PlusInterview

Communitytheater met buurtgenoten in Amsterdam-West: ‘Thuis betekent bijna altijd je veilig voelen’

Buurtbewoners Annemarie, Fannah en Maya tijdens een repetitie van Thuis, een stuk van de Theaterhuiskamer. Beeld Frank Schoevaart
Buurtbewoners Annemarie, Fannah en Maya tijdens een repetitie van Thuis, een stuk van de Theaterhuiskamer.Beeld Frank Schoevaart

De van oorsprong Rotterdamse theatermaker Reineke Jonker voelt zich bijzonder thuis in Amsterdam-West. Door de aangename dorpssfeer en omdat ze er, met collega Maaike van de Westeringh, communitytheater met buurtgenoten kan maken in de Cliffordstudio. ‘Mijn hart ligt bij ongetrainde mensen op het podium.’

Patrick van den Hanenberg

De Cliffordstudio, een cultureel en maatschappelijk centrum in de Staatsliedenbuurt, heeft een theaterzaal waar zaterdag de voorstelling Thuis in première gaat. Jonker: “Net als in onze vorige voorstelling Succes: een ode aan het falen horen we in Thuis persoonlijke verhalen van buurtgenoten. Er is een groot verschil tussen amateuracteurs, die hun best doen om als echte acteur over te komen, en buurtbewoners die op het toneel staan. Ik heb een mimeopleiding gehad en heb in meerdere grotere gezelschappen gespeeld, zoals Orkater en Bambie. Als ik in die tijd naar een toneelvoorstelling ging, hoorde ik vaak de dictie die de spelers hadden aangeleerd op de theateropleiding. Dan luister ik helemaal niet meer naar wat er gezegd wordt.”

“Toen zag ik een communityvoorstelling. Een superlangdradige avond en ook niet zo goed gespeeld, maar ik had in geen tijden zoiets moois gezien, omdat het echt en ontroerend was. Ik begreep waarom die mensen daar stonden. Mijn hart ligt echt bij ongetrainde mensen op het podium. We begeleiden de buurtgenoten wel, zodat ze niet te veel wiebelen en hun hoofd in de juiste richting draaien, maar we zorgen er vooral voor dat ze naturel overkomen.”

“Voor elk nieuw project beginnen we met interviews. Soms nemen we de teksten letterlijk over. Inspiratie ligt voor het oprapen als je werkt met mensen die iets over zichzelf willen vertellen. We wilden dit keer weten wat het begrip thuis voor hen betekent. Dat ging alle kanten op, maar bijna altijd komt het neer op je veilig voelen. Een vrouw die een tijd dakloos is geweest, voelde zich weer thuis toen ze de schone was te drogen hing in de tuin. Voor een ander zijn het de lichtstrepen op het plafond die de auto’s ’s avonds in de straat maken, of de herinnering aan parachutespringen van de kledingkast op het bed als kind, een plakje ossenworst, blokjes kaas met een zilveruitje of het rieten hart voor de deur dat bij Xenos is gekocht. Dat zijn soms hele banale, materiële dingen. De dakloze man voelt zich daarentegen thuis onder de hemel, maar die loopt wel elke dag van instantie naar instantie voor een slaapplaats.”

“Bijzonder is het verhaal van een zestiger die door zijn moeder als troostbaby is weggegeven aan zijn oma, die ongelukkig was. Op bed probeert hij het ultieme thuisgevoel op te wekken: terug in de moederschoot.”

Thuis, door Theaterhuiskamer. Première: zaterdag, Cliffordstudio. Tot 14 maart in diverse Amsterdamse zaaltjes, www.theaterhuiskamer.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden