PlusRecensie

Daar kruipt ineens een lijk uit de grond en er stroomt bloed over de voorruit

Horror in het Amsterdamse Bos, een dans in een boom, en een vertelling langs het water: op het Boslab theaterfestival reis je in één avond langs drie totaal verschillende voorstellingen. Niet alles voelt af, maar zo’n avond is hoe dan ook geslaagd.

Lorianne van Gelder
Op een tak, in het water, de dansers van Sehnsucht worden één met de natuur. Beeld Sjoerd Derine
Op een tak, in het water, de dansers van Sehnsucht worden één met de natuur.Beeld Sjoerd Derine

Een disclaimertje vooraf van directeur van het Bostheater Frances Sanders: niet alle voorstellingen in de routes zijn precies zoals aangekondigd. In de weken repeteren en spelen in het Amsterdam Bos is er altijd wel iets veranderd. Al is het maar door het weer, een omgevallen boom of een 180-graden draai in wat de makers willen laten zien.

Maar, zegt ze. “Houd een open blik, en je zult niet teleurgesteld zijn.” Ook benadrukt ze dat iedereen altijd een beetje jaloers is op de ‘andere routes’ (er zijn er vijf van elk twee à drie voorstellingen), omdat je nooit alles zult zien en de andere voorstellingen misschien interessanter lijken. “Zie het als een uitnodiging om nóg een avond een kaartje te boeken.” En dan volgen de groepjes publiek hun gids met gekleurde paraplu naar het eerste spektakel.

Hoe dan ook een traktatie

Het Boslab theaterfestival van nieuwe theatermakers, dat sinds 2018 bestaat, is hoe dan ook een traktatie. Alleen al om ’s avonds in het bos te zijn, in en om het grote amfitheater, zoekend naar de volgende locatie is een ervaring zoals je die alleen op festivals als Oerol op Terschelling weleens hebt. Verwondering en spanning, licht ongemak (de wespen! die oncomfortabele bankjes!) en altijd verrast worden.

Met route blauw hebben we een ‘language no problem’-reeksje te pakken. The wind will carry us van verhalenvertellersgroep Mezrab is de eerste stop. Verhalenvertellers Sia Cyrroes (bekend van Spangas, maar nu gericht op storytelling) en Raffi Feghali (Libanees theatermaker) vlechten twee Engelstalige verhalen door elkaar; een soort Hans en Grietje (door Cyrroes) en het verhaal van de instortende economie van Libanon gecombineerd met de vernietigende explosie van 2020 in de haven van Beiroet (Feghali). Het werkt verrassend goed om afwisselend een sprookje en een actueel pijnlijk verhaal live verteld te krijgen, in het decor van het bos. Het einde voelt wat onuitgedacht, maar de manier waarop de twee het publiek vragen mee te denken hoe de verhalen moeten aflopen is in potentie spannend en blijft nog lang hangen.

Sensueel, prachtig en traag

Sehnsucht van mimers Merette van Hijfte en Pleuni Veen is totaal anders. Twee vrouwen bewegen op en over een grote boom, proberen één te worden met de imposante stam, laten zich in het water zakken en verdwijnen. Het is sensueel en prachtig om te zien, maar de tijd die ze nemen, de traagte van het geheel, vraagt veel van het publiek.

Als het donker is, begint de speelse horrorshow The Midnight Special van Just van Bommel, Laila Claessen en Lieke van der Vegt. Een auto, een vrouw in het donker, een mysterieuze telefoon aan een boom, bloed over de voorruit. Een radioshow en een lijk kruipt uit de grond. Horror past uitstekend in het Bos. Niet alles is even begrijpelijk, maar met zo’n afsluiter fiets je toch net iets harder naar huis.

Theater

wat Boslab Theaterfestival
gezien 3/8, Amsterdamse Bos
nog te zien t/m 13/8, aldaar, bostheater.nl

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden