PlusMuziekrecensie

Concertgebouworkest speelde hoorbaar graag voor Andris Nelsons

Vier verschillende dirigenten staan deze maand voor het Koninklijk Concertgebouworkest. Na Jaap van Zweden was het dit weekeinde de beurt aan de Let Andris Nelsons, die ongetwijfeld hoog genoteerd staat op de wensenlijst van de musici die nog steeds een nieuwe chef-dirgent moeten aanwijzen. 

Andris Nelsons.Beeld AFP

Later volgen nog François-Xavier Roth en de jonge, begaafde, Fin Santtu-Mathias Rouvali.

Het orkest speelde vrijdag zicht- en hoorbaar graag voor de 41-jarige Let, ooit een protégé van de vorig jaar overleden Mariss Jansons, wat voor een evident ontspannener klankbeeld zorgde dan onder Van Zweden ontstond. 

Maar een benoeming is bij lange na geen gelopen koers. Nelsons zit nog drie jaar vast aan zowel het Gewandhausorchester als de Boston Symphony én er is een kaper uit het topechelon op de kust, want ook het Symphonieorchester des Bayerischen Rundfunks, waarvan Jansons de chef was, is op zoek naar een nieuwe muzikaal leider. En die post is in elk geval financieel veel aantrekkelijker en mogelijk ook om emotionele redenen voor Nelsons een eerste keus.

Daardoor lijken de pijlen mogelijk te wijzen naar Daniel Harding, een andere favoriet van het orkest, die wél beschikbaar is. Het concert van vrijdag stond in het teken van het officiële afscheid van directeur Jan Raes. Hij kreeg in de toespraak van burgemeester Halsema veel lof toegezwaaid en kreeg aansluitend de Frans Banninck Cock-penning overhandigd, de eremedaille van de stad Amsterdam. Later die dag werd bekend dat hij is benoemd tot interim-directeur van Opera Ballet Vlaanderen.

De was ophangen

Het concert, dat via Mezzo live werd uitgezonden in 45 landen, begon met een indrukwekkend eensgezind openingsakkoord in Beethovens Die Geschöpfe des Prometheus, waarbij opviel dat Nelsons nog altijd dirigeert alsof hij ver boven zijn hoofd de was staat op te hangen. Die Beethoven was wat vlek en nooit helemaal loepzuiver, maar nog altijd verre te prefereren boven het modderig georkestreerde Dramatis personae van Brett Dean. 

Na de pauze volgde Skrjabins Prométhée, waarin de aandacht van de muziek sterk werd afgeleid door het aandeel van een nieuw ontworpen lichtklavier. Veelkleurige lichten in verschillende gradaties van sterkte volgden het harmonische plan van de partituur, in combinatie met het permanente lichtsysteem van het Concertgebouw. Helemaal bevredigend was het allemaal niet. 

Voor verwende ogen zag het er wat kinderlijk uit, maar Skrjabin, die zijn ideeën nooit realiteit heeft zien worden, had het vast prachtig gevonden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden