PlusMode

Coco Olakunle: ‘Ik was overweldigd door de mooie en stijlvolle mensen in Nigeria’

Beeld Coco Olakunle

De Amsterdamse fotograaf en regisseur Coco Olakunle (30) maakt eerlijke, intieme foto’s van skaters en upcoming muzikanten in Nigeria, en jonge vluchtelingen in hun ‘full pride’ in Kenia. Haar foto’s zijn nu te zien en te koop op de Zeedijk.

Ze draagt haar afro bijeengebonden op haar hoofd, uit nood, ­omdat ze haast had vanochtend. Een uitzondering, want ze is trots op haar black hair. “Maar dat heeft wel minstens 25 jaar geduurd,” zegt Coco Olakunle (30). “Op een verdwaalde afro in een Knorrreclame na, tonen media vooral nog steeds dat steil haar het schoonheidsideaal is.”

Haar nieuwste project ‘Show Your Fro’ is dan ook een ode aan black hair en brading, ‘die ontzettend mooie gevlochten kunstwerken’, waarvoor ze vele haarsalons in Lagos, Nigeria ­bezocht. Ze voelde zich er als een kind in de spreekwoordelijke snoepwinkel. “Het mooie aan brading is dat je al die uren tussen de benen van een tante of zus zit, heel intiem, en ook nog eens zeer pijnlijk, als kind rollen de tranen over je wangen. Waar je ook bent in de wereld, dat is iets wat zwarte vrouwen allemaal kennen.”

Noodlot

Ze is net terug uit ‘die intense stad’, waar ze op uitnodiging van 16/16, een concept art gallery plus hotel, een maand doorbracht als artist in residence. Een dag voor vertrek naar Nederland sloeg het noodlot echter toe: haar harde schijf vol foto’s crashte. “Hij is nu in reparatie, fingers crossed.”

Lukt het niet, dan is het een goede reden om weer terug te gaan. Dat was ze sowieso al van plan, want ze is verknocht aan Nigeria en met name Lagos. Ze bezocht de stad dit jaar vier keer. “Er is daar een creatieve scene die ontzettend aan het shinen is. De eerste keer dat ik er was, in oktober 2018, viel ik met mijn neus in de boter: dé fashion week van West-Afrika was er gaande. Ik was overwhelmed door de overdaad aan mooie en stijlvol geklede mensen. Nigeria is zó dichtbevolkt en Lagos ook, you need to stand out anders verdwijn je, van jongs af aan leert ­iedereen er zichzelf goed verzorgen.”

Zoeken naar Nigeriaanse roots

Als dochter van een Nederlandse moeder en een Nigeriaanse vader heeft ze altijd naar het land verlangd. Een cursus Yoruba, de taal van haar vader, staat op de planning. “Noem het een zoektocht naar een deel van mijn roots, naar de Nigeriaan in mezelf.”

Coco Olakunle: ‘Ik zie het als een compliment dat mijn foto’s niet voldoen aan bepaalde verwachtingen.’ Beeld Coco Olakunle

Ze studeerde sociale geografie en planologie aan de UvA, werkte als allround creative bij Wieden + Kennedy, maar ontdekte dat haar passie vooral lag bij fotografie. Het reclamebureau vroeg haar de campagne te schieten voor Klabu, een in Amsterdam gevestigde non-profitorganisatie én modemerk, dat sportclubs voor jongeren opzet in vluchtelingenkampen.

De helft van de bewoners is er jonger dan achttien jaar. Klabu – Swahili voor club – zet in kampen een bibliotheeksysteem op waar jongeren voor weinig geld sportkleding kunnen huren. Mogelijk gemaakt door donaties en de verkoop van unieke sportkleding in de eigen winkel op de Zeedijk en online.

Kracht

Zodoende verbleef Olakunle drie weken in vluchtelingenkamp Kalobeyei in Kakuma, in het Noorden van Kenia, dicht bij de grens met Zuid-Sudan. “Googel vluchteling en je krijgt ­alleen maar ellende te zien. Er ís uiteraard ook veel ellende, maar ik stoor me eraan dat dat het enige beeld is dat naar buiten komt. Je ziet er nooit eens iemand in zijn kracht staan.”

“In het kamp kwamen er meteen tientallen kinderen op me afrennen, met zand op hun ­gezicht en in gescheurde kleren, maar ik wilde geen clichéplaatjes maken. Ik heb mijn camera weggestopt en ben eerst gaan connecten, praten met mensen, met een aantal heb ik nog steeds contact. Met twee meiden uit Somalië ben ik lekker met make-up in de weer gegaan.”

“Tijdens een expositie bij Wieden + Kennedy kreeg ik van een bezoeker kritiek dat mijn foto’s te glamourous waren, terwijl het toch ging over vluchtelingen. Maar als ik een foto van jou maak, ga je toch ook eerst je haar goed doen? Het feit dat zij gedwongen zijn geweest te vluchten betekent toch niet dat ze niet meer trots kunnen zijn op zichzelf, of zichzelf niet meer mooi mogen vinden? Ik zag het als een compliment dat deze bezoeker er even van in de war was, dat mijn foto’s niet voldoen aan bepaalde verwachtingen.”

Skatecrew

De foto’s zijn te koop bij Klabu op de Zeedijk, de opbrengst komt ten goede aan de projecten in de kampen. Olakunle ziet haar Klabu-serie als onderdeel van een groter geheel, om net als de Afro-Amerikaanse fotograaf Tyler Mitchell – onlangs exposeerde hij in Foam – black people in al hun glorie en schoonheid te laten zien. “Want in documentaires, films en nieuws zien we zwarte mensen vooral in een negatieve context.”

Olakunle laat skaters, vluchtelingen en muzikanten in Afrika in al hun glorie en schoonheid zien.Beeld Coco Olakunle

Ze raakte bevangen door het Afrikaanse continent. In Lagos fotografeerde ze de leden van skatecrew Wafflesncream. “De enige skaters van Nigeria, omdat veel ouders skaten helaas zien als ‘hangen op straat’ en het verbieden. De groep komt continu in aanraking met de politie, omdat nergens skateplekken zijn en ze dus skaten midden in het drukke verkeer.” Ze draagt een vest van de Wafflesncream-kledinglijn. Dit jaar was er een co-lab met Patta. Van de inkomsten is een begin gemaakt met de bouw van een eigen skatepark

Hoogwaterbroeken

De serie werd gepubliceerd in het Engelse cultblad i-D, waaruit weer een andere Lagos-serie voortvloeide: jongeren in Festac, in de jaren ­zeventig gebouwd voor het gelijknamige muziekfestival, inmiddels een woonwijk. “Het wordt gezien als het centrum waar muzikaal talent vandaan komt. 2face Idibia, een bekende Nigeriaanse zanger is er opgegroeid, vandaar dat veel jongeren er de hoop hebben eveneens ontdekt te worden.” Ze fotografeerde ze in kleding van The New Originals, die ze uit Amsterdam had meegenomen. “Ik hoop ze er een internationaal platform mee te geven.”

Het verschil met veel andere kampen, zegt Olakunle, is dat mensen in Kalobeyei mogen werken en bedrijfjes kunnen opstarten, waardoor ze geld verdienen. Ze ontmoette er drie hipsters, van top tot teen opgesmukt met coole hoedjes, vintage jassen, hoogwaterbroeken en Balenciaga gympen. “Ze bleken onderdeel van een groep jongens en enkele meiden die zich bezighoudt met stijl. Talaga heten ze; in Dinka betekent dat kogel.”

“Momenteel ben ik bezig met het opzetten van een project waarbij deze jongeren kunnen ­samenwerken met professionele fotografen, stylisten en make-upartists van het Afrikaanse continent. In het kamp ben je namelijk afgesloten van de rest van de wereld, dan gaan opeens alle deuren dicht. Ik wil ze helpen hun eigen verhalen te vertellen en die op internationale platforms te tonen, zodat ze gezien worden en die deuren weer open kunnen.”

“In mijn eentje kan ik de wereld niet verbeteren, maar ik kan wél laten zien wat er allemaal aan schoonheid en talent – onder meer een speler uit het nationale basketbalelftal van Burundi – in het kamp aanwezig is. Hopelijk staat er dan iemand op die ze een kans biedt.”

Olakunle laat skaters, vluchtelingen en muzikanten in Afrika in al hun glorie en schoonheid zien.Beeld Coco Olakunle
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden