PlusAlbumrecensie

Crowded House is terug, maar wel een beetje anders

null Beeld

Crowded House was in zijn beste jaren een echte Nieuw-Zeelandse familiezaak. Speelden de broers Tim en Neil Finn al enige tijd samen in artrockformatie Split Enz (hitsingle: Message to My Girl), toen Tim zich bij de nieuwe band van zijn jongere broer aansloot, maakte Crowded House zijn beste album.

Woodface (1991) bevatte de hit Weather With You en de klassieke popsong Four Seasons in One Day. Tim Finn vertrok daarna weer en zag hoe Crowded House het succes van Woodface en van eerdere hitsingles Don’t Dream It’s Over (1986) en Better Be Home Soon (1988) niet meer wist te evenaren.

Met een groot concert op de trappen van het Opera House in Sydney hief de groep zich uiteindelijk in 1996 op. De Finns toerden nog samen als The Finn Brothers; ook maakten de broers enkele soloalbums. De resultaten waren altijd verdienstelijk, maar de magie van toen ontstond nooit meer.

Herdenkingsconcerten

Het was juist toen Neil Finn zich in 2005 opmaakte voor een nieuw solo-avontuur dat het bericht kwam dat drummer Paul Hester – schrijver en zanger van het fraaie Italian Plastic op Woodface – zichzelf van het leven had beroofd. Finn schreef er het nummer English Trees over. Bedoeld voor zijn soloalbum, maar uiteindelijk besloot hij anders.

Nadat hij met Crowded Housebassist Nick Seymour enkele concerten had gegeven om Hester te herdenken, maakte hij van Time on Earth opnieuw een Crowded Housealbum. De band bestond weer, met de Amerikaan Matt Sherrod als nieuwe drummer.

Dit keer bleef de groep vijf jaar samen. Maar na een nieuwe breuk én het plotse lidmaatschap van Neil Finn van Fleetwood Mac (als vervanger van Lindsey Buckingham) leek Crowded House voor altijd verleden tijd.

Toch is de band weer terug. En het zevende groepsalbum Dreamers Are Waiting is opnieuw een echte familie-affaire. Dit maal echter geen Tim aan de zijde van Neil (63), maar zijn twee zoons Liam (gitaar) en Elroy (drums). Hoewel vader als vanouds de meeste songs schreef, klinkt de band wel anders dan voorheen.

Gedistingeerdeherenpop

De Beatlesque en rijk geproduceerde pop waarmee Crowded House groot werd, is grotendeels vervangen door uitgeklede gitaarsongs waar de teksten en niet de melodieën op de voorgrond zijn geplaatst.

Finn wilde niet in herhaling vallen, zo verklaarde hij. Die missie is geslaagd, maar dat levert niet meteen een memorabel album op, helaas. De songs dragen onmiskenbaar de signatuur van Finn, maar het lijkt wel alsof hij met de jaren de speelsheid enigszins is verloren. Songs als Show Me the Way, To the Island en Bad Times Good bieden gedistingeerdeherenpop voor bij een goed glas port.

Gelukkig zijn er ook momenten waarop het oude vuur weer opvlamt. Whatever You Want is een maatschappijkritische song die zo in de catalogus van Split Enz zou passen. En Playing with Fire biedt sfeerrijke jarenzeventigpop.

Het zijn die momenten die maken dat je toch weer onbedaarlijke zin krijgt in een liveshow van Crowded House, maar dan wel met die fijne songs van vroeger ook op de setlijst.

Pop

Crowded House
Dreamers Are Waiting
(EMI Records)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden