Plus

Dance, hiphop en hemelse stemmen: 6 hoogtepunten van Lowlands

De vijfentwintigste editie van Lowlands was een jubileum met de blik op de toekomst. Van Mumford & Sons tot Herman Brusselmans: de hoogtepunten op een rij.

Triggerfinger speelde op z'n hardst tijdens een surpriseact. Beeld Paul Bergen/ANP

Het werd een verjaardagsfuif zonder de behaaglijke warmte van de nostalgie. Te veel leunen op bewezen succes brak Lowlands in 2014 en 2015 al eens op. Verstandig om het zilveren jubileum aan te grijpen voor een complete metamorfose van het festivalterrein. Er was weinig ruimte voor felicitaties, des te meer voor een blik op volgende jaren.

De eerste kennismaking met het nieuwe Lowlands beviel de festivalgangers uitstekend. Ondanks het ronduit tegenvallende weer, werd het een editie om te onthouden. Als vanouds uitverkocht met 55.000 bezoekers, maar dankzij de nieuwe opzet voor het gevoel stukken minder druk. Logisch ook, want in oppervlakte is er meer ruimte voor de Lowlandsganger.

Die als altijd goedgeluimde bezoeker - op welk ander festival vallen onbekenden elkaar tijdens een mooi feestje zomaar in de armen? - zag een muzikaal fraai uitgebalanceerd Lowlands.

Met de dominante stromingen van nu - dance en hiphop - op prominentere plekken, met hemelse stemmen (zangeres Hannah Reid van London Grammar) en met een surpriseact (Triggerfinger op z'n hardst).

David Keenan - Gebroken snaar
Op zaterdagmiddag om half een staat de Ierse David Keenan in de Limatent. In overhemd met bretels staat hij alleen met zijn gitaar op het podium. Ja, daar zijn er meer van, maar Keenan heeft iets bijzonders. Hij krijgt het publiek een half uur muisstil en dat terwijl zijn snaar bij het eerste nummer al breekt: "I don't care." Zijn teksten zijn niet direct duidelijk. Zo zingt hij over James Dean in het gelijknamige nummer:

"I had a dream that James Dean was alive and well today/ Looking for the quiet life, working for Irish rail." Deze jongen zou zomaar over een paar jaar in de grotere Bravotent kunnen staan.

Ronnie Flex - Hoogtepunt midden op de middag
"Jullie kennen me. Ik ben niet goed in praten. Ik ben een beetje awkward. Laten we gewoon gaan." Het hoogtepunt van de tweede Lowlandsdag is Ronnie Flex. Best gek dat de artiest met de meeste Spotifystreams en YouTubeviews in Nederland toch op Lowlands al om een uur moet komen opdraven. Maar het maakt hem niets uit.

Wat is Ronnie Flex gegroeid, zowel in zijn ­performance als muzikaal. En wat een goede zet om zich te laten omringen door de Deux­perience Band. De show van Ronnie Flex is behoorlijk rustig.

Alles is strak geregisseerd en nergens schiet hij uit zijn slof. Wanneer hij het nummer Energie - 'Het lievelingsliedje van mezelf' - aankondigt, zegt hij: "Geef me lampjes. Dan kan ik mijn oma laten zien dat ik goede dingen doe. Je weet toch."

Rundfunk - Rappen als een 7-jarige

Yannick van de Velde en Tom van Kalmthout, beiden afgestudeerd aan de Amsterdamse Kleinkunstacademie en vooral bekend van hun gelijknamige tv-serie, gaan dit seizoen het theater in als ­cabaretduo Rundfunk. Het publiek onthaalt het duo bij opkomst als sterren.

De jongens dragen allebei gympies, een panty en een gekleurde blouse uit de jaren tachtig. Sommige sketches zijn niet eens te beschrijven. De ene keer zo grappig, de andere keer zo absurd. Het publiek gaat los als Van Kalmthout op een beat begint te rappen als een 7-jarig jongetje: "Ik ben de Bollebof van basisschool De Regenboog. Doe niet stoer, behalve als je al in groep vier zit." En dan het refrein, waarin Van de Velde de back-up-mc is: "Haters zeggen jammer, jammer, jammer de bammer."

Herman Brusselmans - Heel even serieus
Net zoals bij Rundfunk staat er zaterdagmiddag om vier uur een enorme rij voor de Helga's tent waar Jasper Henderson, hoofdredacteur fictie bij uitgeverij Lebowski, Herman Brusselmans interviewt. Bij het publiek heerst een jolige sfeer; iedereen kijkt uit naar de grappige antwoorden die Brusselmans zal geven.

Vanaf de eerste vraag weigert Henderson om in die jolige sfeer mee te gaan. Brusselmans probeert op zijn beurt de serieuze vragen te ontwijken. Hij zegt met plezier onaardige dingen over onder anderen Lize Spit, vanwege haar columns in De Morgen:

"Ik las haar eerste column en ik dacht: dat meisje weet niet wat ze moet schrijven. Die columns gaan over dat haar fiets stuk is en dat ze een ananas gaat kopen. Nu is ze met de columns gestopt, omdat ze meer tijd nodig had voor haar tweede roman. Dan denk ik: luie trut."

Toch lukt het Henderson aan het eind van het gesprek Brusselmans in de serieuze hoek te drijven. "Eigenlijk vind ik het leven niets. We zijn een stelletje losers die straks weer weg zijn. In mijn werk en in mij probeer ik de onzin en de ernst te combineren."

Stefano Keizers - Ontregelend en warrig
Het meest bizarre cabaretoptreden geeft Stefano Keizers. Hij vergaarde roem door als deelnemer tijdens tv-quiz De Slimste Mens iedere uitzending in een andere outfit te verschijnen. De Helga's tent is deze zondagavond afgeladen vol.

Als Keizers het podium afloopt na een half uur is er welgeteld nul keer gelachen. Hij kruipt naar voren, gestoken in een slaapzak, en herhaalt zinnen als: "Ik heb mijn moeder altijd als excuus gebruikt voor mijn eigen luiheid."

Na een warrig verhaal over een hoofd van een meisje dat hij in een plastic zak vond, gaat Keizers doodleuk drie minuten dansen op Girl on fire van Alicia Keys, met zijn rug naar het publiek.

Keizers ontregelt, zoekt de grenzen op van het publiek en van zichzelf. Aan het eind haalt hij een meisje naar voren - dat ogenschijnlijk in het complot zit - en vraagt haar om zijn haar af te knippen. Het publiek vraagt zich af: gaan we nu écht naar een cabaretier kijken die zijn eigen haar laat afknippen? Keizers doet het. Wanneer de cabaretier het podium afloopt - met zijn inmiddels korte haar - laat hij het publiek verbouwereerd achter.

Mumford & Sons - Sterke afsluiter
Wanneer Mumford & Sons op de laatste avond om vijf voor tien als tweede nummer Little Lion Man inzet is het publiek in en rondom de Alphatent al verkocht. Een betere afsluiter van drie dagen Lowlands is niet denkbaar. Hoewel Little Lion Man nog niet eens is afgelopen, schiet er confetti het publiek in. Een aantal jaren geleden maakten de Britten zich niet overal populair toen ze hun folkrock verruilden voor indierock. In Biddinghuizen speelt de band allebei - van zowel debuutplaat Sigh No More en het laatste Wilder Mind. "Dank je wel," zegt Marcus Mumford. Verder zegt hij weinig. Dat hoeft ook niet.

Mumford & Sons had Lowlands niet beter kunnen afsluiten. Beeld Paul Bergen/ANP
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden