Plus PS

Danny de Munk: 'Ik herken veel in Hazes'

De musical Ciske de Rat keert deze week terug in het DeLaMar Theater. Danny de Munk (47) speelt voor de allerlaatste keer de rol van de volwassen Cis.

Danny de Munk: 'Mijn zangstem heeft me verder gebracht. Als acteur alleen was ik na een paar jaar vastgelopen' Beeld Linda Stulic

Je hebt een beetje een verleden met Het Parool, hè?
"Ja, ja, mijn vader werkte vroeger bij jullie. Hij was plaatmaker in de drukkerij van de krant. Ik ben er als jongen wel wezen kijken. Mijn pa heeft lang gewerkt bij Het ­Parool. Ik denk dat hij er rond 1986 mee gestopt is. Toen ging hij mij rijden."

"In 1984 kwam Ciske de Rat uit. Daarna werd het een heksenketel. Het ging zó hard. Je had Doe Maar, de Dolly Dots en ik zei de gek. Ik probeer het mijn kinderen weleens uit te leggen, maar ze geloven me niet."

De film kennen ze wel?
"We leven in een heel andere tijd nu. Alles gaat veel sneller. Ik ben bang dat ze Ciske de Rat niet één keer hebben gezien, daar hebben ze het geduld niet voor. Nou ja, Bo, die achttien is, misschien nog wel, haar broer Davey van veertien zeker niet. Een jaar of wat geleden was de film op RTL 8. Omdat het al lang geleden was dat ik hem zag, heb ik toen zelf gekeken. Het is toch mijn kindje, hè."

Je woonde nog in Amsterdam toen de film werd op­genomen.
"Tot mijn tiende heb ik in de Staatsliedenbuurt ­gewoond. Een straatschoffie was ik. Kattenkwaad uithalen op straat, hutten bouwen in het Westerpark. Het was een echte volksbuurt, maar ook een buurt met problemen. Het was ook een criminele buurt, als ik effe eerlijk ben."

"Cor van Hout kwam er vandaan, Meneer Holleeder. En je had die junks. Ik kwam thuis met een heroïnespuit. Een zo'n gast probeerde de racefiets van mijn vader te jatten. Toen pa hem een ram voor z'n kanis gaf, trok die junk een mes. Mijn moeder zei: 'Het wordt Almere of Purmerend, want dit gaat niet goed zo. Als die kleine jongen zo moet opgroeien, komt er niets van hem terecht.'"

Het werd Purmerend,
"Ja. En dat is het nog steeds, naar alle tevredenheid. Ik vind Amsterdam nog steeds een prachtige stad, ik kom er graag, maar Amsterdammers wonen in Almere en Purmerend. Vroeger woonden Jan en Henk in de stad, nu Jan-Hendrik. Het Amsterdamse accent hoor je bijna niet meer."

Bij jou hoor ik het luid en duidelijk.
"Gelukkig wel.'

Er was ook een periode waarin je heel keurig sprak.
"Hou op. Op mijn twintigste kreeg ik een rol in de musical Les Misérables. Maar met een plat Amsterdams accent op de Franse barricaden, dat kon natuurlijk niet. Spraaklessen dus. Voor mijn rol in de film Op Hoop Van Zegen had ik ook een beetje les gekregen, maar nu was het menens. Vijf keer in de week, ik werd er gek van."

"Voor mijn carrière was het goed natuurlijk, maar ik trok het overal in door. Als ik nu hoor hoe ik de titelsong van de serie Vrienden Voor Het Leven zong: de veters springen uit mijn schoenen. En in een aflevering van Klasgenoten met leerlingen van mijn oude school in de Staatsliedenbuurt sprak ik heel netjes ABN. Ooooh, wat erg. Die jongens dachten dat het me in mijn bol geslagen was."

In de publiciteit rond de musical Ciske de Rat wordt Ciske de rol van je leven genoemd.
"Toen ik in 2012 in de Heineken Music Hall mijn dertig­jarig jubileum als artiest vierde, stonden daar vier generaties fans. Je hebt er die me kennen van Ciske ja, anderen kennen me van bijvoorbeeld All Stars - dat verschilt per generatie."

"Ik heb zo veel verschillenden dingen gedaan. Ciske de rol van mijn leven? Die film was het begin van mijn carrière, dat is een feit. Maar mijn zangstem heeft me verder gebracht. Als acteur alleen was ik na een paar jaar vastgelopen."

Wat zou er van je zijn geworden als je niet als jongetje ­auditie had gedaan voor de film?
"Ik ben een sociaal dier, houd van gezelligheid, dus wie weet was ik de horeca ingegaan. Een eigen discotheek leek me vroeger wel wat. Op de pick-up van mijn vader was ik altijd bezig met zijn platen: Shirley Bassey en Lou Rawls, maar ook Johnny Jordaan en Willy Alberti. En ­Hazes natuurlijk. Mijn eerste eigen plaatje was Pa van Doe Maar."

Hoe kijk jij naar de jongens die nu de jonge Ciske spelen in de musical?
"Omdat ze die rol maar 24 keer per jaar mogen spelen, ­komen er nogal wat voorbij. Een stuk of zestien wel. Met de een heb je meer dan met de ander. De een is heel innemend, de ander wat gereserveerder."

"Ik herken het meeste in Silver Metz. Hij heeft net zo'n loopje als ik op die leeftijd. Dave Dekker, die tien jaar geleden in de eerste versie van de musical Ciske speelde, is inmiddels drie koppen groter dan ik."

Waarin verschilt de huidige versie van de musical van die van toen?
"Het is allemaal wat sneller geworden, korter ook, er zitten minder liedjes in. Zonder nu helemaal de diepte in te willen gaan: in 2007 heb ik niet kunnen doen wat ik wilde. Zo gaat dat soms, helaas pindakaas. Hoe mooi is het dan als je op je 47ste de kans krijgt dat recht te zetten."

"Het is wel echt keihard werken, een musical. Topsport is het. Zes voorstellingen per week, soms acht. Het vraagt heel veel discipline. Je moet goed op jezelf passen. Drinken doe ik niet in deze periode, roken al helemaal niet. Je stem is geen instrument waar je de stekker van in het stopcontact steekt. Je moet er heel zuinig op zijn."

"En weet je wat het ook is? Bij een concert houd je de ­microfoon ­gewoon in je hand. Bij een musical zit die op je voorhoofd geplakt en hoor je, op z'n Amsterdams gezegd, elke scheet."

Wat ga je hierna doen? Acteren? Zingen?
"Ik heb geheimhouding, maar er komen mooie dingen aan. Nee, geen musical. Ik kan wel vertellen dat ik me weer ga richten op grote concerten. Vergeet niet, ik ben 47, hè. Die stembanden hebben ook niet het eeuwige ­leven. Nu is alles nog helemaal in orde. Dus daar moet ik gebruik van maken."

Wie vind jij goede zangers?
"Kom ik toch weer uit op die muziek die mijn pa vroeger draaide: Lou Rawls, Tom Jones en vooral André Hazes."

Je hebt Hazes gekend.
"Ja, ik kende hem door en door. Wat weleens pijn doet is dat iedereen nu loopt te roepen hoe geweldig André ­Hazes wel niet was. Waar waren jullie vijftien jaar geleden, denk ik dan. ik ben meer van de complimenten als ­iemand nog in leven is. Hazes heeft het de laatste jaren van zijn leven heel zwaar gehad. Hoe de pers en ook het publiek hem toen hebben behandeld, daar lusten de honden geen brood van."

"Ik herken veel in hem. Ook een volksjongen. Hij had geen enkel diploma, ik ben ook niet verder gekomen dan de tweede van de mavo. Hij had een leven met pieken en dalen. Zo gaat het bij mij ook. Maar waar bij hem alles op straat lag, houd ik het voor me als dingen anders lopen dan ik zou willen."

Bij zo'n musical, ben je dan de hele voorstelling gefocust of dwalen je gedachten ook weleens af naar heel andere zaken?
"Ik ben honderd procent gefocust. Mijn aandeel in de voorstelling is te groot om ook maar heel even ergens ­anders aan te kunnen denken. En ik moet op het podium ook mijn zenuwen en onzekerheden bedwingen, hè. Daar merkt helemaal niemand wat van, maar ze zitten er wel."

Heb je rituelen voor aanvang van een voorstelling?
"Vlak voor ik opga, sla ik een kruis. Eerder al, voor het ­publiek er is, spuug ik op het podium even op de grond. ­Altijd ja. Ik zat eens met Peter Faber in een voorstelling en die deed precies hetzelfde. 'Wat doe jíj nou!?' zeiden we, toen we het van elkaar ontdekten."

Dat kruis dat je slaat. Ben je gelovig?
"Nou, ik geloof wel dat er iets is."

Maar je bent niet gelovig opgevoed toch?
"Nee, man. Dan had ik van mijn ouders toch nooit 'Krijg toch allemaal de klere' mogen zingen? In kerkelijke kringen werd daar indertijd schande van gesproken hoor."

Wie schreef die tekst ook alweer?
"Het lied Ik Voel Me Zo Verdomd Alleen is van Herman van Veen en Erik van der Wurff. Maar in de eerste versie was het wel heel erg een Herman van Veentekst. Het was niet echt Ciske de Rat, zeg maar."

"Tekstschrijfster Karin Loo­mans kwam toen met een nieuwe opening: 'Krijg toch allemaal de klere, val voor mijn part allemaal dood.' Ik weet nog uit mijn hoofd hoe de eerste versie ging: 'Een bus die rijdt van A naar B, maakt een omweg overzee'."

Ciske de Rat - De Musical, DeLaMar Theater, Amsterdam, 12 t/m 23 juli. Als Paroollezer ontvangt u €10 voordeel op tickets vanaf €30. Ga naar parool.nl/ciske.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden