PlusInterview

Colplaybassist Guy Berryman is terug als ontwerper: ‘Dit is geen ijdelheidsproject’

De Britse band Coldplay verkocht wereldwijd 100 miljoen platen, maar bassist Guy Berryman begon zijn design skills te missen. Zijn passie voor architectuur, design, werk- en legerkleding zijn daarom verenigd in Applied Art Forms, de kledinglijn met een verrassend Nederlandse touch die hij deze week in zijn studio op het KNSM-eiland presenteerde.

Fiona Hering
Guy Berryman maakt modulaire kleding, die soms op wel vijftig manieren te dragen is. Beeld Erik Smits
Guy Berryman maakt modulaire kleding, die soms op wel vijftig manieren te dragen is.Beeld Erik Smits

Zijn Nederlandse partner, voormalig model Keshia Gerrits, vraagt zich weleens af: “Why the fuck is he doing this?” Guy Berryman (44) heeft namelijk al zo veel projecten en hobby’s, en bovendien twee kinderen van één en vier jaar, maar de Coldplaybassist zegt dat hij niet anders kan. “Ik kan niet stilzitten. Ik lijd aan een constante creatieve rusteloosheid. Ik wil ontdekken, maken, doen, ideeën uitwerken.”

Vijf jaar geleden begon hij zich af te vragen of hij echt nooit meer iets wilde doen met zijn andere grote liefde: ontwerpen. “Ik zit al zo lang in deze band, maar ik wil me niet in een hokje geduwd voelen,” vertelt hij op het atelier van Applied Art Forms, dat zich verrassend aan de KNSM-laan bevindt. Een groep fans voor de deur, sommigen uit België, wordt door Berryman naar binnen genodigd voor een glas champagne. Tijdens zijn studie mechanical engineering en architectuur aan het University College London ontmoette hij de andere bandleden. “We hadden zoveel geluk, ik was twintig toen we een contract tekenden voor vijf albums en ik mijn studie opgaf. Op die leeftijd is de keuze niet moeilijk.”

Twintig sportauto’s

Maar de liefde bleef en uitte zich onder meer in het verzamelen van vintage meubels en Europese sportauto’s. Twaalf heeft hij er nu, waaronder een Lamborghini Miura P400 en zijn favoriet: een Ferrari 275 GTB uit 1964. “Prachtige sculpturale vorm, gevonden op een boerderij in het Amerikaanse Delaware. Hij was volledig verroest, vol afval en ratten. Ik ben twee jaar bezig geweest om ’m te restaureren. Ik heb een netwerk van mensen die weten wat ik leuk vind. Als ze iets vinden, tippen ze me. Zo vond ik ook een te gekke Citroën XM, niets waard. Het is een soort seventies spaceship, als je hem start gaat ie omhoog.”

Nog meer verzamelobjecten: camera’s, vinyl en kleding, voornamelijk originele werk- en legerkleding uit de jaren vijftig en zestig en vintagekleren van zijn designhelden Helmut lang en Martin Margiela.

Tijdens het touren met de band stroopt Berryman steevast vintage- en kringloopwinkels af. Dat leverde hem in zijn designstudio in de Cotswolds een omvangrijk archief op met onder meer nylon flightjackets en militaire parka’s.

Le Cri Néerlandais

En ja, met zo’n ‘bank aan ideeën en inspiratie’, daar móét je iets mee doen. In ontwerper Marcel Verheijen vond Berryman iemand met dezelfde smaak en designesthetiek. Verheijen was onderdeel van de groep ontwerpers die onder de naam Le Cri Néerlandais in de jaren negentig in Parijs shows gaf. Later was hij junior designer bij Martin Margiela en vijf jaar werkzaam bij Diesel in Italië.

Sinds 2,5 jaar ontwerpen ze samen. Drie á vier keer per dag hebben ze een Zoomgesprek, waarbij ideeën over en weer gaan. Berryman: “Ik ben niet zo egodriven dat het allemaal om mij hoeft te draaien. Soms kom ik met een concept, geschetst op briefpapier van een hotel of op een bierviltje, dan maakt Marcel er een technische tekening van. Een paar maanden geleden droeg hij een te gekke vier jaar oude moleskin broek van zijn eigen label, Zero Object. Ik zei: Oké, laten we die opnieuw gaan maken. Vaak zetten we een vintage kledingstuk op een mannequin, knippen er onderdelen vanaf, zoals de kraag of mouwen, en dan gaan we bouwen door weer onderdelen toe te voegen. Het resultaat noem ik altijd het monster van Frankenstein.”

Verwijderbare onderdelen

Bijna alle kledingitems zijn modulair: ze hebben verwijderbare onderdelen zoals kragen en losse voeringen. Je koopt het systeem, waarmee een jas soms op vijftig verschillende manieren te dragen is. Eigen designklassiekers ontwerpen is het doel. Zoals wat Berryman ‘één van onze wildere ideeën’ noemt: een jas met het volume van een anorak die geïnspireerd is door een Amerikaanse, met wollen pile gevoerde parachutestof pilotenbroek de jaren vijftig. De parachutestof werd vervangen door gewassen zijde. “Een uitdaging, het krimpt namelijk met veertig procent. De in Japan gevonden, zeldzame kwaliteit wollen pile is drie keer zo kostbaar als de zijde. Het is een belachelijk dure jas geworden, iets onder de 3000 euro, maar wel met een uniek silhouet. Doordat beide stoffen een andere krimp hebben, zit er een soort draperie in. De jas is bedoeld om een leven lang mee te gaan.”

De Schot leerde veel over stoffen, ‘een doorlopend proces’. Hij volgt geen trends, doet niet aan seizoenen en sale en maakt wat hij zelf graag wil dragen. “We hebben nog even geëxperimenteerd met logo’s maar ik haat ze, dus er komt er geen op.” Omdat vriendinnen van de band het merk ook graag dragen, zijn alle kleren vanaf nu ook in maat XS verkrijgbaar.

Geen ijdelheidsproject

Veel klanten kennen het merk doordat Berryman er zelf regelmatig over post op zijn Instagramaccount. Hij heeft het echter nog niet officieel aan de internationale modepers gepresenteerd. “Tien tegen een dat de reacties dan negatief zullen zijn: wéér een popster die een eigen kledinglijn wil. Maar dit is geen ijdelheidsproject, ik hoop er een financieel gezond label van te maken. Het zal even duren voordat iedereen snapt dat ik echt wekelijks op mijn knieën op de grond stoffen zit te knippen en dat de kleren geweldig ambachtelijk zijn gemaakt, met handgemaakte details.”

Voor Coldplay fans maakt hij af en toe graphic T-shirts en baseballpetten, omdat hij zich schuldig voelt dat er niets is van een lager prijsniveau. “Voor Valentijnsdag maakte ik een T-shirt met de tekst Love is the Drug. Chris droeg het tijdens een optreden. Buiten de concertlocatie wordt altijd fake merchandise verkocht, en laatst zagen we daar ook het Love is the Drug T-shirt opduiken. Daar hebben we hard om gelachen. Welk bandlid het ijdelst is? Eigenlijk niemand, we zijn allemaal vrij relaxed.”

Dorps

Sketch in Maastricht is de eerste winkel in Nederland die het merk verkoopt. Geïnteresseerden zijn op afspraak welkom op het atelier in Amsterdam. Met een beetje mazzel treffen ze Berryman zelf aan, hij is er vaak.

In juli volgend jaar geeft de band vier concerten in de Arena. Zijn ogen gaan glimmen. Als zijn 16-jarige dochter Nico klaar is met school, ziet hij een verhuizing wel zitten. “In Engeland woon ik op het platteland. Londen is te crazy voor mij; ik heb behoefte aan ruimte, bomen en rust. In Londen doen mensen erg hun best elkaar niet te groeten op straat. In Amsterdam zou ik goed kunnen aarden, vooral in de Jordaan, vanwege het dorpse gemeenschapsgevoel. Chris (Martin, frontman van Coldplay, red.) is erg herkenbaar, maar ik verkeer in de luxepositie, dat ik in die wereldband kan spelen, én onopgemerkt een broodje kan halen bij Albert Heijn.”

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden