PlusReportage

Couturier Ronald van der Kemp: bijna blut, maar wel een hit

De bodem van zijn spaarpot is in zicht, maar voor Ronald van der Kemp staan regisseurs en modellen graag klaar. Op de Parijse coutureweek toonde hij zo met de minste middelen weer de meest inspirerende collectie.

Voor zijn lentecollectie ’21 werkte Ronald van der Kemp alleen met restmaterialen van het atelier.  Beeld Marijke Aerden
Voor zijn lentecollectie ’21 werkte Ronald van der Kemp alleen met restmaterialen van het atelier.Beeld Marijke Aerden

Zwijmelen met een wrange smaak in de mond bij jurken van minstens 20.000 euro in de hoop op betere tijden. Dat was het overallgevoel bij het bekijken van de online Parijse coutureweek. Valentino toonde in een schitterend palazzo in Rome, zonder publiek, een nieuwe visie op casual couture. Boordevol gouden pailletten en gestyled met laarzen die zo’n hoge plateauzool hadden dat je bij één scheve kei je enkel breekt, of erger.

Maffiafilm Gomorra

Dior werkte voor de tweede keer met Matteo Garrone, regisseur van onder meer maffiafilm Gomorra, die in een kasteel bij Florence een korte film opnam gebaseerd op 15de-eeuwse tarotkaarten. Betoverend uitgevoerd, met de duivel in een goudlamé avondjurk met diep decolleté en transparante rug van gaas met bladgoud, maar met couture als (van oudsher) een laboratorium voor nieuwe ideeën en aanpassen aan het nieuwe normaal had het niets van doen.

Koning van de volumineuze droomjurken, ­Giambattista Valli, ging als een beeldhouwer aan de slag met vele lagen taftzijde voor extra­vagante, dromerige lockdownavonden. ‘Go big and stay home’, typeerde hij zijn collectie. De Italiaan zegt redelijk wat klanten in China en het Midden-Oosten te hebben die nu op zoek zijn naar echte statementmomenten.

Een leeg de l’Europe

Ronald van der Kemp vindt het ‘eigenlijk inappropriate’ dat zijn collega’s zo uitpakten. “Jongens, come on. Dat slaat toch helemaal nergens op in deze wereld. Ze doen net of er niks aan de hand is. Dit zijn jurken waarmee je op een feest binnenkomt waarop iedereen stilvalt. Maar je gaat er toch thuis niet in lopen, je kunt er niet eens in zitten.”

Als couturier kun je momenteel helemaal niets, weet Van der Kemp. “Je maakt mij niet wijs dat zij wel veel verkopen. Ze hebben uiteraard de maten van vaste klanten, maar bij couture gaat het om finesses, er is sowieso altijd minstens één fitting nodig en reizen is nu onmogelijk.”

Hij was bang dat hij ondergesneeuwd zou raken doordat grote couturehuizen modeliefhebbers met hun creativiteit van hun sokken zouden blazen, maar het tegendeel is waar. Glunderend toont hij twee dagen na het live gaan van zijn collectiefilm een recensie in de Franse krant ­Libération. De kop: ‘Haute Couture: Chanel en Van der Kemp. Bille en fête.’ Een avant-gardefeestje. “Van alle shows pikken ze míj eruit, naast Chanel. Dat is toch te gek!”

Couturiers kunnen volgens Ronald van der Kemp niets doen in deze tijd. Beeld Marijke Aerden
Couturiers kunnen volgens Ronald van der Kemp niets doen in deze tijd.Beeld Marijke Aerden

Zijn collectie en bijbehorende film waarin ­modellen achter gesloten deuren een feestje vieren, wáren ook te gek. Niks geen gevestigde namen op de aftiteling, de 21-jarige filmregisseur Victor Griffioen ging twee dagen aan de slag in het nagenoeg lege Hotel de L’Europe. In kamers, gangen, op het dak. Van der Kemp: “Heel lief, we mochten overal filmen, alles volgens de regels, met mondkapjes en tien modellen in twee shifts. Het hotel mocht niet cateren, dus mijn zakenpartner Mirjam Bax heeft zelf voor 22 man soep staan koken. Zoveel mensen stonden belangeloos voor ons klaar. Modellenbureaus hebben ons gematst, violiste Julia ­Philippens ging aan de slag met de muziek. We hebben gespard, ik wilde er graag af toe een punkmoment doorheen. Onwijs leuk, en Victor en ik hebben negen dagen geëdit.”

Met al die modefilms is het wachten tot de nieuwe Tom Ford opstaat. De Amerikaanse ontwerper die tevens regisseur werd en inmiddels twee succesvolle speelfilms op zijn naam heeft. Van der Kemp ziet het wel zitten. Na een succesvolle internationale modecarrière, die hem van New York en Parijs uiteindelijk weer naar Amsterdam bracht, besloot hij alleen nog te doen wat hij leuk vindt. Dat werd ethical couture, gemaakt van leftovers, deadstock en upcycled materialen. Inmiddels een begrip, en ook door anderen opgepakt.

Ethical Dada

Sinds kort heeft Van der Kemp in het hotel een suite ter beschikking als showroom. Hij toont er zijn nieuwe, surrealistische collectie die begon met een collage van enkele replica’s van 17de-eeuwse meesters, waarmee hij van het hotel mocht ‘knutselen’. Daarop volgden kussens met applicaties, inclusief ‘the inaugural pillow’ voor Joe Biden. Een oude kimono werd een jasje, een plaid werd een broek versierd met passementen. Hij werkte met het Amsterdamse Carpet of Life, dat in de Sahara persoonlijke tapijten maakt van bijvoorbeeld kleding van een over­leden familielid. Hij stuurde ze de leftovers van de panterprintstof, van de stof die zij ervan weefden, maakte hij ‘een soort bontjas’.

Van vilt gemaakt uit gerecyclede ABN-uniformen werd met een speciale stoomtechniek een korset gemaakt. Zonder enige naad gevormd op het lijf en versierd met leftover kettinkjes die op een weefgetouw aan elkaar waren gezet. “Een zenuwslopend pokkenwerk!” Een kapot KLM- huisje werd weer anders in elkaar gezet, een bureaustoel upcycled met couturestoffen. Ethical dada noemt hij het, naar de kunstbeweging die alles in een nieuw daglicht wilde stellen.

Niets te klagen

Over persaandacht heeft hij niets te klagen. De Franse Vogue is vanaf dag één fan, Hollywoodsterren en artiesten weten hem te vinden. Mary J. Blige bezocht zijn atelier aan de Herengracht en Justin Bieber liep met een RVDK broek in een supermarkt in Amstelveen. Heeft hij de stylisten al weten te achterhalen van Kamala Harris en Jill Biden? “Dat heeft nog geen zin. Ze gaan nu nog vooral voor Amerikaanse ontwerpers. Bij Michelle Obama heeft het ook even geduurd, maar uiteindelijk is het toch gelukt.”

Uitleen is leuk, maar er moet verkocht gaan worden, want de bodem van zijn spaarpot is in zicht. Redding is mogelijk nabij, want hij heeft een nieuwe markt aangeboord: China, waar gala’s en red carpets weer kunnen. “Fan Bingbing kleed ik al jaren, maar sinds de zomer stromen de aanvragen binnen uit Hongkong, Sjanghai en Peking. Actrices Yao Chen en Shishi Liu en popster Jane Zhang verschenen op de rode loper in een jurk van hem. “Voorheen kregen Chinese actrices mijn kleren niet door concurrentie uit Hollywood. Dan konden we kiezen tussen Céline Dion, Gwen Stefani of een ons onbekende Chinese ster. Dit is veel beter, want die Chinese sterren passen er zo in, ze zijn allemaal superslank, lang, en hebben beeldschone hoofden.”

Nog een pluspunt, zeg Bax: “We hebben onze spullen nog nooit zo mooi weer teruggekregen. In Hollywood knippen ze er rustig een stuk af of zetten ze een body aan een blouse. Chinese stylisten betalen ook keurig alle verzendkosten. Naar Amerika betalen wij die en met een beetje pech moeten we ook de retourkosten betalen. Of ze houden een jurk heel lang, Katy Perry zelfs een keer twee maanden. Om gek van te worden.”

De meeste sterren betalen niet of nauwelijks voor de jurken die ze dragen. Beeld Marijke Aerden
De meeste sterren betalen niet of nauwelijks voor de jurken die ze dragen.Beeld Marijke Aerden

Plagiaat

Zijn samples zijn zo in trek, dat de showroom in Parijs de vorige collectie ook wil houden, omdat alles permanent is uitgeleend en ze dan ten­minste nog íets hebben hangen. “We krijgen ook veel aanvragen voor stuks uit eerdere seizoenen. Cardi B die een jurk aan wil van vijf seizoenen geleden, dat is bij Gucci ondenkbaar.”

Céline Dion is een van de weinige sterren die gewoon de volle prijs betaalt, vertelt Van der Kemp. “Ze zei tegen me: ‘Ronald, ik begrijp het, we zijn allebei artiesten, we moeten ons brood ermee verdienen.’ Maar meestal gaat het heel anders. Toen Amal Clooney een jurk wilde lenen voor het Met Gala, vroegen we of ze ten minste de maakkosten kon vergoeden, zodat wij de coupeurs konden betalen. Niets meer gehoord. Wat ze naar het gala droeg? Iets wat heel erg leek op de schetsen die wij haar gestuurd hadden.”

Breek hem de bek niet open over plagiaat. Twee maanden geleden zag hij een van zijn jurken opduiken op een rode loper in Egypte. “Dat kon helemaal niet, want de jurk – one of a kind – was verkocht aan een Thaise, maar hing nog op het atelier. De Egyptische versie bleek een exacte kopie, inclusief de riem. De coupeur poseerde er nog vol trots naast ook. We hebben boze brieven gestuurd, maar antwoord ho maar.”

Lichtpuntje voor de toekomst vanwege zijn nieuwe Aziatische vriendinnen: volgens een rapport van global consultancy Bain is in 2025 de Chinese consument goed voor ongeveer 50 procent van alle luxeproducten. En GenZ heeft er duurzaamheid hoog in het vaandel. 

Ella Emhoff

Als je je als model vandaag de dag durft uit te spreken, is dat een pre in de business. Ella Emhoff, de stiefdochter van vicepresident Kamala Harris en mode­student, heeft een contract met modellenbureau IMG te pakken. Ze maakte zich populair door tijdens de ­inauguratie van Joe Biden en Harris haar wenkbrauwen veel­betekenend op te trekken toen Mike Pence passeerde.

Huurruzie

Stella McCartney is in een rechtszaak verwikkeld met de verhuurder van haar winkelpand op Madison Avenue in New York. De jaarlijkse huur van 1,5 ­miljoen dollar is volgens de Britse ontwerper gebaseerd op de high profile locatie en de continue aanloop van luxeklanten. Nu die er door corona niet zijn, wil ze het huurcontract opzeggen. De verhuurder eist bijna 10 miljoen in huurachterstand. De Valentino winkel op Madison Avenue zou het ook aan de stok hebben met de verhuurder, aldus thefashionlaw.com. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden