PlusReportage

Curaçaose avond in Concertgebouw: Niemand blijft zitten

Het Metropole Orkest trad samen met Curaçaose muzikanten op in een uitverkocht Concertgebouw. De muziek van Curaçaose componisten zorgde voor een feestje.

Curaçaose avond in het ConcertgebouwBeeld Paul Bergen

Heimwee naar het eten, het strand, de zon en de avondschemering van Curaçao.

Het is het standaardantwoord van het grotendeels op het eiland geboren en getogen publiek dat gisteravond naar het muzikale eerbetoon kwam aan de Curaçaose componisten Jacobo 'Coco' Palm en Rudy Plaate.

Op de derde rij zitten Sonaida Martina, Alie Beers en Maaike Harting, alle drie geboren op Curaçao maar ze wonen al geruime tijd in Nederland.

"Natuurlijk mis ik het eiland: mijn familie, het strand en de lekkernijen," zegt Harting. "Een vriendin op Curaçao belde me dat ik écht een kaart moest kopen voor dit concert."

Ze genieten van de klassieke nummers van de in 1982 overleden Curaçaose componist Jacobo 'Coco' Palm. De muziek van Palm werd gespeeld tot in de jaren vijftig op feesten in de wijk Otrobanda of bij feesten van Joden in de wijk Scharloo.

"Het liedje Tierna Sonrisa heeft hij nog voor mijn oma geschreven, toen ze een baby'tje was," zegt zijn achterkleinzoon Jean-Jacques Rojer, gitarist in de band. "Ik heb hem in mijn jeugd een paar keer ontmoet. Een correcte man met een strakke blik."

Ingewikkeld
Fluitist Mariël van den Bos van het Metropole Orkest vindt het heerlijke muziek. "Je voelt de zon schijnen. Maar het is ook ingewikkeld. Je moet de eerste tel van de maat zien te vinden en die Curaçaose groove te pakken krijgen."

Violist Herman van Haaren: "Daarom heeft de percussionist speciaal voor het orkest de koe-bel ingezet. Dat maakt het gemakkelijker." Pianist Randal Corsen heeft de arrangementen verzorgd, samen met Marc Bischoff.

"Rudy Plaate heeft de schoonheid van het eiland bezongen en de liefde. Je leert Curaçao kennen door naar zijn muziek te luisteren. Muziek met een behoorlijke dosis melancholie. De avondschemering brengt droefheid met zich mee."

Het is pauze. De vriendinnen op de derde rij zijn vooral gekomen voor het tweede deel met de nummers van zanger/componist Rudy Plaate. Peggy Serphos-Senior zit in de zaal met haar zoon David en kleinzoon Joël, allen op het eiland geboren.

"Plaate heeft nog opgetreden bij ons thuis. Jammer dat hij zelf niet zingt." Een man voorspelt dat de traantjes na de pauze zeker zullen plengen. Hij krijgt gelijk. Een man heeft zijn ogen gesloten, een glimlach op het gezicht bij het nummer Tierna Sonrisa & Tristesa de la Soledad.

Tranen
Een vrouw veegt haar tranen weg met een zakdoekje. Plaate zelf zit met zijn familie op de tweede rij. Hij wordt toegezongen door de zangeressen Izaline Calister en Maruja Bogaard die elke zondag bij hem repeteerden in het kinderkoor op het eiland.

De zaal zingt volop mee met het onofficiële volkslied Atardi en het kinderliedje Stima. Het Fiesta di piskado (Feest van de visser) wordt een feest der herkenning.

Handen gaan in de lucht, er wordt meegezongen, meegeklapt, meegedeind en op het balkon wordt inmiddels gedanst. Bij het laatste nummer Raspado gaat de zaal echt los.

Niemand zit meer in zijn stoel. Het is één swingende zaal. Een vrouw op de derde rij straalt. "Ik heb hier zo lang naar uitgekeken en het heeft me geen moment teleurgesteld," zegt ze na afloop.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden