PlusInterview

De Amsterdamse Christien Oele is internationaal succesvol met indrukwekkend mooie Americana

VanWyck: ‘Toen ik het eerste nummer had, waarin een vrouw de aangespoelde man ziet liggen, wist ik: hier zit meer in, een groter verhaal.’ Beeld Jitske Schols
VanWyck: ‘Toen ik het eerste nummer had, waarin een vrouw de aangespoelde man ziet liggen, wist ik: hier zit meer in, een groter verhaal.’Beeld Jitske Schols

Onder de naam VanWyck maakt de Amsterdamse singer-songwriter Christien Oele (50) indrukwekkend mooie Americana. Ze heeft er internationaal succes mee. Deze week verscheen The Epic Tale of the Stranded Man, haar vierde album.

Peter van Brummelen

Uw nieuwe album kreeg voor verschijnen al lovende recensies in buitenlandse bladen, onder meer in het gezaghebbende Mojo. Pikken zulke journalisten uw muziek zelf op of worden ze actief benaderd?

“Ik werd gemaild door iemand uit Engeland, een oude rocker die vroeger altijd de pers deed bij platenmaatschappijen en nu onafhankelijk werkt. Hij had mijn muziek gehoord en bood zijn diensten aan. En dat doet hij goed, in Amerika hebben we ook zo iemand. Een blad als het Britse Mojo heeft een lange productietijd, dus daar krijgen ze vroeg een recensie-exemplaar.”

Uw Engels klinkt mij accentloos in de oren. Horen ze in Engeland en Amerika eigenlijk dat u Nederlands bent?

“Ik weet het niet. Ik doe niet mijn best op een Amerikaans accent of zo. Ik heb in Nieuw-Zeeland op school leren lezen en schrijven. Als ik spreek, spreek ik wel een soort Engels Engels. Als ik zing wappert het een beetje en zit er ook wel iets Amerikaans in. Ik neem snel een accent over. Als ik Engels spreek met iemand uit Frankrijk, wordt het bij mij ook Frans Engels. Ik spreek ook perfect Italiaans Engels.”

De songs op The Epic Tale of a Stranded Man zijn heel beeldend. Ik zie er een complete speelfilm bij.

“Fijn om te horen, want dat is de bedoeling. Goede ideeën komen altijd met een sterk beeld. Zie ik het voor me, dan voel ik het verhaal ook. Bij dit album begon het met het beeld van een man die aanspoelt op een eiland.”

Waar speelt het verhaal zich af, had u een bepaald eiland in gedachten?

“Het is een fantasie-eiland. Er gebeuren rare dingen, er leven ook wonderlijke wezens. Het verhaal staat buiten de realiteit, maar tijdens het schrijven van de songs heb ik wel eindeloos gespeurd op Google Earth of er misschien toch een eiland was dat overeenkwam met mijn fantasie. Ergens midden in de oceaan, met een berg en een meer. Eén keer vond ik iets dat er heel erg op leek. Ik maakte er een screenshot van, maar dat ben ik kwijtgeraakt.”

Hoe schrijft u, met de gitaar op schoot?

“Ja, meestal wel. De songs voor het nieuwe album schreef ik in Zeeland. Toen ik het eerste nummer had, waarin een vrouw de aangespoelde man ziet liggen, wist ik: hier zit meer in, een groter verhaal. Maar ik kon niet van tevoren dat verhaal verzinnen en daar dan songs bij maken. Songs moeten zichzelf aandienen, anders zijn het geen goede songs. Het is vooral een kwestie van de poort openzetten. Toen die eenmaal openstond, ging het voorspoedig. Ik ben dit keer heel kritisch geweest op de teksten. Bij deze plaat heb ik voor het eerst het gevoel dat echt elk woord op de juiste plaats staat.”

Uw muziek heeft vaak iets heel ernstigs. Weerspiegelt dat uw karakter?

“Ik hoor het vaker van mensen, maar ik denk dat zo’n observatie vooral iets over die mensen zelf zegt. Ik schrijf ook vrolijke en luchtige liedjes, op mijn vorige album bijvoorbeeld over observaties in de supermarkt. Het lijkt me ook duidelijk dat een titel als The Epic Tale of the Stranded Man niet heel serieus is. In het nummer The Smiling Prophet zit ook humor. Als ik hoor dat ik zulke melancholieke en zware muziek maak, denk ik: maar horen jullie die andere dingen niet dan?”

[Tekst loopt door onder de video]

Mogen we The Epic Tale of the Stranded Man een conceptalbum noemen of is dat een te beladen term?

“Ik vind dat interessant: waarom vinden we dat eigenlijk zo’n beladen term?”

Omdat in de jaren zeventig onder die vlag heel bombastische platen zijn gemaakt?

“Maar in wezen is een conceptalbum natuurlijk gewoon een plaat waarop de songs onderling zijn verbonden. De songs van The Epic Tale of the Stranded Man kunnen heel goed op zichzelf staan, maar samen vormen ze een verhaal. Mijn 19-jarige zoon die heel veel muziek aan het ontdekken is, vindt die oude conceptalbums juist heel interessant.”

Wat vindt uw zoon van uw muziek?

“Wat hij van mijn huidige muziek vindt, weet ik niet zo goed. Hij vindt het wel interessant dat ik vroeger, in de groep Hit The Boom, rapte. Die muziek heeft precies die ninetiesvibe die hij en zijn vrienden nu cool vinden.”

Als je VanWyck hoort, is het moeilijk voor te stellen dat u een rapper was.

“Ik dacht dat ik niet kon zingen. Rappen ging me makkelijk af en voor ik het wist stond ik op een podium. Een meisje van 22, in zo’n laaghangende broek, iedereen vond het leuk en stoer. En ik hoefde tijdens een concert maar even met mijn armen te zwaaien en iedereen deed mee. Op een triphopavond in Paradiso zong ik een keer echt een liedje. Dat was een magisch moment. Ik merkte dat ik mensen op een andere manier raakte. Het was heel intens en ik vond het veel spannender.”

Rapt u nu nog wel eens, tijdens de afwas of zo?

“Nee, maar ik luister wel naar hiphop. Ik houd van singer-songwriters als Laura Marling en Ane Brun en Jason Isbell, maar de rappers Kendrick Lamar en J. Cole vind ik ook heel goed. Van J. Cole krijg ik kippenvel zelfs.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden