recensie

Dansvoorstelling Complexe des Genres is grillig en onvoorspelbaar (*****)

Hybride creaturen dikken in Complexe des Genres op een geestige manier de tegeltjeswijsheid aan dat mannen van Mars komen en vrouwen van Venus.

Beeld Mathieu Doyon

De soundtrack van Complexe des Genres zou kunnen horen bij eender welke modern(ig)e dansvoorstelling: een eclectische mix van Schubert, Chopin, Philip Glass en het onder choreografen uiterst populaire postminimalisme van Max Richter.

Ook de begeleidende publiciteitstekst zou je op het verkeerde been kunnen zetten: 'In Complexe des Genres zoomen drie mannelijke en drie vrouwelijke dansers in op de omgang tussen man en vrouw binnen een relatie.' Jaja. Alsof dat niet het thema is van bijna alle dans op deze planeet.

Maar vanaf het eerste beeld is deze voorstelling anders. We zien drie in tutu gehulde wezens, ieder met de ontblote torso van een vrouw en de harige benen van een man. De hybride creaturen nemen variaties op klassieke poses aan, die plaatsvervangend pijn doen omdat de onderlichamen een halve slag gedraaid zijn ten opzichte van de bovenlijven. Het contrast tussen de hemelse tonen van Mozarts Requiem en het geploeter van de danskoppels werkt uitermate komisch.

Seks belust
Aan het eind van de scène staan de mannen als macho's met elkaar te bulderlachen. De vrouwen hangen ondersteboven en vieren al kletsend en kirrend hun eigen feestje. Het is een geestig aangedikte verbeelding van de tegeltjeswijsheid dat mannen van Mars komen en vrouwen van Venus.
Dat die verschillen tussen man en vrouw ingewikkelder zijn, laat choreografe Virginie Brunelle zien in de scènes die volgen. Zo is er een woeste stoelendans waarin een man keer op keer wordt besprongen door een op seks beluste vrouw. Later staat een van de andere mannen piemelnaakt op het podium. Drie vrouwen kronkelen aan zijn voeten. Je zou er onderwerping in kunnen zien, ware het niet dat de man er nogal lullig bij staat.

De mannelijke dansers van Brunelle zijn grote kerels, lomp bijna. Een van hen heeft zelfs een dad bod: zo'n beginnend bierbuikje dat ineens zomaar hip is. Dit is niet hoe men zich dansers voorstelt: dit zijn toffe gozers die het liefst een fikkie stoken bij de buurtbarbecue. Maar steeds zijn er dan weer hun kittige danspartners, die de confrontatie opzoeken. Regelmatig delven de lobbesen in deze strijd tussen de seksen het onderspit. Maar net zo vaak zijn zij het juist die cool blijven, terwijl ze een emotioneel gesticulerende vrouw steeds weer moeten opvangen vlak voordat zij ter aarde stort.

Papieren vliegtuigjes
In deze voorstelling is de seksuele en amoureuze omgang tussen mannen en vrouwen een emotioneel mijnenveld: grillig en onvoorspelbaar. Brunelle schildert dit beeld met een half in het klassieke ballet gewortelde danstaal die tegelijkertijd stoer, fysiek en bij vlagen ook behoorlijk virtuoos is. Maar haar dans heeft ook een breekbare kant, zoals in de harmonieuze finale, waarin de innige wals van een danspaar wordt begeleid door een toverachtige regen van papieren vliegtuigjes.

Complexe des genres

Ons oordeel: ★★★★★
Door: Compagnie Virginie Brunelle
Gezien: 6/7
Waar: Stadsschouwburg
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden