Plus Cabaret

Daniel Arends' fenomenale deconstructie van ouderdom

Daniël Arends' is in Meer van Hetzelfde (deel 1) nog steeds erg geestig. Maar deze voorstelling is toch vooral een fenomenale deconstructie van ouderdom.

Beeld Dingena Mol

Daniël Arends lijkt geobsedeerd door herhaling. In vorige voorstellingen klaagde hij over zijn gebrek aan nieuwe inzichten en beweerde hij dat de meeste muzikanten maar twee goede albums maken. Daarna worden het variaties op eerder werk of leidt de vernieuwingsdrang tot wellicht fris, maar ook inferieur materiaal. Dit keer staat het zelfs in zijn titel. Meer van hetzelfde (deel 1) belooft twee dingen: de cabaretier heeft niks nieuws te melden en gaat daar de komende jaren vrolijk mee door. Dat is een tikje te bescheiden.

Arends heeft zichzelf op de poster afgebeeld als Wibi Soerjadi en begint de voorstelling met zeer verdienstelijk pianospel. Hij beweert dat hij aan het conservatorium van Moskou heeft gestudeerd. Of dat waar is of niet, doet er in het geheel niet toe. Arends buit de ongemakkelijke verwarring tussen twee artiesten met ongeveer hetzelfde kleurtje graag uit, maar speelt ook een slim spel met imago en identiteit.

Herhaling
Arends is cabaretier. Als hij opkomt en piano begint te spelen, worden mensen nerveus. Het pad dat hij ooit insloeg, schept andere verwachtingen. "We verzinnen een imago dat aansluit bij hoe we willen dat andere mensen ons zien," zei hij ooit. Door achter de piano te kruipen, stelt hij zich kwetsbaar op. Doorbreekt hij, heel even, zijn imago. En dus de herhaling.

De thematiek komt dus inderdaad bekend voor, maar Arends diept hem verder uit dan ooit. Hij heeft het niet alleen over herhaling in zijn werk, maar ook in zijn (en ons) leven. Arends is bijna veertig jaar oud en maakt met zijn bekende nihilistische blik de tussenbalans op.

Hij had als kind heel goed kunnen sterven in de sloppenwijken van Jakarta. Dat was helemaal niet gek geweest. Alles wat er sindsdien is gebeurd, beschouwt hij als een bonus. En na veertig jaar is de koek misschien wel een beetje op. Het leven wordt niet leuker naarmate we ouder worden, het wordt alleen maar lánger.

Dichtgaan
Het YouTubepubliek, gekomen voor hapklare grappen, heeft het soms zwaar bij Arends. Hij is nog steeds erg geestig, maar deze voorstelling is toch vooral een fenomenale deconstructie van ouderdom. Het begint al even na de dertig, als de eerste ambities verwelken, en komt na de veertig in een stroomversnelling terecht. Arends noemt het 'dichtgaan'. Het tergend langzame afscheid van onze kritische houding, onze interesse in vooruitgang, ons begrip van de wereld.

MEER VAN HETZELFDE (DEEL 1)
Door Daniël Arends
Gezien 20/2, Westlandtheater De Naald,
Naaldwijk
Te zien 16 t/m 20/4 en 14 t/m 18/5
De Kleine Komedie

Arends begrijpt dat het ook hem zal gebeuren. Zijn verhaal lijkt een beetje op wat Eric van Sauers een paar jaar geleden vertelde in Ontroert, maar heeft een grotere spanwijdte. Hier staat een man zijn eigen ondergang te duiden. Gelardeerd met schrijnende voorbeelden bovendien. Je hoort weleens zeggen dat vervelende mensen met het klimmen der jaren milder worden. Onzin, zegt Arends. Ze hebben gewoon de energie niet meer om een lul te zijn. Een opmerking waar je dagen op kunt kauwen.

Meer van Hetzelfde (deel 1) zou weleens het beste programma kunnen zijn dat Arends ooit gemaakt heeft. Zou kúnnen, want Arends nodigt geen recensenten uit. Ondergetekende ging daarom naar het enige theater waar hij een kaartje kon krijgen. De voorstelling was toen nog niet helemaal af, maar had alle kenmerken van een Magnum Opus. Die paar haperingen en het surplus aan publieksparticipatie zijn er inmiddels hopelijk uit.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden