Eyecatchers daar zijn een oude motorfiets (‘van mijn vader geweest’) en een M uit een lichtreclame van McDonald’s (‘Ik weet effe niet meer hoe die hier komt’).

Ieder op zijn eigen eilandje

Piet Parra is de initiator van Mich. Hij is meestal ook degene die de aanzet tot een nieuw nummer geeft, vertelt Bosma. “We hebben hiervoor allemaal in andere bandjes gezeten en weten hoe lang het kan duren om met zijn allen een nieuw nummer te maken. In Mich werken we heel anders. Het begint er meestal mee dat Piet mij een opzetje mailt. Ik breng daar dan een structuur in aan: coupletten, een refrein. Dat gaat weer door naar de anderen. Op zijn eigen eilandje voegt iedereen er iets aan toe.”

The Cure

Maar heeft iedereen dan wel goed door wat er allemaal gebeurt? Helemaal niet, volgens Johan, maar dat vindt hij juist ook wel leuk. “Bij het vorige album hoorde ik bij zes van de tien nummers pas bij het eindresultaat waar ik nou eigenlijk op had zitten meedrummen.”

Bosma: “Toen we begonnen hebben we wel aantal regels opgesteld. Geen manifest, wel een kader. Belangrijk is dat nummers zo kort mogelijk duren, alle extra’s snijden we eraf. Aan intro’s en zeker outro’s doen we niet; als een nummer is afgelopen is het klaar. In de teksten, die mijn afdeling zijn, moet ook elk woord functioneel zijn.”

De liefde voor de muziek voor de jaren tachtig is een gemeenschappelijk deler binnen Mich, zegt drummer Johan. Bosma: “New wave en postpunk, dat is de muziek waar we allemaal graag naar luisteren. Je hoort die invloed, maar we willen er iets eigens van maken. We proberen niets na te doen, al is het alleen al omdat we dat niet eens kunnen.”

Heel duidelijk in de muziek van Mich, die in een persbericht wordt omschreven als ‘deprimerende liedjes om vrolijk van te worden’, is de invloed van The Cure. “Dat komt bij Piet vandaan. Hij is een enorme fan. Hij heeft zichzelf ook gitaar leren spelen met platen van The Cure.”

Blote kont bij DWDD

Bij vroegere optredens van Mich was de gitaar van Parra alleen op band te horen. Waarom was dat eigenlijk? “Hoe denk je dat hij aan die naam Parra komt.” vraagt Johan. “Het is kort voor paranoïde. Hij durfde het podium niet op.”

Wat ook meespeelde, was dat Piet Parra alleen zittend gitaar kan spelen. Dat leek hem er bij optredens nogal lullig uitzien. Bosma: “Maar toen we laatst aan het repeteren waren voor nieuwe optredens, kwam hij wel telkens kijken en speelde hij ook mee. ‘Dan moet je ook live meedoen,’ zei ik. Dat doet hij nu. We hebben nu drie gitaristen op het podium; in een donker hoekje doet Piet zittend zijn ding. We snappen hem wel, we zijn geen van allen van die podiumbeesten.”

Dat is een opmerkelijke uitspraak voor iemand die van 2004 tot 2012 de voorman was van gabberpunkgroep Aux Raus. Legendarisch is het optreden dat de groep verzorgde in DWDD; in de bekende ‘minuut’ sprong Bosma niet alleen bij Matthijs van Nieuwkerk op tafel, maar toonde hij ook zijn blote kont aan tv-kijkend Nederland (commentaar van de ook aanwezige violist Theo Olof: ‘Heel vitaal’).

“Maar in Aux Raus zette ik een masker op, dat was meer een rol. Ik hoefde ook alleen maar te schreeuwen. In Mich moet ik zingen, wat ik eigenlijk helemaal niet kan. En dan zijn het ook nog eens heel persoonlijke teksten. Het is best eng allemaal.”

Mich: No (Excelsior Recordings)Beeld Het Parool
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden