PlusAlbumrecensie

Comeback Diana Ross is een jammerlijke tegenvaller

Stefan Raatgever
null Beeld

In het jaar dat Diana Ross voor het laatst een album met origineel materiaal uitbracht, was Bill Clinton president van de VS, versloeg Pete Sampras André Agassi in de finale van Wimbledon en zuchtte de wereld onder de dreiging van het millenniumprobleem.

Op de drempel van die nieuwe tijd werd het album Everyday is a New Day (1999) van sixties- en seventieskoningin Ross duidelijk gezien als een relikwie dat in de oude eeuw diende achter te blijven. De zangeres boekte er een van de grootste commerciële flops van haar loopbaan mee. In de ruim twintig jaar die volgden bracht ze nog slechts twee albums uit, beide met veilige coverversies.

Poptrends

Des te verrassender is het dat dit weekend Thank You verschijnt, het 25ste soloalbum van de inmiddels 77-jarige voormalig Supremeszangeres. De afgelopen jaren trad Ross nog mondjesmaat op met een show gevuld met Supremeshits en haar beste materiaal uit de tijd dat ze de vrouwelijke evenknie van Michael Jackson was. Die laatste periode eindigde grofweg toen Madonna en Whitney Houston op het toneel verschenen, begin jaren tachtig.

Sindsdien leek Ross muzikaal enigszins stuurloos. Ze wilde niet teruggrijpen op de Motownsound die haar groot had gemaakt, maar koos er voor de trends van de popmuziek – op divawaardige afstand – te volgen. Zo ontstonden albums die als voornaamste doel hadden Ross achter de microfoon te houden, maar verder weinig memorabels opleverden.

Het is jammer, maar ook Thank You voegt weinig toe. Ross laat de kans liggen om na zoveel jaar stilte nog eens een daverend muzikaal statement te maken. In plaats daarvan kiest ze, geholpen door een leger van meer dan dertig liedschrijvers, voor producties die half eigentijds en half hopeloos ouderwets klinken.

Terug naar vroeger

Op If the World Just Danced (Ross’ oplossing voor de volledige wereldproblematiek in minder dan vier minuten) en Let’s Do It kiest ze voor koele elektronica die haar dunne vocalen niet hip laten klinken, maar als een concert vanuit een ijskast.

Veel meer indruk maakt Ross als ze de genres waarin ze ooit glorieerde weer omarmt. I Still Believe is bijvoorbeeld een lekker vette discotrack die nadrukkelijk knipoogt naar onverslijtbare klassiekers als I’m Coming Out en Upside Down. Ook het licht nerveuze Tomorrow vangt die vibe uitstekend. Openingssong Thank You serveert daarbij meteen de beste momenten van het album. Een ruime dosis Supremes, een snufje disco en een dot eightiespop vormen een ­greatest-hitsplaat in één lied.

Het is zonde dat Ross op de rest van het album niet veel meer durft te kiezen, maar op safe speelt door serie obligate en vooral mierzoete ballads toe te voegen. Time to Call, All is Well, Beautiful Love en The Answer is Always Love passen allemaal in het idioom van dat ene liefdeslied dat in 1981 een van Ross’ grootste successen was en tevens de hitdroogte inluidde die nog altijd voortduurt: Endless ­Love.

Pop

Diana Ross
Thank You
(Decca)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden