David Steenmeijer: ‘Over gelukkige mensen en goede levens valt niet zoveel boeiends te vertellen.’

PlusInterview

David Steenmeijers debuutroman laat de donkere kant van het nachtleven zien

David Steenmeijer: ‘Over gelukkige mensen en goede levens valt niet zoveel boeiends te vertellen.’Beeld Jan Willem Steenmeijer

Victor, de debuutroman van psychologiestudent David Steenmeijer, vertelt het verhaal van een jongen uit de provincie die ondanks zijn naam maar niet lijkt te kunnen winnen in het leven. En die zichzelf uiteindelijk verliest in het Amsterdamse nachtleven.

David Steenmeijer (23) schiet in de lach als hij terugdenkt aan zijn ­leraar Nederlands. “Dat was echt wel een beetje een mafkees. Tijdens mijn schooltijd heb ik vaak met hem in de clinch gelegen,” zegt de jonge schrijver, terwijl hij zijn hoofd schudt. “Toen hij me voor mijn mondeling literatuur in de zesde klas niet hoger dan een 5,5 wilde geven, hebben we zo’n erge ­ruzie gehad dat ik hem heb ‘ontslagen’ als mentor. Ik wilde niet dat die man een speech over mij zou geven tijdens de diploma-uitreiking.”

De magere voldoende was voor Steenmeijer een ontkenning van zijn harde werk. Hij had zowaar alle titels op zijn literatuurlijst gelezen. Toch een hele prestatie voor iemand die naar ­eigen zeggen een intense hekel had aan boeken. “Pas op mijn achttiende ontdekte ik dat de literatuur mij wel degelijk wat te bieden had.”

Op die leeftijd las Steenmeijer Naamloos van Pepijn Lanen. Een boek over een dertigjarige alcoholist die grip op het leven probeert te krijgen. “Toen de hoofdpersoon opeens een paar lijnen coke deed, was ik helemaal verbaasd. Ik wist niet dat dat ook gebeurde in boeken,” vertelt hij lachend. Het liet hem zien dat literatuur kan gaan over alles. Ook over onderwerpen die de achttienjarige Steenmeijer interesseerden: drank, drugs en seks.

Doorgewinterde raver

In zijn eerste roman vertelt Steenmeijer het ­verhaal van de Nijmeegse Victor, die na zijn eindexamen psychologie gaat studeren. Waar Victor aan het begin van het boek nog een onvolwassen mannetje is dat gebukt gaat onder het juk van zijn bezitterige vriendin en de beklemmende band met zijn moeder, is hij aan het einde van het verhaal een doorgewinterde raver. In morsige woonkamers, afgelegen loodsen en Amsterdamse nachtclubs geeft hij zich over aan techno- en housemuziek. En aan een uitgebreid assortiment drugs.

Steenmeijer: “Ik heb voor het schrijven van Victor wel een aantal aspecten uit mijn eigen ­leven als leidraad gebruikt.” Zowel Steenmeijer als Victor studeren psychologie. Ook de liefde voor de muziek en het onbegrensde feesten hebben de schrijver en zijn hoofdpersoon gemeen. “Vooral voor de stukken die gaan over excessief drugsgebruik en de fucked up dingen die je soms meemaakt in de scene, ben ik dicht bij mijn eigen ervaring gebleven.”

Een van de personages krijgt na een lange periode van slaapgebrek, snuiven en drinken een psychose. Schreeuwend en totaal gedesillu­sioneerd breekt hij een afterparty af. “Dat deel is gebaseerd op een jongen die ik zag tijdens het festival Melt in Duitsland. Die gast lag te trippen en was zichzelf aan het wurgen. Daarna probeerde hij nog voor een pendelbus te springen. De bewakers en EHBO-mensen waren daar trouwens niet echt van onder de indruk. Op Melt zijn ze wel wat gewend.”

Zero tolerance

Steenmeijer is zich ervan bewust dat hij in zijn boek vooral de negatieve kant toont van een ­wereld waar hij eigenlijk van houdt. “Dat komt ten dele omdat die kant altijd interessanter is om over te schrijven. Over gelukkige mensen en goede levens valt niet zoveel boeiends te vertellen.”

Maar het heeft ook te maken met hoe dj’s, clubeigenaren en programmeurs zich uitlaten over hun eigen scene. “Hoe hoger je zit, hoe ­braver je praat.” Dat die mensen publiekelijk volhouden dat er overal een zerotolerance­beleid geldt, begrijpt Steenmeijer vanuit een ­zakelijk oogpunt natuurlijk wel. “Zo’n tent kunnen ze anders meteen opdoeken.” Maar het maakt het volgens de schrijver wel moeilijk een open en oprecht gesprek te voeren over de nare kanten van het ravecultuur. “Er ontstaat toch een doofpotcultuur op die manier.”

“Ik vreesde wel een beetje dat vrienden en kennissen uit de uitgaanswereld niet zo blij zouden zijn met het donkere beeld dat ik schets,” bekent Steenmeijer. Teleurgestelde reacties heeft hij nog niet gekregen. “Omdat mensen zich er toch ook wel in herkennen, denk ik. Iedereen die een beetje in deze wereld zit, heeft weleens veel te lang op een grimmige afterparty gestaan en gedacht: what the fuck doe ik hier eigenlijk?”

David Steenmeijer: Victor. Wereldbibliotheek, 272 blz. €20.Beeld Wereldbibliotheek
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden