Recensie

Dansvoorstelling 'Ende der Zukunft' is gênant, zinledig en een grote chaos (*)

In de dansvoorstelling 'Ende der Zukunft' dansen vier 'verschillende generaties met elkaar'. Tijdens de voorstelling zeggen ze steeds dat het goed komt, maar het is een grote chaos.

Na Vanrunxt komt Van Issum met een volstrekt doelloze verkleedpartij Beeld Leo van Velzen

'Truus danst met Jens in een stuk dat gemaakt is door 4 generaties dansmakers. Generaties met een verschillend verleden en een verschillende toekomst.' Belooft ons de flyer van de voorstelling 'Ende der Zukunft'. Nou, kom maar op dan, met die generaties!

Niet gemeen
De grand old lady van de maatschappijkritische dans­expressie Truus Bronkhorst (63 jaar) deelt het podium met Jens van Noten (21 jaar), bijna afgestudeerd aan de dansacademie in Tilburg. Oudgediende en nieuwkomer dansen twee programmadelen die werkelijk niets gemeen hebben. Het eerste deel is een minimalistisch werk van de Vlaming Marc Vanrunxt (54 jaar), die eerder met Bronkhorst de goed ontvangen solo 'She was a visitor' maakte. Na een potsierlijke verkleedpartij dansen Van Noten en Bronkhorst verder in een creatie van Kristel van Issum (42 jaar), choreograaf bij het Tilburgse gezelschap T.R.A.S.H.

Nog een dertiger erbij en we hadden vijf generaties gehad. Waarschijnlijk was de chaos alleen maar groter geworden.

'Het komt goed'
Maar laten we bij het begin beginnen. In Vanrunxts bijdrage schrijden Van Noten en Bronkhorst bij toerbeurt in cirkels over het toneel. Minutenlang. Zonder geluid. Hij is gekleed in een Grieksig/Romeinsig tuniek, zij draagt een lange jurk. Met wat fantasie zie je in de statig poserende Bronkhorst, met haar strijdbare korte grijze kapsel en diep in haar gezicht begraven ogen, een zieneres. De atletisch gebouwde Van Noten, getooid met een Arisch opgeschoren kapsel dat niet zou misstaan in een film van Leni Riefenstahl, zou haar schildwacht kunnen zijn. Allebei verzekeren ze ons in het Engels dat alles (hopelijk) goed zal komen.

De suggestie dat we naar een religieus ritueel kijken wordt versterkt door een joekel van een wit Jezuskruis dat is uitgelegd op de zwarte balletvloer.

Zompige herrie
De stilte wordt ruw verbroken door de compositie 'Dopesmoker' van de Amerikaanse stonerrockers Sleep, die in hun wietdoorrookte teksten ook al stevig refereren aan oudtestamentische zaken. Heel even lijkt er wat moois te gebeuren als Bronkhorst geëxalteerd begin te dansen op de meest Black Sabbathachtige passage van het nummer, fracties later gevolgd door Van Noten. Het moment is helaas ook zo weer voorbij. Als de zompige herrie van Sleep de nek is omgedraaid luisteren we minutenlang naar een repetitief driestemmig vrouwenkoortje. Opnieuw die zoetgevooisde verzekering: het komt allemaal goed.

Maar nee. Het komt niet goed. Na Vanrunxt komt Van Issum met een volstrekt doelloze verkleedpartij, compleet met carnavalspruiken, schuimrubberen neptieten, travestie, over het hoofd getrokken panty's en afzichtelijke retrokledij. Begeleid door een hysterische geluidsmontage - met technomuziek, fragmenten uit Duitse tv-series en de kitschromantiek van de liederen Du (Peter Maffay) en Gute Nacht, Freunde (Reinhard Mey) - zien we Bronkhorst en Van Noten de paljas uithangen. Gênant, zinledig en geen seconde interessant.

Dans
Ende der Zukunft
Ons oordeel: ★☆☆☆☆
Wie: Truus Bronkhorst e.a.
Cheografie: Kristel van Issum/Marc Vanrunxt
Gezien: Frascati 13 januari
Nog te zien: Aldaar 14 januari
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden