PlusBoekrecensie

Coronaroman van Wim Daniëls gaat niet dieper dan het gemiddelde nieuwsitem

De eerste Nederlandse coronaroman is verschenen: Quarantaine van Wim Daniëls. Dat is snel - misschien zelfs iets te snel. 

Deze week liet een gezaghebbend specialist zich hoopvol uit over het langetermijnverloop van het coronavirus: “Het (...) zal nog wel even onder ons blijven, maar we gaan ermee leren leven zonder alles op slot te doen en af te gelasten. En er gaat natuurlijk een vaccin komen. Corona zal dan niet volledig verdwijnen, maar de aantallen mensen die het virus oplopen, zullen heel beperkt blijven, met af en toe wat uitschieters. Het woord coronagolf zal net zo gewoon worden als griepgolf.”

Aldus longarts Gijs Rekers. Godzijdank. Alleen jammer dat Rekers verzonnen is: hij is een bijpersonage in Wim Daniëls’ Quarantaine, de eerste in Nederland verschenen coronaroman. En waarschijnlijk niet de laatste.

Hoofdpersonen zijn de elkaar onbekende Karel en Julia, respectievelijk gynaecoloog en taalkundige. Ze werken allebei aan hun proefschrift, in een bungalowpark in de Dordogne, als de pandemie losbreekt. Allebei krijgen ze corona-achtige klachten, en ze moeten samen in één bungalow in quarantaine. En wat er toen gebeurde zal je verbazen!

Nou nee. De verrassing in Quarantaine zit ’m er vooral in dat Daniëls niet alleen de twee promovendi volgt, maar ook een paar figuren in hun omgeving. Eén passage wordt zelfs min of meer verteld vanuit het perspectief van een hond. Die diversiteit aan ervaringen en standpunten had tot een rijke roman kunnen leiden; een serie ineengevlochten verhalen die uitstijgen boven de stortvloed aan journalistieke, niet-fictieve getuigenissen. Of die daar op zijn minst iets aan toevoegen.

Helaas. De roman haalt het, qua inzichten en emotionele impact, niet bij de betere reportages. Omdat Daniëls (schrijver, taalkundige, theatermaker) zijn verbeelding amper aanspreekt. Zijn beschrijvingen van corona-ervaringen − ook die op een uitpuilende ic − gaan niet dieper dan het gemiddelde nieuwsitem of talkshowgesprek. Ook bij zijn personages blijft hij aan de oppervlakte: zelden komen ze écht met zichzelf, elkaar of het virus in conflict. Nergens worden de dramatische mogelijkheden, gewetenskwesties en ethische dilemma’s uitgebuit.

Misschien is daar, óók voor getalenteerde fictieschrijvers, simpelweg meer tijd voor nodig.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden